Στο μυαλό του Κασσελάκη

Εχουν περάσει δυόμισι δεκαετίες από τη σουρεαλιστική αμερικανική κωμική ταινία «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» όπου ο πρωταγωνιστής μάς δίνει τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε μια σατιρική εκδοχή του εαυτού του, μπαίνοντας στο μυαλό του. Από το μακρινό 1999 μέχρι σήμερα, έχω πολλές φορές αναρωτηθεί για άτομα του δημοσίου βίου «τι έχουν στο μυαλό τους». Εσχάτως έκανα αυτή τη σκέψη για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Τον Στέφανο Κασσελάκη ανέδειξε στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ο κόσμος του και πιο συγκεκριμένα οι ψηφοφόροι που ψήφισαν πέρα από τις γραμμές. Ο πολλά υποσχόμενος, λαμπερός, νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, τάραξε την πλήξη της πολιτικής ζωής και φάνηκε να θέλει να ανατρέψει όλες τις πολιτικές παραδόσεις. Με όπλο την εντύπωση ότι η αδιαμεσολάβητη επαφή με τους πολίτες μπορεί να σε καθιερώσει, μετεωρίζεται μεταξύ επικοινωνίας και πολιτικής. Για την ακρίβεια πάσχει από όψιμο επικοινωνισμό, το φαινόμενο όπου η επικοινωνία γίνεται ισχυρότερη της πολιτικής!

Ανέκαθεν πίστευα για την πολιτική πως: αν δεν την έχεις, τη μαθαίνεις, αλλά θέλει κόπο. Το ίδιο πίστεψα και για τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ. Περίμενα ότι η πολιτική του απειρία θα καλυφθεί από τον ζήλο και την όρεξή του για δουλειά. Οι τελευταίες του όμως κινήσεις, που αφορούν τον τρόπο διαχείρισης των εσωκομματικών του ΣΥΡΙΖΑ, κλόνισαν την πεποίθησή μου.

Ο κ. Κασσελάκης, αγνοώντας προηγούμενες προσπάθειες αδιαμεσολάβητης άμεσης δημοκρατίας που από τη δεκαετία του ’80 φάνηκαν μη λειτουργικές, επιχειρεί όπως λέει να εφαρμόσει ό,τι οραματίζεται: «Ο Πρόεδρος και τα Οργανα πρώτα ακούν τη βάση και μετά αποφασίζουν, λαμβάνοντάς την υπόψη». Πιστεύει ότι η απόκριση σε ένα ερωτηματολόγιο εκτός από πρωτότυπη διαδικασία (που το ΠΑΣΟΚ εφήρμοσε προ 20ετίας!) είναι και το ηχείο της κοινωνίας, αγνοώντας όμως πως σε μια τέτοια διαδικασία παίρνεις απάντηση στα ερωτήματα που υποβάλλεις και όχι απαραίτητα σε αυτά της κοινωνίας.

Ο τρόπος του κ. Κασσελάκη θυμίζει την «πεφωτισμένη δεσποτεία» της Ευρώπης του 18ου και 19ου αιώνα και όχι ηγέτη σύγχρονου κόμματος που θέλει να διευρύνει την επιρροή του και να εμβαθύνει τη Δημοκρατία. Ο τρόπος του όμως είναι και ο τρόπος της γενιάς του, που αντιλαμβάνεται τη Δημοκρατία μονοδιάστατα. Που αγνοεί ότι η πολιτική θέλει επιχείρημα και επεξήγηση και πως η πολιτική συμπόρευση προϋποθέτει σύνθεση.

Οσο η βόλτα στους δρόμους, η λάμψη, η αποθέωση από τους πολίτες, εκλαμβάνονται ως πολιτική πράξη και όχι ως οπαδική έκφραση ενός instagramικού κοινού, η αντιπολίτευση θα περιορίζεται σε ρόλο κομπάρσου, η Κεντροαριστερά θα αναπολεί το χαμένο της βάθος και η νέα γενιά θα ψάχνει πολιτικές απαντήσεις στην τεχνητή νοημοσύνη.

H Mαρία Καρακλιούμη είναι πολιτική αναλύτρια