Σκέψεις με την αλλαγή του χρόνου

Τις πρώτες ημέρες κάθε χρονιάς συνηθίζω να βάζω στόχους σε όλους τους τομείς και φυσικά και στο τρέξιμο. Δηλαδή βάζω στο δρομικό καλεντάρι τους Μαραθωνίους που σχεδιάζω να τρέξω, τους αγώνες μικρότερων αποστάσεων που θα ήθελα να λάβω μέρος και τις επιδόσεις που θα επιθυμούσα να δω στο ρολόι μου.

Το ίδιο έκανα και φέτος. Ολα είναι προγραμματισμένα στο μυαλό μου και έχω καταλήξει στους σταθμούς που θα ήθελα να περιλαμβάνει το «τρεξιματικό» ημερολόγιό μου.

Υστερα από 14 χρόνια συστηματικής, σχεδόν καθημερινής, δρομικής δραστηριότητας έχω να σας πω ότι η βασική προϋπόθεση για να φτάσεις στην αφετηρία ενός αγώνα ή στη Χ ή Ψ επίδοση είναι να έχεις όρεξη και να το θέλεις πολύ.

Στην περίπτωσή μου ομολογώ ότι για πρώτη φορά είμαι μπερδεμένος. Από τη μια πλευρά ονειρεύομαι να συνεχίσω να λαμβάνω μέρος σε Μαραθωνίους και οι 16 τερματισμοί στα 42.195 μέτρα να γίνουν 18 μέσα στο 2024 συνεχίζοντας τις καθημερινές και απαιτητικές προπονήσεις.

Από την άλλη πλευρά ομολογώ ότι σωματικά αλλά κυρίως ψυχολογικά συλλαμβάνω τον εαυτό μου κουρασμένο. Είναι εντελώς διαφορετικό να βγαίνει κανείς από το σπίτι του για να βγάλει την προπόνησή του ή να βγαίνει για να κάνει απλώς τζόγκινγκ, χαλάρωμα. Πάνω από 10 χρόνια πια τρέχω σε Μαραθωνίους και τουλάχιστον 5-6 πρωινά την εβδομάδα θα ξυπνήσω νωρίτερα για να κάνω την προπόνησή μου. Καθόλου εύκολο για αθλούμενο που ταυτόχρονα εργάζεται πολλές ώρες και ταξιδεύει συχνά για επαγγελματικούς λόγους.

Δεν το κρύβω πως μερικές φορές ζηλεύω εκείνους τους δρομείς που δεν τρέχουν σε αγώνες και που απλώς βγαίνουν από το σπίτι για να τρέξουν μια ωρίτσα σε χαλαρό ρυθμό.

Από την άλλη το συναίσθημα του τερματισμού στον Μαραθώνιο Δρόμο είναι τόσο μοναδικό και υπέροχο που δύσκολα παίρνει κανείς την απόφαση ότι ήρθε η ώρα για τον τελευταίο αγώνα.

Τι θα κάνω; Δεν ξέρω. Το πιθανότερο όμως είναι να βρεθώ ξανά στην εκκίνηση. Πάντως τις προπονήσεις μου τις συνεχίζω, κι ας γκρινιάζω πού και πού.