«Επίμενε έγκαιρα, άκαιρα…»

Τους τελευταίους μήνες η συζήτηση για τον πολιτικό γάμο μεταξύ ομοφύλων κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στην επικαιρότητα με σημαντικότερη παράμετρο τη δυνατότητα ή μη τεκνοθεσίας και παρένθετης μητρότητας από τα ομόφυλα ζευγάρια. Από τη μεριά της η Εκκλησία της Ελλάδος, όπως φαίνεται και από την ανακοίνωση της σημερινής Ιεραρχίας, δεν δύναται να αναγνωρίσει τον πολιτικό γάμο ομόφυλων ζευγαριών και την τεκνοθεσία, ούτε βέβαια να επιτρέψει οποιαδήποτε σχετική ιερουργία. Η πιθανότητα παρένθετης μητρότητας επίσης απορρίπτεται, καθώς είναι ριζικά αντίθετη τόσο με τη διδασκαλία όσο και με την παράδοση της Εκκλησίας. Η Εκκλησία δεν θα μπορούσε να αποδεχθεί μια τέτοια ευθεία υποβάθμιση του προσώπου και του ρόλου της γυναίκας στη δημιουργία οικογένειας, όταν στο πρόσωπο της Παναγίας αναγνωρίζεται και τιμάται η γυναίκα πάνω από κάθε άλλον άνθρωπο.

Επομένως, η Εκκλησία δεν αποδέχεται τη μετατροπή της γυναίκας σε παιδοποιητική μηχανή, στην οποία ο οποιοσδήποτε θα δύναται να παραγγέλνει παιδιά, όπως πρόσφατα δήλωσε επιφανής και με θεσμικό ρόλο ομοφυλόφιλος άνδρας: «Θα θέλαμε να επεκτείνουμε την οικογένειά μας. Θα θέλαμε να αποκτήσουμε δύο αγόρια… Θα θέλαμε να έχουμε δύο αγόρια με παρένθετη μητέρα γιατί θα θέλαμε η προσωπικότητα του καθενός μας να μεταφερθεί στα παιδιά έτσι ώστε, προφανώς αγαπάμε ο ένας τον άλλον, να υπάρχει αυτή η συνέχεια».

Η Εκκλησία της Ελλάδος δεν είναι η μόνη που αντιδρά σθεναρά σε αυτές τις εξελίξεις, καθώς το ίδιο έπραξε και η Ιερά Σύνοδος της Καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος εκφράζοντας όλους τους Ρωμαιοκαθολικούς της Ελλάδας. Πέρα από κάθε αμφιβολία παρόμοιες θέσεις έχουν και οι άλλες δύο μονοθεϊστικές θρησκείες, αφού ο παραδοσιακός ιουδαϊσμός θεωρεί τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις ως παραβίαση του εβραϊκού νόμου, ενώ το Ισλάμ απορρίπτει την ομοφυλοφιλία με αυστηρότατο τρόπο.

Ωστόσο, πέρα από τις αναμενόμενες ίσως αυτές αντιδράσεις αλγεινή εντύπωση προκαλούν η αμηχανία και οι παλινωδίες των πολιτικών ταγών, στους οποίους συστήνεται ακόμη και αποχή από τη σχετική ψηφοφορία, όταν πραγματικά τις τελευταίες δεκαετίες καταβάλλεται μεγάλη προσπάθεια για να αυξηθεί η συμμετοχή του εκλογικού σώματος στις εκλογικές διαδικασίες. Το θέμα μοιάζει να είναι τόσο σύνθετο και δυσχερές στη διαπραγμάτευσή του, ώστε απαιτείται ακόμη και ειδικό φροντιστήριο για την εμπέδωσή του.

Ασφαλώς, οι πολίτες οφείλουν να συμμορφώνονται με τους νόμους του κράτους, έστω και αν διαφωνούν ή δεν κατανοούν το περιεχόμενο, το πνεύμα, την αναγκαιότητα του νόμου κ.λπ. Εξίσου αναμφίβολα όμως κανείς δεν μπορεί να αναδιαμορφώνει τις αντιλήψεις, την πίστη και τη συνείδησή του ανάλογα με τις πολιτικές πρωτοβουλίες της εκάστοτε κυβέρνησης. Ειδικά σε ζητήματα που αφορούν την πίστη, την ιδεολογία και τη συνείδησή του.

Ο Μιχάλης Μαριόρας είναι αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας Θρησκευμάτων στο ΕΚΠΑ