Περί βιώσιμης ανάπτυξης

Ωραίες λέξεις η «εταιρική κοινωνική ευθύνη», η «βιώσιμη ανάπτυξη», η «περιβαλλοντική υπευθυνότητα». Βαρύγδουπες, πλην όμως κενές περιεχομένου όταν δεν τοποθετούνται μέσα στο σωστό πλαίσιο.

Προχθές η ΕΟΚ παρουσίασε το πρόγραμμα στρατηγικής κοινωνικής και περιβαλλοντικής υπευθυνότητας, που έχει εκπονήσει και θέτει σε εφαρμογή σε συνεργασία με τα σωματεία-μέλη της, τους αθλητές και όλους τους ανθρώπους του μπάσκετ. Στόχος, όπως είπε ο πρόεδρος Βαγγέλης Λιόλιος, είναι η εκπλήρωση μέχρι το 2030 των 17 στόχων βιώσιμης ανάπτυξης που έθεσε ο ΟΗΕ το 2015. Για το περιβάλλον, την ισότητα, την αντιμετώπιση της φτώχειας κ.λπ.

Πολύ ωραία όλα αυτά, πράγματι. Μέχρι που μπαίνουν στην εξίσωση τα λεφτά. Ακούστηκε προχθές στη διάρκεια της παρουσίασης ότι το αποτύπωμα άνθρακα που αφήνει στο περιβάλλον η ΕΟΚ με τις δραστηριότητές της διαμορφώνεται κατά 70% από τα ταξίδια που κάνουν οι ομάδες για τις υποχρεώσεις τους. Αυτή η συζήτηση για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα που αφήνουν φορείς και διοργανώσεις του αθλητισμού έχει ανοίξει παγκοσμίως εδώ και λίγα χρόνια. Και τείνει να γίνει κοινά αποδεκτό ότι οι συνεχείς, αεροπορικές κυρίως, μετακινήσεις ομάδων και αθλητών για συμμετοχή σε αγώνες συμβάλλουν σημαντικά στην επιβάρυνση της ατμόσφαιρας με ρύπους.

Ποια θα ήταν, λοιπόν, μια εύκολη και άμεση λύση για να μειωθούν οι ρύποι που προκαλούνται εξαιτίας της αθλητικής δραστηριότητας; Να μειωθεί ο αριθμός των αγώνων που διεξάγονται ετησίως. Λιγότεροι αγώνες, λιγότερα ταξίδια. Μειώνονται; Οχι. Αντιθέτως αυξάνονται σε όλες τις αθλητικές διοργανώσεις, όπως το Μουντιάλ και το Τσάμπιονς Λιγκ του ποδοσφαίρου, το ΝΒΑ και η Ευρωλίγκα του μπάσκετ ή ακόμα και η Basket League του ΕΣΑΚΕ με τον έξτρα γύρο από φέτος, μια και μιλάμε για τις δράσεις της ελληνικής ομοσπονδίας. Γιατί;

Γιατί περισσότερα παιχνίδια σημαίνουν περισσότερα κέρδη για τις ομοσπονδίες, τις λίγκες και τα κλαμπ από τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγίες, στοίχημα κ.λπ. Και μπροστά σε αυτά τα κέρδη οι ευαισθησίες για το περιβάλλον αίφνης υποχωρούν.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα. Υπάρχουν πολλά. Το συμπέρασμα είναι ότι καμία βιώσιμη ανάπτυξη δεν μπορεί να συντελεστεί χωρίς ταυτόχρονα να γίνει αποδεκτός περιορισμός σε ένα βαθμό της επιχειρηματικής δραστηριότητας και του κέρδους. Για να σώσουμε τον πλανήτη, πρέπει να χάσουμε λεφτά. Ολα τα άλλα είναι απλώς μάρκετινγκ…