«Ξορκίζω τις κατάρες {LF}με ένα καλό γέλιο ύστερα από κάθε σκηνή»

Τις τελευταίες τρεις σεζόν, συστήνεται στο κοινό ως Χάιδω Στεφανέα. Η σκληρή μανιάτισσα μάνα από τη «Γη της ελιάς», την εξαιρετικά επιτυχημένη καθημερινή δραματική σειρά του Mega που σκηνοθετεί ο Αντρέας Γεωργίου. Η ερμηνευτική της δεινότητα της επιτρέπει με ευκολία να ισορροπεί ανάμεσα στην άτεγκτη στάση της ηρωίδας της απέναντι στη ζωή και τα πιο ευαίσθητα, συναισθηματικά της ξεσπάσματα, γεγονός που την καθιστά μία από τις πρωταγωνίστριες της σειράς που ξεχωρίζουν. Αλλωστε, η Στέλλα Φυρογένη, στις τρεις δεκαετίες που υπηρετεί την υποκριτική τέχνη, έχει κερδίσει το χειροκρότημα του κοινού με τη δουλειά της. Αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, έχει συμμετάσχει σε πλήθος θεατρικών παραγωγών, περνώντας και από το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Στην Κύπρο, όπου είναι η έδρα της, έχει δοκιμαστεί σε διαφορετικά είδη θεάτρου με δάφνες, έχει σκηνοθετήσει τις δικές της παραστάσεις κι έχει πάρει μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες. Με αφορμή τη «Γη της ελιάς», μίλησε στα «Πρόσωπα» για τη σειρά, την τηλεόραση, το θέατρο και την Κύπρο.

Πώς αντιμετωπίζεις τον ρόλο της Χάιδως πια;

Με όλους τους ρόλους που είχα την τύχη να καταπιαστώ, πηγαίνουμε αγκαζέ. Είμαι μαζί του, κοιμάμαι μαζί του, ξυπνάω μαζί του. Η ιδιαιτερότητα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι με τη Χάιδω είμαστε αγκαζέ τρία χρόνια και είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει να ασχολούμαι με έναν χαρακτήρα κατά κύριο λόγο μόνο με αυτόν και για τόσο μεγάλο διάστημα. Νομίζω ότι είμαι στη φάση που κάνουμε καλή παρέα. Ο τρόπος που εξαρχής ήταν γραμμένος ο ρόλος ήταν για μένα πολύ καθαρός, πώς θα έπρεπε να τον αντιμετωπίσω, με τις εκπλήξεις του πάντα γιατί είναι κάτι ζωντανό, σε ροή και σε πορεία. Το δύσκολο μέσα σε όλο αυτό είναι να μπορείς να ξαναβρίσκεσαι στα πόδια σου μέσα από τις δυσκολίες. Επειδή ο χαρακτήρας έχει περάσει από χίλια κύματα με πολλά δράματα μέχρι σήμερα στη ζωή του, παρότι γράφεται σωστά για την εξέλιξή του, χρειάζεται προσπάθεια να μπορείς να βγαίνεις έξω από όλα αυτά τα σκληρά, τα δραματικά. Και να μπορείς να είσαι υπαρκτός και αυτό να φαίνεται φυσιολογικό, που ίσως σε φυσιολογικούς χρόνους να μην ήταν.

Η Χάιδω έχει κάνει πολλές μεταστροφές ως ρόλος. Αυτή την εξέλιξη εσύ πώς τη βιώνεις; Είναι μια πρόκληση;

Φυσικά και είναι μια πρόκληση κι ευτυχώς που είναι έτσι. Δηλαδή φαντάζεσαι να ξεκινούσα με έναν ρόλο ο οποίος είναι καλός, κατανοητικός, ένας άνθρωπος ανοιχτός, με όλα τα θετικά του στοιχεία, και απλώς να συνέχιζε μια τέτοια πορεία για τρία χρόνια; Δεν είναι δυνατόν. Ολα αυτά που συμβαίνουν και ο τρόπος που τα αντιμετωπίζει έχουν μεγάλη συνέπεια. Είμαι πάντα πολύ εντάξει με αυτό. Είναι πρόκληση βέβαια, γιατί κινείται στα άκρα, αλλά με έναν τρόπο που μπορώ να βρω κάθε φορά τους λόγους μέσα στον χαρακτήρα που να την κάνουν να κινηθεί έτσι. Δεν έχω νιώσει ποτέ ότι προδίδεται ο χαρακτήρας μου. Ευτυχώς που υπάρχουν όλες αυτές οι ανατροπές που φτιάχνει η Βάνα Δημητρίου, γιατί αυτό διατηρεί πολύ ψηλά το ενδιαφέρον και για μένα κάθε φορά.

