Γυναικοκτονίες: αρκεί αυτή η ορολογία;

Μπορεί, στην προσπάθεια να εξηγηθεί ότι η δολοφονία γυναικών από ανθρώπους με τους οποίους σχετίζονται ή σχετίστηκαν στο παρελθόν είναι εμφανώς προϊόν έμφυλης βίας, να υιοθετείται από πολλούς ο όρος γυναικοκτονία. Διάβασα ότι και ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, χρησιμοποιεί τη λέξη – κι ας μην έχει νομική υπόσταση, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι στις δίκες τέτοιων υποθέσεων δεν λαμβάνεται υπόψη ο έμφυλος χαρακτήρας αυτών των εγκλημάτων.

Είναι άντρας, γαλουχημένος με τις ιδέες μιας παραδοσιακής πατριαρχίας και έχει μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη από τη γυναίκα. Υπερτερεί στην αντιπαλότητα. Παρ’ όλ’ αυτά, όπως έχω και στο παρελθόν υποστηρίξει, η πολυπρισματική προσέγγιση των φαινομένων είναι ακριβέστερη. Ο όρος γυναικοκτονία μάλλον προσφέρει ένα βολικό στερεότυπο, από το οποίο διαφεύγουν άλλες όψεις του κάθε φορά βίαιου και θανατηφόρου δράματος.

Διαφεύγει η κοινωνική κατάσταση του θύτη. Η οικονομική κατάστασή του. Η ψυχική του υγεία. Η σχέση του με εξαρτησιογόνες ουσίες, αλκοόλ και ναρκωτικά. Η κουλτούρα του. Και φυσικά, διαφεύγει το πνευματικό επίπεδό του, η παιδεία του. Κάποιοι από αυτούς τους λόγους έχουν συμβάλει στο έγκλημα. Και δεν είναι πάντα διαφωτιστική η ανάγνωση ενός θανάσιμου ή μη περιστατικού βίας μόνο από μια γωνία – τη γωνία που υιοθετεί η θεωρία των φύλων.