Σεμνά και ταπεινά

Ούτε ο Ζάχαβι, ούτε ο Κανιτσόφσκι, ούτε ο Μπατούρινα, ούτε ο Πέτκοβιτς είναι οι σημαντικότεροι αντίπαλοι του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ στις αποψινές αναμετρήσεις τους στο Κόνφερενς Λιγκ. Ο μεγαλύτερος αντίπαλός τους είναι η ποδοσφαιρική οίηση, η αλαζονεία που μπορεί να επιδείξουν προς τη Μακάμπι Τελ Αβίβ και την Ντιναμό Ζάγκρεμπ.

Οταν έγινε η κλήρωση που έφερε τους Ερυθρόλευκους αντιμέτωπους με την ισραηλινή ομάδα και τον Δικέφαλο με τους Κροάτες, οι τοποθετήσεις σύσσωμου του ελληνικού Τύπου ήταν πως «είναι του χεριού μας».

Το παρελθόν μοιάζει με τους καθρέφτες στο αυτοκίνητο. Πρέπει να κοιτάς πίσω για να πηγαίνεις μπροστά. Οι ομάδες μας, όχι μόνο ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ, έχουν υποστεί πανωλεθρίες από αντιπάλους τους οποίους θεωρούσαν του χεριού τους.

Η Μακάμπι Τελ Αβίβ είχε στήσει πάρτι στην Τούμπα (0-3) στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ (2004/05), ενώ αργότερα απέκλεισε και τον Ολυμπιακό στα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ με το εκτός έδρας γκολ.

Ο ΠΑΟΚ έχει αποκλειστεί από την Εστερσουντ, τη Χέρενφεν, την Ντεμπρετσένι, τη Σλόβαν Μπρατισλάβας, ενώ έχει υποστεί εντός έδρας ήττες από την ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ, την πρώην Βιντεότον και αργότερα Βίντι, την Κάραμπαγκ, τη Βαλερέγκα και πολλές ακόμα ομάδες που όπως και τώρα, έτσι και τότε όλοι πίστευαν πως «είναι του χεριού του».

Το ίδιο ισχύει και για τον Ολυμπιακό. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ το 2002, όταν συνέτριψε με 6-2 τη φιναλίστ της προηγούμενης σεζόν Λεβερκούζεν αλλά δεν μπόρεσε να νικήσει τη Μακάμπι Χάιφα (3-3, 3-0).

Στα ευρωπαϊκά Κύπελλα δεν νικά ο καλύτερος. Διαφορετικά η Μάντσεστερ Σίτι του Γκουαρντιόλα θα είχε τουλάχιστον άλλα δύο Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτό που μετρά, που έχει περισσότερο σημασία είναι η συγκέντρωση στον στόχο, η σοβαρότητα και η απουσία έπαρσης. Η περίφημη καραμέλα με τις έδρες -καζάνια και τα ηφαίστεια που «καίνε» τους αντιπάλους δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Σεμνά και ταπεινά είναι το μυστικό.