Ενα από τα χαρακτηριστικά της Χάιδως είναι και οι κατάρες, που είναι άλλοτε αστείες, άλλοτε βέβαια ανατριχιαστικές. Εσύ πώς τις διαχειρίζεσαι;

Εχει μεγάλη δύναμη η κατάρα, όπως και η ευχή, γιατί μου θυμίζει ένα συνονθύλευμα ενεργειών. Οπότε θεωρώ ότι είμαι ευαίσθητη σε όλα αυτά τα πράγματα, ακόμα και αν είναι λόγια του αέρα. Και μόνο επειδή μπορούν να πληγώσουν κάποιον που θα ακούσει κάτι τόσο άσχημο, ήδη βλέπεις ότι κάνει δουλειά αυτό. Εγώ αποφάσισα να τις ξορκίζω με ένα καλό γέλιο ύστερα από κάθε σκηνή για να μη μένει τίποτα πάνω μου και από ‘κεί και πέρα κάθε φορά ήταν και το θέμα που μας έκανε να διασκεδάζουμε, το πόσο νόστιμη ήταν η κατάρα σήμερα ή πόσο κουράγιο παραπάνω χρειάζεται για να την πεις. Είναι ένα σπορ που δεν το ασκώ πολύ καλά.

Πολλοί θεωρούν τις καθημερινές σειρές ένα υποδεέστερο τηλεοπτικό είδος, σαπουνόπερες. Εσύ που πρωταγωνιστείς σε μία από αυτές, πώς τις βλέπεις πλέον;

Η σαπουνόπερα είναι ένα είδος. Μπορεί κάποιοι να θεωρούν ότι είναι όντως υποδεέστερο και μπορεί να το πίστευα κι εγώ παλιότερα. Απλώς, πιστεύω ότι ακόμα και σε αυτό το πεδίο υπάρχει καλή και κακή. Το να ψάξεις την ποιότητα στη δουλειά σου, αυτό είναι κάτι που θα το κάνεις με οτιδήποτε και να ασχολείσαι. Είτε κάνω Σαίξπηρ στο θέατρο, είτε «Γη της ελιάς» στην τηλεόραση, είναι κάτι που αντιμετωπίζω με την ίδια σοβαρότητα και την ίδια αφοσίωση. Οπότε, όπως και να περνάει αυτό στη συνείδηση των άλλων, είναι μια δουλειά που ως ηθοποιός μπορώ να κάνω και αυτήν είτε εξ ανάγκης είτε από επιλογή. Και θα την κάνω όσο πιο καλά μπορώ. Πολύ συχνά κάποιοι θεωρούν ότι ο ηθοποιός μπορεί να τεμπελιάζει, να μη θέλει να κουραστεί, να αφοσιωθεί ή να πειθαρχήσει, αλλά ξεχνάνε ότι εμείς πρώτοι είμαστε τα μεγαλύτερα «ψώνια». Εμείς οι ίδιοι αυτό που κάνουμε θέλουμε να είναι πολύ καλό. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο καθένας μπορεί να διαφέρει, αλλά κάποτε πρέπει να μας εμπιστευτούν. Οι ηθοποιοί εκθέτουμε τον εαυτό μας και δεν θέλουμε να βγούμε και να έχουμε κακό αποτέλεσμα.

Είσαι μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της Κύπρου, με πολλές βραβεύσεις στο θέατρο και στον κινηματογράφο, σημαντικές συνεργασίες, ωστόσο η αναγνωσιμότητα από το ευρύ κοινό ήρθε με την τηλεόραση. Θεωρείς ότι είναι άδικο αυτό κατά κάποιο τρόπο;

Αν ήμουν στην Αθήνα και κάποιος αντιλαμβανόταν ότι υπάρχω μέσα σε αυτή τη δουλειά ή ότι την κάνω καλά λόγω της τηλεόρασης, σε αυτή την ηλικία που είμαι τώρα, θα ήταν λίγο στενάχωρο. Με την έννοια του ότι αυτό θα σήμαινε ότι έχω παιδευτεί για 30 χρόνια και δεν με ξέρει η μάνα μου. Στόχος για μένα είναι να κάνω καλές δουλειές, να μπορώ να ζω από τη δουλειά μου, αλλά να ευχαριστιέμαι τη συνεργασία και να πηγαίνω παρακάτω σε σχέση με αυτό που προσλαμβάνω κάθε φορά, την εμπειρία, τη γνώση, τη συγκίνηση της δουλειάς και τις καινούργιες γνωριμίες. Δεν μου λείπει, ούτε κάτι σημαίνει άλλο, διότι δεν ήμουν στην Ελλάδα, ήμουν εδώ, στην Κύπρο. Θα ήθελα πάρα πολύ να δουλέψω και στη μητέρα πατρίδα μου, αλλά για εκείνη δεν έχω ιστορία. Ως καλλιτέχνις εννοώ, ότι δουλεύω 32 χρόνια στο θέατρο, αλλά τις δουλειές μου δεν τις έχουν δει πέραν του κυπριακού κοινού. Οπότε δεν έχω ιστορία ως ηθοποιός στην Ελλάδα. Η παρουσία μου είναι μέσα από τη «Γη της ελιάς», με τον ρόλο της Χάιδως, που είναι ένα πολύ συγκεκριμένο πράγμα, το οποίο ναι μεν δείχνει έναν ηθοποιό, αλλά τίποτα παραπάνω. Γι’ αυτό μερικές φορές κάθομαι και σκέφτομαι, κρίμα, αλλά εντάξει, αυτό είναι, δεν μπορώ να το αλλάξω. Εγώ έχω δραστηριοποιηθεί στην Κύπρο και από εκεί και πέρα θέλω να ελπίζω ότι μπορώ να κάνω κάποια άλλη καλή συνεργασία, μέσω της δουλειάς μου στη «Γη της ελιάς».

