Στην Υψικάμινο του χρόνου

«Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας», γράφει στην «Υψικάμινο» ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Δεν είμαι απ΄ αυτούς που αποστηθίζουν στίχους. Τον χρειάστηκα ωστόσο τον ποιητή, μέρες που είναι, γιατί ο χρόνος ο αληθινός δεν χαμπαριάζει από φαντασμαγορικές ενάρξεις ή πανηγυρικές τελετές λήξεως. Η ατελεύτητη μάζα μας θα έρθει η στιγμή που θα μας ζητήσει τα ρέστα, το ιστορικό μας υπόλοιπο, αυτό που διέλαθεν χωρίς τη θέλησή μας. Ή μήπως τον θελήσαμε αυτόν τον ιστορικό ακρωτηριασμό; Για λόγους που δεν ενδιαφέρουν τον αναγνώστη, αν υπάρχουν τέτοιοι…

Για τέτοιους λόγους λοιπόν, μία από τις προηγούμενες μέρες σκέφτηκα να στραφώ στους πρόθυμους και ευγενικούς ανθρώπους που συντηρούν τα ανεκτίμητα αρχεία της Διεύθυνσης της Ιστορίας Στρατού με σκοπό να ζητήσω μια συνολική καταγραφή των Δεκεμβριανών, έκδοση του 1973, μια χουντική καταγραφή δηλαδή… Ακούγεται βιτσιόζικο, αλλά δεν είναι. Για να μην τα πολυλογώ, τελευταία στιγμή έκανα πίσω. Τέτοια έντυπα θα είχαν καταστραφεί το δίχως άλλο στην υψικάμινο της Χαλυβουργικής το καλοκαίρι του 1989 μαζί με τους φακέλους των πολιτών που κι αυτοί όφειλαν να ξεχάσουν και να σιωπήσουν διά παντός. Ο λαός, ο λαός στα πεζοδρόμια, δεν το πήρε και τόσο στραβά όσο θα έπρεπε κι ας διαμαρτυρήθηκαν τότε οι ιστορικοί. Κι όσο τα αρχεία τσιτσίριζαν μέσα στην υψικάμινο στέλνοντας στη λήθη τεκμήρια αχνιστά της τραυματισμένης μας Δημοκρατίας, απέξω οι αυλητρίδες του ΠΑΣΟΚ διαλαλούσαν και περφόρμαραν για τον «σοσιαλισμό», αχαχούχα. Θέλω να κλάψω.

Στην Ενωμένη Γερμανία, βέβαια, ο καθένας, πολίτης ή ιστορικός, μπορεί να ζητήσει τον φάκελό του από αρχεία που δεν πρόλαβε να καταστρέψει στο φευγιό της η Στάζι, αρκεί να υπογράψει για τη χρήση του, κι ας έχει εξαλειφθεί προ πολλού από το ονοματολόγιο της χώρας το επώνυμο «Χίτλερ», ίσως δε και το όνομα «Αδόλφος».

Ευτυχώς που στα μέρη μας η ιδιωτική πρωτοβουλία διατηρεί τους αυτοματισμούς της κι έτσι το βιβλίο βρέθηκε εν αφθονία σε παλαιοβιβλιοπωλεία και γιουσουρούμ. Στην ατελεύτητη μάζα μας. Σ΄ αυτήν αφιερώνω τη νέα χρονιά, με την ελπίδα να είναι καινούργια και παλιά, όσο μπορεί και αντέχει.