ΣΥΡΙΖΑ: Αποσύνθεση αντί ανασύνθεσης;

Μετά το Σαββατοκύριακο της επεισοδιακής συνεδρίασης της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ ένα πράγμα είναι βέβαιο: ότι την επόμενη ημέρα τίποτα στην Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν θα είναι εφεξής όπως ήταν πριν.

Μεταξύ των διαφόρων εσωκομματικών τάσεών της δεν θα υπάρχουν πλέον μόνον οι γνωστές αλλά και συγγνωστές ιδεολογικές αποκλίσεις των επιμέρους ομαδοποιήσεών της. Θα υπάρχουν επιπλέον τα αγεφύρωτα συναισθηματικά χάσματα που δημιουργήθηκαν διαχωρίζοντας σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα τα κοινωνικά ερείσματά της. Οποιαδήποτε προσπάθεια εξεύρεσης σημείων επαφής, σύγκλισης, συνεννόησης ή σύμπλευσης μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών καθίσταται σχεδόν αδύνατη.

Πρόκειται για μια εξέλιξη που ουσιαστικά σημαίνει το τέλος του υπερδεκαπενταετούς εγχειρήματος του Αλέξη Τσίπρα να μετατρέψει σε ενιαία κυβερνώσα δύναμη το ανομοιογενές μωσαϊκό των συνιστωσών που συνέθεταν μέχρι χθες τη Ριζοσπαστική Αριστερά.

Η πολυφωνία της αποτελούσε συνάμα το μεγάλο της συγκριτικό πλεονέκτημα και το μεγάλο συγκριτικό μειονέκτημά της. Της πρόσθετε σε πολυσυλλεκτικότητα αυτά που της αφαιρούσε σε αποφασιστικότητα, σε αποτελεσματικότητα και σε δυναμικότητα.

Επιλέγοντας να κινηθεί στον αντίποδα της συμβιβαστικής τακτικής που ακολουθούσε διαχρονικά ο προκάτοχός του, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι φανερό ότι επεδίωξε συνειδητά να έρθει σε ρήξη με τους εσωκομματικούς του αντιπάλους ωθώντας τους προς την έξοδο από το κόμμα. Προτίμησε να διακινδυνεύσει τη συνοχή του κόμματός του παρά να επαναλάβει το λάθος που έκανε ο Τσίπρας χάνοντας πολύτιμο πολιτικό χρόνο σε μια μάταιη προσπάθεια να απεγκλωβιστεί από την αδιέξοδη αναζήτηση κοινών τόπων με όσους συντρόφους του εναντιώνονταν εκ προοιμίου και μέχρι τέλους στα ανοίγματα και στη στροφή που ο ιδρυτής του ΣΥΡΙΖΑ έδειχνε ότι ήθελε να κάνει προς τον ρεαλισμό και τα σύγχρονα πολιτικά ρεύματα της ευρωπαϊκής και ελληνικής Κεντροαριστεράς.

Από εκεί και πέρα άλλωστε η εγχώρια Ριζοσπαστική Αριστερά αντί να αρχίσει να ανασυντίθενται αντιλαμβανόμενη τους λόγους για τους οποίους, εκτός από την εξουσία, είχε χάσει και την αξιοπιστία της, άρχισε να αποσυντίθεται αδυνατώντας να προσφέρει εφικτές εναλλακτικές λύσεις διακυβέρνησης και νέα ηγετικά πρότυπα. Η απόγνωση που προκάλεσε η δυστοκία της ακόμα και στους πιο πιστούς οπαδούς και φίλους της εκφράστηκε μαζικά με την απρόσμενη εκλογή Κασσελάκη στην ηγεσία της.

Το πρόβλημα ωστόσο με τον νέο αρχηγό της δεν είναι ο αντιδεοντολογικός και αντιδημοκρατικός τρόπος με τον οποίοι ορισμένοι από τους ηττημένους της εσωκομματικής αναμέτρησης βιάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους. Το πρόβλημα είναι ότι και ο ίδιος φαίνεται να αδικεί τον εαυτό του δείχνοντας ότι δυσκολεύεται να κατανοήσει την περιλάλητη διαφορά που υπάρχει μεταξύ της πολιτικής ουσίας των πραγμάτων και της μεταπολιτικής τεχνικής με την οποία συγκαλύπτεται η απουσία της.