Αισθάνθηκες ποτέ εγκλωβισμένη καλλιτεχνικά στην Κύπρο; Γιατί, φαντάζομαι, είναι περιορισμένες οι επιλογές και το κοινό μικρότερο.

Είχα την τύχη να είμαι για πάρα πολλά χρόνια στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, για μία εικοσαετία. Και λέω τύχη γιατί αυτό σήμαινε πως μπορούσα να επιβιώσω με αξιοπρέπεια. Tο τίμημα ήταν φοβερός φόρτος εργασίας, αλλά βέβαια είχα τη δυνατότητα να παίξω. Νομίζω ότι και με τις δουλειές που έχω κάνει και εκτός ΘΟΚ πια, αγγίζω τις 120 παραστάσεις. Καλές, κακές, μέτριες, εξαιρετικές συνεργασίες, με το ενδιαφέρον τους πάντα. Οπότε δεν μπορώ να γκρινιάζω όσον αφορά αυτό το κομμάτι. Απλώς επειδή ακριβώς είμαστε λίγος κόσμος, τουλάχιστον τα προηγούμενα περισσότερα χρόνια, ήταν λίγο περιορισμένο το ότι ήμασταν πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι. Βεβαίως, με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, γιατί γίνονταν συνεργασίες και με σκηνοθέτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, οπότε αυτό άνοιγε λιγάκι το πεδίο για εμάς.

Η «FAMAGUSTA» ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ

«Οταν υπάρχει συµφέρον, υπάρχει αµνησία»

Στο Mega, εκτός από τη «Γη της ελιάς», έχουμε και τη «Famagusta», που εμπνέεται από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Εχεις παρακολουθήσει τη σειρά καθόλου;

Οχι, έχω δει μόνο το πρώτο επεισόδιο που προβλήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο της Λευκωσίας. Ηταν ολοφάνερο από τα πρώτα δευτερόλεπτα ότι πρόκειται για μια πολύ προσεγμένη δουλειά. Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα γιατί είναι και ένα μεγάλο κομμάτι δυσκολίας, όταν πρέπει να αναπαραγάγεις μια άλλη εποχή. Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός. Στο αισθητικό κομμάτι, ήταν υπέροχος ο τρόπος που το αντιμετώπισαν όσον αφορά τη φωτογραφία, τον φωτισμό, τα πλάνα, την κινηματογράφηση. Από εκεί και πέρα, δεν μπορώ να έχω άποψη για τα υπόλοιπα. Ηταν εξαιρετική η παρουσία της Δέσποινας Μπεμπεδέλη και είναι λογικό γιατί υποδύεται μια πραγματική γυναίκα που έχει χάσει όλη της την οικογένεια στην εισβολή, που από μόνο του αυτό είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Γιατί είναι η μάνα, η κόρη, είναι τα πάντα και νομίζω ότι στο πρόσωπό της είναι και η κυπριακή ψυχή που ακόμα έχει αγνοουμένους, που μπορεί να έχουν περάσει τόσα χρόνια αλλά δεν έχει ησυχάσει η ψυχή τους.

Ως Ελλαδίτισσα στην Κύπρο, βλέπεις τα σημάδια της τραγωδίας με την εισβολή σήμερα;

Αυτό που βλέπω σήμερα είναι μια επιλεκτική μνήμη. Οταν υπάρχει συμφέρον, υπάρχει αμνησία. Και νομίζω ότι δεν είναι ίδιον της χώρας της Κύπρου. Και στην Ελλάδα το ίδιο συμβαίνει και παντού. Η εισβολή είναι μια ανοιχτή πληγή που επειδή αφορά ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου, υπάρχει μέσα στους ανθρώπους. Αυτό που νιώθω πια είναι ότι εκείνοι που το έχουν βαθιά μέσα τους είναι οι άνθρωποι που έχουν χάσει τους δικούς τους. Από εκεί και πέρα εκτός από τους ανθρώπους έχουν χάσει τη δυνατότητα να έχουν μια επαφή μέσω της εικόνας και μέσω των σπιτιών του παππού και της γιαγιάς τους. Το να μην μπορείς να το έχεις αυτό και να σου απαγορεύεται, είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα. Είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα να βρίσκεσαι στην ίδια σου τη χώρα, όπου υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή και από την άλλη μεριά υπάρχουν επίσης άνθρωποι που υποφέρουν ή κι εκείνοι καταπιέζονται πάρα πολύ.