Τι έμαθα στο γυμναστήριο από την Gen Z

Σε πολλούς τομείς της ζωής αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι συνεχώς σε κόντρα με τη Γενιά Ζ (Gen Z, άνθρωποι που σήμερα είναι 15-25 ετών). Μας υπενθυμίζουν ακατάπαυστα ότι είναι κακομαθημένοι και ανίκανοι, εθισμένοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ανίκανοι να αντεπεξέλθουν στον πραγματικό κόσμο. Γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι οι παλαιότερες γενιές είναι αρπακτικές και αμετανόητες, έτοιμες να τους κληροδοτήσουν έναν πλανήτη που θερμαίνεται ραγδαία. Πρόκειται για Καπουλέτους και Μοντέγους, TikTok εναντίον Twitter. Δεν υπάρχει κοινός τόπος. Εκτός, ίσως, από το γυμναστήριο της γειτονιάς μου.

Εδώ, ανάμεσα στους διαδρόμους και τα κωπηλατικά μηχανήματα, οι πιτσιρικάδες μάς ντροπιάζουν. Πρώτον, ξυπνούν νωρίς. Εγώ, ένας μεγάλος άνδρας με δουλειά πλήρους απασχόλησης, συνήθως σέρνομαι εκεί γύρω στις 7.30 π.μ. Τα όργανα είναι ήδη γεμάτα με κόσμο. Αρχίζει να αδειάζει από τις 8 π.μ., καθώς οι φοιτητές ξεκινούν μάθημα κατά τις 9 π.μ. – κάτι που εγώ θα θεωρούσα προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας όταν σπούδαζα.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: ενώ βρίσκονται στο γυμναστήριο, αυτοί οι νέοι είναι εργατικοί, λογικοί και φιλότιμοι, κάνοντας σωστά στοχευμένες προπονήσεις – καμία σχέση με τα πασαλείμματα που έκαναν όλοι στην εποχή μου. Τις προάλλες, ένας εικοσάρης, μου ζήτησε να τον βοηθήσω σε ένα σετ πιέσεων με βάρη, με μια αντίληψη της τεχνικής που θα ντρόπιαζε τον νεότερο εαυτό μου.

Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά έχω τις υποψίες μου. Η Gen Z είναι μια γενιά που κατακλύζεται από χρέη. Ανησυχούν για το αν θα έχουν ποτέ δική τους στέγη και αρκετά χρήματα και πρέπει να βρουν έναν τρόπο να σταματήσουμε την εξάρτησή μας από τα ορυκτά καύσιμα για να επανορθώσουν τις αμαρτίες των προηγούμενων γενεών. Δεν υπάρχει καμία σταθερότητα στην αγορά εργασίας και τα πάντα, από την τεχνητή νοημοσύνη μέχρι την οικονομία των επιχειρηματικών κεφαλαίων, χειροτερεύουν τα πράγματα.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι επιλέγουν το τρέξιμο αντί για το χανγκόβερ, ανταλλάσσοντας την έξαρση ντοπαμίνης της διπλής βότκας με την ενδορφινική έξαρση μιας δυνατής διαλειμματικής. Χρησιμοποιούν έξυπνα τα εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους, ιεραρχούν σωστά τις προτεραιότητες, αγκαλιάζουν τη σκληρή δουλειά και φέρνουν τα πράγματα εις πέρας. Είναι άδικο που πρέπει να το κάνουν αυτό, αλλά βλέποντάς τους να βγάζουν χωρίς παράπονο στο γυμναστήριο άπειρα καθίσματα με κάνει να αισθάνομαι πολύ καλύτερα για το μέλλον που βρίσκεται στα δικά τους χέρια (τα οποία είναι γεμάτα από… άρσεις θανάτου).