Ζυγαριά

Η σύλληψη του αποκαλούμενου «δράκου των Εξαρχείων» άνοιξε ξανά τη γνωστή συζήτηση για τη χαλαρότητα του νομικού μας συστήματος, που αποφυλακίζει ή δεν φυλακίζει καν άτομα που συλλαμβάνονται για σοβαρά αδικήματα. Ο 23χρονος σύρος μετανάστης είχε συλληφθεί τον Αύγουστο του 2022 για επίθεση και απόπειρα βιασμού 70χρονης στον Αλιμο. Εναν χρόνο μετά την προφυλάκισή του το δικαστικό συμβούλιο έκρινε ότι δικαιούται να αποφυλακιστεί με περιοριστικούς όρους. Η συνέχεια είναι γνωστή και όσα ακολούθησαν αποτέλεσαν υλικό του αστυνομικού δελτίου.

Ισόβια που δεν είναι ποτέ ισόβια, ποινές-χάδι, εγκληματίες που μέσα σε λίγα χρόνια βρίσκονται ξανά εκτός φυλακής για να διαπράξουν τα ίδια εγκλήματα, αστυνομικοί που συλλαμβάνουν ξανά και ξανά τους ίδιους, με δικαστήρια που τους αφήνουν ελεύθερους πριν καν διαβούν το κατώφλι της φυλακής και ατέρμονες αναλύσεις περί σωφρονισμού και ενός κακώς εννοούμενου ανθρωπισμού που μετατρέπεται σε απανθρωπιά για το κοινωνικό σύνολο.

Ολα αυτά ενώ είχε προηγηθεί ο περιβόητος νόμος Παρασκευόπουλου που έδινε το δικαίωμα σε καταδικασθέντες σε πολυετείς ποινές κάθειρξης να αποφυλακίζονται έχοντας εκτίσει μικρό μέρος της ποινής, μη προβλέποντας εξαίρεση όσον αφορά το ύψος της ποινής ή ενδεχόμενη κακή διαγωγή μέσα στη φυλακή. Την τετραετία 2015-2019 με τον νόμο του ΣΥΡΙΖΑ αποφυλακίστηκαν περισσότεροι από 17.000 κρατούμενοι με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης. Αφγανός μετανάστης που το 2013 επιτέθηκε σε φοιτήτρια για να της αρπάξει την τσάντα και την πέταξε στα βράχια τραυματίζοντάς τη σοβαρά καταδικάστηκε σε 10ετή κάθειρξη. Επειτα από 30 μήνες αποφυλακίστηκε και μετέβη στη Γερμανία όπου βίασε και σκότωσε 19χρονη φοιτήτρια.

Ο αποκαλούμενος «τέρας του κάβου», που είχε καταδικαστεί σε πολυετή ποινή κάθειρξης για βιασμούς κατ’ εξακολούθηση, αποφυλακίστηκε με τον νόμο Παρασκευόπουλου και μετά κατηγορήθηκε εκ νέου για βιασμό.

Ληστές που βασάνισαν και σιδέρωσαν 85χρονη στην Κυψέλη το 2017 είχαν αποφυλακιστεί με τον νόμο Παρασκευόπουλου και ένας από αυτούς βρέθηκε ξανά στη φυλακή για ίδια αδικήματα. Ακόμα και σήμερα όμως ο νόμος προβλέπει ότι οι ποινές φυλάκισης έως τρία χρόνια είναι με αναστολή, ενώ τα ισόβια αποτελούν μόνο μια κατ’ όνομα ποινή.

Μια εντυπωμένη αίσθηση ατιμωρησίας που κάνει εύκολη υπόθεση τη διάπραξη μικρότερων ή μεγαλύτερων εγκλημάτων και έκτιση ποινών που ούτε προσφέρουν επαρκή χρόνο για τον σωφρονισμό ούτε λειτουργούν αποτρεπτικά, ως παραδειγματισμός για άλλους. Ενα ζύγισμα ανάμεσα στην προσωπική έννοια του σωφρονισμού μαζί με το κόστος του Δημοσίου και από την άλλη η προστασία του κοινωνικού συνόλου.

Μια ζυγαριά που όταν γύρει στη λάθος μεριά έχει βαρύ κόστος. Ανθρώπινες ζωές.