Στιγμιαίος προσηλυτισμός

Η επιλογή της ΝΔ για προσωπική επίθεση στον κύριο Κασσελάκη, με πρόφαση την προηγούμενη επαγγελματική του δραστηριότητα, τον βοηθάει αφάνταστα. Εκτός του ότι πειθαρχεί και επεξεργάζεται τον πολιτικό του λόγο, τον στερεώνει ακόμα περισσότερο στο εσωτερικό του κόμματος και δίνει ευκρινέστερο σχήμα στην πολιτική του διατύπωση. Η επιλογή δε, του σαρκασμού, αντί συγκεκριμένων απαντήσεων στις οικονομικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, επίσης βοηθάει. Γιατί φαίνονται σαφείς, ενδιαφέρουσες, σε σχέση με τη σαρκαστική αοριστία και αφηρημένη υποτίμηση από πλευράς κυβερνητικού λόγου. Το ίδιο συμβαίνει με την περιφρονητική αντιμετώπιση που επιφυλάσσουν οι κυβερνητικοί στον κύριο Ανδρουλάκη. Υποβαθμίζοντας και περιφρονώντας τα πρόσωπα, ενισχύουν τον αντιπολιτευτικό τους ρόλο. Γιατί η αντιπολιτευτική υστέρηση δεν δημιουργεί μια μόνιμη και πάγια μειονεξία, αλλά λειτουργεί ως αντιπολιτευτική εκκρεμότητα. Ποιος θα αναλάβει το έργο; Αφού φαίνεται μια αδυναμία, με τον πολυκερματισμό των κεντροαριστερών κομμάτων και τις εκλογικές επιδόσεις, η μόνη συμπαγής δύναμη που μπορεί να χρίσει και χειραφετήσει αντιπολιτευτικό λόγο είναι η ίδια η κυβερνητική πράξη. Αυτή παράγει το πολιτικό έργο και ακριβώς αυτό συνθέτει και τον εναντιωματικό λόγο. Ούτως ή άλλως κάθε μέτρο δημιουργεί και την άρνησή του. Είναι μια θεμελιώδης ιδιότητα της εκτελεστικής εξουσίας. Αν το μέτρο συνοδεύεται με περιφρονητική συμπεριφορά και πλειοδοσίες παπαγάλων, τότε γίνεται ο αποφασιστικός δημιουργός αντιπολιτευτικής σφοδρότητας.

Από την πλευρά της Κεντροαριστεράς, οι δυνατοί λήπτες του αντιπολιτευτικού ρόλου είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Από της πλευρά της Δεξιάς (παρόλη τηνπροσφορά Σαμαρά με τις θέσεις του που υποστασιοποιούν και στεγάζουν της συντηρητική θεώρηση), λήπτης κυρίως είναι ο κύριος Βελόπουλος, ο οποίος εκτοξεύεται στο 10%+. Ητοι η γενική κοινωνική δυσφορία που σχηματίζεται (κυρίως από την προσωπική εκπτώχευση) ψάχνει στέγη. Ε, τη βρίσκει. Και  με τη γενική κυβερνητική οίηση, αλλά και τις προσωπικές επιθέσεις που κάνουν τελευταία, ιδίως στον κύριο Κασσελάκη, την κατευθύνουν κιόλας.    Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι οργανωτικά αδύνατο κόμμα και μάλιστα όταν εξέλιπε η ερωτική – πολιτική ορμή του 2012 – 2015, φάνηκε εντονότερα αυτή η αδυναμία. Με τη διάσπαση, η οργανωτική παράλυση έφτασε στην κορύφωσή της.

Ενας χώρος εξαιρετικής ευπλαστότητας και διαπερατότητας, μπορεί να αποκτήσει συνεκτικά χαρακτηριστικά, αν ενισχυθεί η πρόσληψή του στο συναισθηματικό και όχι στο ιδεολογικό ή οργανωτικό επίπεδο. Υπό το ρεύμα μιας αόριστης συναισθηματικής πίστωσης των διαψευσμένων ψηφοφόρων όλων των παλαιών μεγάλων κομμάτων, έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ κινηματικό γεγονός, που εξελίχθηκε σε κυβερνητική δομή. Αυτό ακριβώς κάμφθηκε κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας και συνετρίβη κατά τη διάρκεια της αντιπολίτευσης 2019 – 2023 (λόγω αυταρέσκειας και αντιπολιτευτικής νωθρότητας). Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τη λαϊκή επιείκεια, όταν έγινε ισχυρός, όταν καταξιώθηκε.

^«Το καημένο το παιδί, δεν το αφήνουν τα κυκλώματα ν’ αγιάσει». Αυτό εισπράττει ο πολίτης, αυτό έδωσε πίστωση στον Αλέξη Τσίπρα, μετά τη διαπραγματευτική κακοποίηση και διάψευση του καλοκαιριού του 2015,  αυτό σήμερα δίνει πίστωση στον κύριο Κασσελάκη, τόσο στο εσωκομματικό πεδίο όσο και στην ευρύτερη λαϊκή εγγραφή του.

Σε έναν τόπο όπου όλοι αισθάνονται αδικημένοι, ο αδικημένος έχει μεγάλη ισχύ. Ετσι με τη γενικευμένη πολιτική εντυπωσιοθηρία, αυτά τα αόριστα, σχεδόν «τηλεοπτικά», περιεχόμενα, διαμοιράζουν πολιτική ισχύ, πολιτική επιείκεια, πολιτική θερμοκρασία. Οι επικοινωνιολόγοι σαν να βαριούνται λίγο. Αρχίζουν να χρησιμοποιούν έτοιμες λύσεις. Αν ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορούσε να επιβιώσει το 2023 ως ανάμνηση του 2015, έτσι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα επιβιώσει το 2027 ως ανάμνηση του 2019. Μέρος της θεμελιώδους δομής του πολιτικού συστήματος είναι και τα ρεύματα, οι ροές, οι ώσεις, οι στιγμιαίοι προσηλυτισμοί.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