«Γονείς»

Ηταν η περιγραφή της εικόνας… Κάποιες φορές ακόμα και η μεγαλύτερη βία δεν συνεπάγεται σωματικό πόνο. Εδώ ο σωματικός πόνος είχε προηγηθεί. Αλλά ήταν αυτή η εικόνα: Ενα παιδάκι 13 ετών τρέχει κλαίγοντας ξυπόλητο στον δρόμο για να προφτάσει συνομηλίκους του που άρπαξαν βίαια το σκυλάκι του, απειλώντας ότι θα το σκοτώσουν και δεν θα το ξαναδεί ποτέ. Λίγα λεπτά πριν, του είχαν βγάλει τα παπούτσια, το είχαν ξυλοκοπήσει άγρια, το είχαν βάλει να γονατίσει, ενώ το μαγνητοσκοπούσαν να λέει όσα του υποδείκνυαν με χτυπήματα και απειλές. Ανανδρα. Τρεις προς έναν. Και μετά θρασύδειλα. Αφότου έκαναν τα ψευτονταηλίκια, εξαφανίστηκαν. Δεν είχαν το θάρρος να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους, να φερθούν αντρίκια, έστω και την ύστατη στιγμή. Ισως γιατί ποτέ κανείς δεν τους το έμαθε. Φάνηκε, όταν έγιναν γνωστές οι λεπτομέρειες.

Οι γονείς των δραστών όταν πληροφορήθηκαν από τα βλαστάρια τους -μαθητές πασίγνωστου ακριβού ιδιωτικού σχολείου- τις αθλιότητές τους, αντί να τα συνετίσουν, αντί να ντραπούν για όσα καταφανώς πήγαν λάθος στην ανατροφή τους, τα πήραν και εξαφανίστηκαν για να τα γλιτώσουν το αυτόφωρο. Δείχνοντάς τους, με το προσωπικό τους παράδειγμα αυτή τη φορά, πως μπορούν να δρουν ασύδοτα και πως πάντα κάποιος θα τους ξελασπώνει. Είναι εκείνοι οι γονείς που τρέχουν στον διευθυντή να διαμαρτυρηθούν όταν ο καθηγητής βάλει κακό βαθμό, όταν το σχολείο δεν δηλώσει υποταγή στη δύναμη του χρήματος του μπαμπά.

Την επομένη ο πατέρας του θύματος καταγγέλλει πως το παιδί δέχτηκε και νέο θρασύδειλο απειλητικό τηλεφώνημα από απόκρυψη. Οι δράστες έφτασαν να απειλήσουν ακόμα και τον πατέρα του πως «θα έρθουν 50 άτομα να μου βάλουν στο κεφάλι μπερέτα».

Η αστυνομία έως και σήμερα δεν έχει κάνει συλλήψεις, δεν έχει καν επέμβει ο εισαγγελέας για να διακριβωθεί ποιοι είναι αυτοί που ξυλοκοπούν, απειλούν, καταστρέφουν ζωές. Το παιδάκι φοβάται, όπως λένε οι γονείς του να επιστρέψει στο σχολείο, όπως τόσα άλλα παιδιά που υφίστανται καθημερινά bullying σε σχολεία ζούγκλα με διευθυντές αδιάφορους και καθηγητές που έχουν παραδώσει αμαχητί τα όπλα, λησμονώντας τον πραγματικό τους ρόλο που δεν είναι μόνο η παράδοση της διδακτέας ύλης, αλλά η διάπλαση της προσωπικότητας των μαθητών τους. Οι οποίοι μεγαλώνουν σε ένα κλίμα διάχυτης ανομίας, γενικευμένης ατιμωρησίας και ναρκισσιστικής ευαισθησίας. Σαν αυτή που υποκριτικά θα επιδείξουμε όλοι όταν δολοφονηθεί ο επόμενος Βαγγέλης Γιακουμάκης.