Ταύτιση

Ως πολιτική προϊσταμένη του αρμόδιου για τα κατά Γιαννόπουλο «πολιτιστικά κέντρα» υπουργείου διαπίστωσε ότι «ήταν ένα φαινόμενο που δεν κατατάσσεται και δεν ορίζεται» επειδή σαν «γέννημα του πολιτισμού μας, επιβλήθηκε αργά και αδιόρατα ως γνήσιος εκφραστής μιας σύγχρονης λαϊκότητας. Μιας λαϊκότητας συχνά περιφρονημένης».

Παρόμοια αντανακλαστικά έδειξε και η Νέα Αριστερά. Εικονογράφησε το αποχαιρετιστήριο ποστ της με το γκράφιτι «οι αγάπες αρχίζουν με χαρά και τελειώνουν με Καρρά» και του αναγνώρισε πως «ταυτίστηκε όσο κανείς άλλος με την απλότητα στις μεγάλες πίστες τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά και με την παραγνωρισμένη έννοια της ερωτικής καψούρας».

Το πολιτικό σύστημα αφουγκράστηκε το λαϊκό αίσθημα σκρολάροντας στα timelines των πολιτών. Κι έτσι, αφού η κοινή γνώμη πενθεί, η πολιτική ελίτ θεώρησε επιβεβλημένο να συμμετέχει στη θλίψη. Τι κι αν δύσκολα φαντάζεται κάποιος ορισμένα μέλη της να μερακλώνουν με τη βαριά φωνή του;

Οι επαγγελματίες της πολιτικής δεν αφήνουν ανεκμετάλλευτη καμία ευκαιρία να «συνδεθούν» με τον λαό. Η μέθοδος είναι τόσο παλιά όσο τα ζεϊμπέκικα του Ανδρέα. Για να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα της ταύτισης, πάντως, προϋποθέτει ένα ταλέντο το οποίο ίσως μόνο ο γ.γ. του Περισσού έχει σήμερα.