Σκέψεις και επισκέψεις

Καλέ τι αγάπες ήταν αυτές ο Σουλτάνος; Τι αμιτσίτσιες; Πώς περάσαμε από το Μητσοτάκης γιοκ στο φίλε Κυριάκο; Τι άλμα ήταν αυτό; Τι γιγανταιώρημα; Οχι μπράβο. Οχι μπράβο με όλη μου την καρδιά. Πόσο θα κρατήσει αυτό δεν ξέρω αλλά ας ελπίσουμε ότι με το χρόνο, σιγά σιγά, γιαβάς γιαβάς που λεν κι οι γείτονες θα το καταφέρουμε το καζάν-καζάν. Βέβαια για να πω την αμαρτία μου εγώ κρατάω μικρό καλάθι διότι όπως λέγαν κι οι αρχαίοι ημών «Φοβού Οθωμανούς και δώρα φέροντας».

Γιατί έφερε και δώρο ο Πρόεδρος. Και τι δώρο; Ενα ολόκληρο βιβλίο για τη Γάζα. Ωπα της. Το πιάσαμε το υπονοούμενο. Εμείς σαν ευγενείς οικοδεσπότες βέβαια κάναμε σαν να μη συνέβη τίποτα. Δεν του το φέραμε στο κεφάλι, αλλά αντιθέτως, ποιο βιβλίο; ποια Γάζα; ποιος χασάπης Νετανιάχου; Καλέ φάτε εκεί που σας φτιάξαμε τι ωραία φαγητά να το φχαριστηθείτε. Διότι στο γεύμα υπήρχε και κάτι συμβολικό, εκτός από την ταραμοσαλάτα, που δεν ήταν και οποιαδήποτε ταραμοσαλάτα, ήταν με ψωμί μαύρο, κατίμαυρο σαν τον Χάρο, υπήρχε και ένα πιάτο όλο νόημα. Ντολμάς. Τούρκικο έδεσμα όνομα και πράγμα.

Εγώ πάλι, θα το προχωρούσα και λίγο παραπέρα. Θα έβγαζα ένα ιμάμ μπαϊλντί, ένα χουνκιάρ μπεγεντί, και για επιδόρπιο, εντάξει, καλός και ο πολίτικος χαλβάς αλλά ένα καούκ-κιοκτσού θα το έβρισκα πιο Οθωμανικό.

Οχι Σιχτίρ πιλάφ. Σιχτίρ πιλάφ με κανέναν τρόπο.

«Μην είμεθα και αγενείς, δεν έχουμε οφέλη,

ας είμεθα ελαστικοί,

ως λάστιχα Πιρέλι»

μεγάλη κουβέντα του Μποστ. Ευαγγέλιο.

Αυτοί τρώγανε δε, και η Αθήνα απέξω. Κλαρίνο. Αστακός. Αστακός με SOS Μαδέρ(ι)α.

Βέβαια εκεί στις από κοινού δηλώσεις έγινε ένα αλλασουμπρούταλο αλλά ευτυχώς ο Μητσοτάκης το ‘σωσε στον αέρα. Με το που αναφέρθηκε ο επισκέπτης στην Τουρκική και καλά μειονότητα δευτερολογώντας ο Πρωθυπουργός τον διόρθωσε αμέσως αποκαλώντας την όπως αναφέρεται και στη Συνθήκη της Λωζάννης «Μουσουλμανική μειονότητα».

Να τα λέμε κι αυτά. Δεν κάθισε με σταυρωμένα τα χεράκια όπως ο πρώην πρόεδρος Δημοκρατίας κ. Παυλόπουλος στην προηγούμενη επίσκεψη του Σουλτάνου να τον ακούει σαν τον ψόφιο κοριό.

Σ’ αυτό η αντιπολίτευση είχε τις αντιρρήσεις της. Μη ρωτάτε ποια αντιπολίτευση, αυτή που έχουμε, τι να κάνουμε τώρα, αν δεν σας αρέσει φέρτε άλλη. Επρεπε, λέει ο κύριος Κασσελάκης, να του πει «Γιατί κύριε Σουλτάνε μου στον Τσίπρα είπατε για θρησκευτική μειονότητα και σ’ εμένα λέτε Τουρκική; Τι είμαι εγώ; Κάνας παρακατιανός; Κάνας δευτεροκλασάτος; Με έχετε δει να καβαλάω πατίνι;».

Φαντάζομαι έτσι θα γίνονται οι διπλωματικές κουβέντες κατά τη γνώμη του. Σαν να παίζουμε τις κουμπάρες.

«Και γιατί σ’ εμένα έτσι, και στον άλλονε αλλιώς;»

«Γιατί έτσι μου θέλω»

«Και γιατί να θέλεις έτσι»

«Δεν ξέρω»

«Αμα δεν ξέρεις να μη μιλάς».

Αυτό είναι διπλωματία, «Ετσι κάνουμε εμείς στο Μαϊάμι. Ρωτήστε και τη Φάρλι». Με τούτα και με κείνα τελικά μάλλον καλά τα πήγαμε. Και μην το πείτε ούτε του παπά.

Οχι του Νίκου του Παππά. Του κανονικού με το ράσο και το καλυμμαύχι.

Ειρήνη ημίν.