ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ

Το ταβερνάκι ήταν ωραίο, δίπλα στη θάλασσα, με θέα βάρκες και πάπιες, και η συζήτηση χαλαρή κι ευχάριστη, από εκείνες που σε κάνουν να γλιστράς από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς να θυμάσαι πώς έφτασε η κουβέντα εκεί που έφτασε. Στα χόρτα και την ταραμοσαλάτα πάντως αρχίσαμε να μετράμε το πόσες φορές έχει κολλήσει ο καθένας μας κορωνοϊό, και στις σαρδέλες και τις κουτσομούρες οι ειδικοί άρχισαν να αναπτύσσουν τα πορίσματά τους.

«Εννοείται, δεν κάνω άλλα εμβόλια, στο δεύτερο είπα φτάνει», δήλωσε η ιδιωτική υπάλληλος. «Αμάν με τα εμβόλια. Η περικαρδίτιδα έχει αποδειχτεί».

Εμεινα με το καλαμαράκι μου καρφωμένο στο πιρούνι, στον αέρα. «Εχει αποδειχτεί; Πώς έχει αποδειχτεί;».

«Και το φύσημα», πρόσθεσε η αδελφή της, έμπορος ρούχων.

«Ποιο φύσημα;».

Ο δικηγόρος με κοίταξε ύποπτα. «Πόσα εμβόλια έχεις κάνει εσύ;».

«Εξι», ψιθύρισα.

Ο ανεπαίσθητος ήχος όσων ρουφούν την αναπνοή τους απλώθηκε σαν πάχνη πάνω από τα τηγανητά. Μετά ακουγόντουσαν πια μόνο τα κυματάκια στον μόλο και οι πάπιες που κάτι έλεγαν μεταξύ τους. Τα βλέμματα στάθηκαν πάνω μου, συμπονετικά. «Εξι…», επανέλαβε αργά η εικαστικός. «Το ξέρεις βέβαια ότι το DNA σου άλλαξε για πάντα».

Οχι, δεν το ήξερα. Αλλά όλοι οι άλλοι το ήξεραν, μαζί και με άλλα πολλά. Ηξεραν έναν ξάδερφο που από τότε που εμβολιάστηκε έχει αλλεργία στα γαλακτοκομικά, ήξεραν αυτό που τους σφύριξε εμπιστευτικά ένας νοσηλευτής περιφερειακής κλινικής για όσα «δεν μας λένε», ήξεραν «μυστικές διακρατικές αναφορές που δεν έχουν δημοσιευτεί». Είναι εντυπωσιακό πόσο πολλά ήξεραν, δεδομένου ότι κανένας τους δεν έχει την παραμικρή σχέση με ιατρική, βιολογία ή διεθνή κατασκοπεία.

Είναι γεγονός, οι ειδικότητες έχουν πολλαπλασιαστεί. Τόσο σε εύρος όσο και σε βάθος. Είναι εντυπωσιακό πόσοι γνωρίζουν τόσο καλά τόσο πολλά και μοιράζονται χωρίς δισταγμό ή ενδοιασμό τις γνώσεις τους. Αυτό εμπλουτίζει βέβαια τις ζωές μας με το καλειδοσκόπιο των απόψεων της me-generation (όλα ξεκινούν, αφορούν, περνούν μέσα από και καταλήγουν πάλι στο καλοθρεμμένο εγώ μας), αλλά δημιουργεί και κάποια βραχυκυκλώματα. Ιδιαίτερα όταν οι ειδικότητες αποφαίνονται όχι μόνο σε θέματα της πολιτικής και καλλιτεχνικής ζωής αλλά και της ζωής σκέτης. Το πώς δηλαδή ζούμε ή πεθαίνουμε.

Είμαστε μια δύσπιστη, καχύποπτη κοινωνία. (Οι λόγοι γνωστοί, για τους ειδικούς της ιστορίας) Υπάρχει λοιπόν η ενδιαφέρουσα άποψη ότι όσο πιο καχύποπτη είναι μια κοινωνία απέναντι σε εκείνους που είναι επιφορτισμένοι με την ασφάλειά της, τόσο η κοινωνία αυτή παίρνει τα δικά της μέτρα: γίνεται δηλαδή ακόμα πιο προσεκτική κι απ’ όσο την καλούν να είναι. Υπάρχει επίσης η άλλη άποψη, βασισμένη στη γνωστή (αν και μάλλον όχι ακριβή) φήμη σχετικά με τις «πατάτες του Καποδίστρια»: για να πείσεις τους Ελληνες να κάνουν κάτι, κάν’ τους να νομίζουν ότι είναι εξαιρετικά δυσπρόσιτο – ακόμα καλύτερα, απαγορευμένο.

Σύμφωνα με την πρώτη άποψη, όταν πρωτοξέσπασε ο κορωνοϊός χωρίς δυνατότητα εμβολιασμού, οι περισσότεροι από εμάς εμπιστευτήκαμε κυρίως τους εαυτούς μας: με τα χέρια μας πλέναμε ένα ένα τα μαρούλια και τα κέρματα στα πορτοφόλια μας, και κλειστήκαμε στα σπίτια μας – εμείς, που δεν είμαστε του κλεισίματος. Σύμφωνα με τη δεύτερη άποψη, θα έπρεπε ίσως τα εμβολιαστικά κέντρα να φρουρούνται με οπλισμένους στρατιώτες και ηλεκτρικά συρματοπλέγματα, και μόνον όσοι έχουν μέσο και την οικονομική ευχέρεια να πληρώνουν πολλά, να μπορούν να εμβολιάζονται.

Ολα αυτά (που ανήκουν, εικάζω, στο πεδίο της κοινωνιολογίας και ψυχολογίας) χρειάζονται την ερμηνεία και τα συμπεράσματα των ειδικών. Θα βγω απόψε με μια παρέα πολιτικών μηχανικών, θα τους ρωτήσω.