Ρομπότ κατά ανθρώπων;

Ημουν με έναν γνώστη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Προθυμοποιήθηκε να με μυήσει στον νέο κόσμο. Ομολογώ πως δεν ξέρω πολλά για το όλο θέμα. Αλλά τι είμαστε οι δημοσιογράφοι; Ευαίσθητα ηλεκτρόνια που ρωτάμε αυτούς που ξέρουν. Ο ίδιος κυρίως δίνει έμφαση στο πώς θα μεταβληθεί η εργασία και οι σχέσεις μέσα στο νέο περιβάλλον. Που εν τω μεταξύ δεν είναι αύριο αλλά είναι εδώ ήδη. Για να αποσαφηνίσουμε κάτι: ο συνομιλητής μου δεν εγγράφεται ούτε στους τεχνοφοβικούς. Κάτι τύπου νεο-λουδίτες που θα σπάνε τις μηχανές για τα κακά που κάνουν. Ούτε όμως και στους τεχνοφανατικούς που βλέπουν πίσω από τη νέα πραγματικότητα μια καλή ευκαιρία να πετάξουμε τους ανθρώπους και να γίνονται όλα από τις μηχανές.

Καταρχάς με καθησύχασε πως όταν μιλάμε για ΑΙ μιλάμε για κοινωνική μηχανική και προφανώς για συμβολή του ανθρώπου σε αυτή. Αυτοί που ταΐζουν data για παράδειγμα το chat gpt είναι εργαζόμενοι (συχνά «αόρατοι» και εδώ τίθεται ένα ζήτημα) και άρα η νέα «μηχανή» θα σου βγάλει το αποτέλεσμα που θες βάσει των δεδομένων όμως που ο άνθρωπος την τροφοδότησε. Περισσότερο πρόβλημα εδώ είναι η νέα εργασιακή πραγματικότητα, ο χρόνος που ενώνεται. Και σταδιακά παύουν ο εργάσιμος και ο ελεύθερος να έχουν διακριτά όρια. Περισσότερο πρόβλημα εδώ είναι πως η ΑΙ θα εντατικοποιήσει τις απαιτήσεις για τους νέους εργαζομένους. Θα σπάσει ολοκληρωτικά τον παλιό διαχωρισμό της εργασίας από τη ζωή. Το πρόβλημα προφανώς δεν είναι η συνύπαρξη με τη νέα συνθήκη, είναι το πόσο έγκαιρα και σωστά θα θωρακίσουμε τα νέα όρια. Και δεν θα γίνει μια καταστροφική διάχυση εργασίας, ζωής, σχέσεων, ελεύθερου χρόνου.

Αυτό που φοβίζει πολλούς είναι όσα προηγήθηκαν. Κάθε ταινία επιστημονικής φαντασίας είχε πάντα κακή έκβαση. Αυτό που περισσότερο φοβίζει τους ρεαλιστές της Επιστήμης είναι ο άνθρωπος. Ο τρόπος που εκείνος θα συνδιαμορφώσει τα νέα δεδομένα. Τι φοβούνται για παράδειγμα οι δημοσιογράφοι; Πως με το chat gpt θα παραγγέλνονται άρθρα από τις διευθύνσεις και άρα εκείνοι θα είναι πια περιττοί. Ακόμη και ο φυσικός χώρος της εργασίας θα αλλάξει, πήραμε μια γερή γεύση από την τηλεργασία με την πανδημία. Ή και η σχέση των εργαζομένων μεταξύ τους. Μπορεί να δουλεύουν για το ίδιο πρότζεκτ και να μην το ξέρουν. Ή να εργάζονται στην ίδια δουλειά και επίσης να μην το ξέρουν. Αν η εργασία με όλα τα μοντέλα της ήταν και μια είδους σταθερή αιτία κοινωνικοποίησης, προφανώς πάμε αλλού. Βέβαια εδώ ζωηρό ή κυρίαρχο ρόλο θα έχει και μια κουβέντα που θα έχει στο κέντρο της την ηθική. Τα δεδομένα που θα τροφοδοτούν τα νέα συστήματα, θα ελέγχονται αν κομίζουν εκ νέου ρατσισμό ή έμφυλες παραστάσεις και διακρίσεις; Τα ερωτήματα είναι εδώ.

Παράσταση ανθεκτικότητας

Κινείται πιο γρήγορα από όλους. Μια μέτρηση που έπεσε πρόσφατα στην αντίληψή μου λέει πως έχει ομογενοποιήσει πλήρως το κόμμα του. Προχωρά σε μια ανανέωση των προσώπων γύρω του και στον χώρο του. Και βασικά έχει «σπάσει» το παλιό σοβαρό αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα, εν πολλοίς καθοριστικό για να εισέλθει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο  Κασσελάκης δεν έχει απλώς παράσταση ανθεκτικότητας. Στον δρόμο για την ευρωκάλπη δείχνει μια συσπείρωση του κοινού του. Ή μάλλον για να είμαι ακριβής: στοχεύει σε διαφορετικό κοινό. Κάτι που καθιστά απρόβλεπτο το ταβάνι για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι δημοσιογράφοι και οι δημιουργοί

Μπερδεύονται ορισμένοι αιρετικοί (;) καλλιτέχνες και ξεσπούν σε δημοσιογράφους και μάλιστα προσβλητικά. Τους λογίζουν ως μέρος ενός βάναυσου συστήματος – που συχνά ή και πάντα βέβαια με το άλλο χέρι προσκυνούν για τις δουλειές τους – και θεωρούν πως ο Τύπος είναι ένα πεδίο άσκησης αντισυστημισμού της πλάκας. Λαθεύουν και μάλλον παρεξηγηθήκαμε σε αυτή τη χώρα που τα συχνά ρευστά όρια των πραγμάτων πυροδοτούν τις παρερμηνείες. Οι δημοσιογράφοι είναι για να ρωτούν, όχι ανακριτικά, και οι δημιουργοί για να απαντούν. Τόσο απλά. Ενδιάμεσοι μιας πληροφορίες και μιας γνώσης οι πρώτοι. Κομιστές ενός τρόπου οι δεύτεροι. Αυτά τα ολίγα.