Τα όρια είναι ψευδαίσθηση

Μια εξωπραγματική επίδοση – τολμώ να πω όσο εξωπραγματικός ήταν ο χρόνος που τερμάτισε στον Μαραθώνιο στο Σικάγο ο κάτοχος του παγκόσμιου Ρεκόρ (2:00:35) συμπατριώτης της Κέλβιν Κίπτουμ – πέτυχε στη Βαλένθια στην απόσταση των 10.000 μέτρων η Αγκνες Νγκέτιχ από την Κένυα.

Γεννημένη τον Ιανουάριο του 2001, ακριβώς στα 23 της χρόνια, η κενυάτισσα πρωταθλήτρια «τρέλανε» κόσμο κόβοντας το νήμα στο αγώνισμα των 10 χλμ. σε δρόμο σε 28 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα!

Εξωπραγματικό δείχνει και το γεγονός ότι πίσω της τερμάτισαν άλλες τρεις αθλήτριες από την Κένυα με επιδόσεις κάτω από τα 30 λεπτά. Η Εμακιουλέιτ Ανιάνγκο με 28:57, η Λίλιαν Κάσαϊτ με 29:32 και η Τζάνεθ Τσεπνγκέτιχ με 29:55.

Την ίδια στιγμή δηλαδή που αποτελεί είδηση μεγατόνων όταν κάποιος άνδρας Ελληνας «σπάει» το φράγμα των 30 λεπτών στα 10 χλμ., τέσσερις αθλήτριες από την Κένυα το πέτυχαν στην ισπανική πόλη που τα τελευταία χρόνια έχει συνδέσει το όνομά της με κορυφαίες επιδόσεις παγκοσμίου επιπέδου στις μεγάλες αποστάσεις.

Διαβάζοντας την είδηση, θυμήθηκα αυτόματα τον πρώτο Μαραθώνιο γυναικών σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 1983 στο Λος Αντζελες. Θυμήθηκα την Κάθριν Σβίτζερ να περιγράφει πόσο περήφανη ένιωσε όταν είδε την Joan Benoit να τερματίζει «κλείνοντας» οριστικά το στόμα εκείνων που αμφισβητούσαν τη δυνατότητα των γυναικών να τρέχουν αγωνιστικά στα 42.195 μ.

Στα 40 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από τότε οι γυναίκες έχουν διαπρέψει στις μεγάλες αποστάσεις. Και τώρα το ερώτημα είναι μέχρι πού μπορούν να φτάσουν…

Ο χρόνος της Αγκνες Νγκέτιχ  στη Βαλένθια αποδεικνύει ότι τα όρια που νομίζαμε ότι υπάρχουν τελικά είναι ψευδαίσθηση. Εκλεισε κι αυτή στόματα και μας έκανε να ονειρευόμαστε για νέα ρεκόρ!

Αν στους άνδρες πλέον περιμένουμε να πέσει το τείχος των δύο ωρών στον Μαραθώνιο σε επίσημο αγώνα, στις γυναίκες αρχίζει να αχνοφαίνεται ως εφικτή μια επίδοση κάτω από 2:10:00!