Ρόδα και αλόες

Και πρώτα, κάποιες παραλείψεις και διορθώσεις. Στο Γλωσσίδι με τους κινηματογράφους των Αμπελοκήπων παρέλειψα το «Odeon», στην οδό Μεσογείων, σήμερα θέατρο «Πόρτα», ενώ από λάθος αναφέρθηκα στο «Ελυζέ», στα Ιλίσια, το οποίο όμως λειτουργεί και σήμερα. Επίσης, στο κείμενο για την Κυψέλη, παρέλειψα το «Αττικόν», απλή συνωνυμία με εκείνο της Σταδίου, ψηλά, κοντά στην πλατεία. Οσο για το σημερινό, τελευταίο κείμενο του «οδοιπορικού», εστιάζει στην «αιθουσομάνα» οδό Πατησίων και στις παρόδους της.

Με αφετηρία λοιπόν την περιοχή του Μουσείου και έχοντας ήδη αναφερθεί στα εμβληματικά «Αλκυονίς», «Βεάκη» και «Στούντιο» (της πρώτης περιόδου), θα ξεκινήσω από το «Ρόδον», επί της οδού Μάρνη, το οποίο, εκτός από κινηματογράφος, υπήρξε επίσης κατά καιρούς χώρος ροκ συναυλιών αλλά και χώρος όπου γίνονταν ενδιαφέροντα μπαζάρ βινυλίων. Στην ίδια λίγο-πολύ περιοχή, υπήρχαν το «Αθήναιον», απέναντι από το Μουσείο, που άλλοτε γινόταν κινηματογράφος και άλλοτε θέατρο, καθώς και το «Ατλας», θερινό, στη διασταύρωση των οδών 3ης Σεπτεμβρίου και Ιουλιανού.

Περνώντας τη διασταύρωση με τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, υπήρχαν η «Αθηνά» στη λεγόμενη στάση Αγγελοπούλου, το «Ιλιον», στην κάθετη στην Πατησίων οδό Τροίας, η «Αλμα», στην οδό Πιπίνου, επίσης κάθετη στην Πατησίων, η χειμερινή «Ελληνίς», απλή συνωνυμία με τη θερινή «Ελληνίδα» των Αμπελοκήπων υποθέτω, ο «Αμλετ», προς το τέλος της οδού 3ης Σεπτεμβρίου, καθώς και το «Μπρόντγουεϊ», στη διασταύρωση Πατησίων και Αγίου Μελετίου, θέατρο κι αυτό σήμερα (εκεί, το 1971 θα πρέπει να ήταν, παρακολουθώντας το δακρύβρεχτο «Love story», θυμάμαι ότι η κατά τα άλλα συμπαθέστατη νεαρά την οποία συνόδευα μού ζητούσε να της φυσάω συνεχώς το μάτι προκειμένου να μην της έρχονται δάκρυα).

Φτάνοντας στην πλατεία Αμερικής (παλαιότερα Αγάμων), υπήρχε το «Αττικα» επί της πλατείας, το «Φιλίπ» λίγο πιο πάνω, το θερινό «Ατενέ» στη Λευκωσίας, ενώ πιο πέρα επί της Πατησίων υπήρχαν επίσης το «Αρτ», με «ψαγμένες» ταινίες συνήθως, το «Μετροπόλ» και η «Ηλέκτρα», το «Σελέκτ» και η «Αλόη» στην ευρύτερη περιοχή του Αγίου Λουκά, το «ΑΒ» και η «Αντζελα» στο ύψος περίπου του κάποτε εργοστασίου Κλωναρίδη, το «Αλφα» στην Κολιάτσου, το «Πιγκάλ», η «Χαρά», το «Λιλά», και βέβαια το εμβληματικό «Ράδιο Σίτι», με τον (δικαιολογημένο εν πολλοίς) πομπώδη τίτλο και την εντυπωσιακή, για τα μέτρα της εποχής, αίθουσα. Λίγο πιο κάτω, η Αχαρνών είχε κι αυτή τα δικά της σινεμά, το «Αμίκο», τον «Αρη», τον «Αχιλλέα», από τα οποία όμως, ομολογώ, οι αναμνήσεις μου είναι υποτυπώδεις, θολές.

Κλείνοντας αυτόν τον κύκλο με τους κινηματογράφους που δεν υπάρχουν πια, είμαι βέβαιος πως κάποιους θα έχω ίσως παραλείψει, είτε επειδή δεν είμαι, δα, και ο Mr. Memory, είτε και επειδή, όπως έχω ήδη διευκρινίσει, απλώς δεν έτυχε να τους επισκεφθώ ποτέ. Πάσα υπόδειξη όχι μόνο ευπρόσδεκτη αλλά και πολύτιμη.

Επιδόρπιο

Επειδή ορισμένοι ισχυρίζονται ότι όλες οι εκτελέσεις στη λεγόμενη κλασική μουσική είναι λίγο-πολύ ίδιες, παραθέτω ενδεικτικά: η σονάτα Hammerklavier του Μπετόβεν διαρκεί 40 λεπτά στην εκτέλεσή της από τον Βίλχελμ Κεμπφ, 42 λεπτά στην εκτέλεσή της από τον Ρίχτερ, 46 λεπτά παιγμένη από τον Βλαντίμιρ Ασκενάζι, και 48 λεπτά στην ερμηνεία της από τον Γκλεν Γκουλντ.