Δεν θα το βάλει {LF}ποτέ κάτω

Οι επιβάτες της πρωινής πτήσης για Θεσσαλονίκη, βλέπουν ανάμεσά τους έναν ηλικιωμένο κύριο με κίτρινα ξασμένα μαλλιά, δέρμα ξεροψημένο στο σολάριουμ, χαϊμαλιά στον λαιμό, κομποσκοίνια στους καρπούς, φόρμα σε χρώμα φυστικί κι αθλητικά παπούτσια με αερόσολες, που τον ψηλώνουν τρεις-τέσσερις πόντους. Το όλον του θυμίζει καρτούν – τσαλαπετεινό ή τρυποκάρυδο;

Πρέπει να έχεις πενηνταρίσει για να τον θυμάσαι στα ντουζένια του. Οταν γινόταν εξώφυλλο στα κοριτσίστικα περιοδικά. Οταν σου χαμογελούσε από γιγαντοαφίσες, κολημμένες στη Γαλατσίου και στη Συγγρού και σε καλούσε να τον απολαύσεις στην τάδε μεγάλη πίστα, στο δείνα μιούζικ χολ.

Υπήρξε ο δημοφιλέστερος ντόπιος ποπ σταρ επί δύο –ας μην υπερβάλλω– επί μιάμισι δεκαετία. Οι δίσκοι του χρυσώνονταν μόλις σχεδόν κυκλοφορούσαν. Τα τραγούδια του ήταν ως επί το πλείστον διασκευές ιταλικών και γαλλικών σουξέ που ωστόσο ήξερε να τα οικειοποιείται, να τα ερμηνεύει με τον δικό του αισθαντικό τρόπο. Οσοι ήταν σε προοδευτικά κόμματα και νεολαίες τον έβρισκαν –εννοείται– από σαχλό έως γλοιώδη. Του καταλόγιζαν ότι συμμετείχε στις γιορτές της 21^ης Απριλίου, υπήρχε και φωτογραφία του να κάνει χειροφίλημα στη γυναίκα του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Οταν στριμώχτηκε από έναν δημοσιογράφο, «εγώ ποτέ δεν ασχολήθηκα με την πολιτική» απάντησε, σε τόνο αμυδρά απολογητικό. «Πάντοτε υμνούσα τον έρωτα, την αγάπη … την αδελφοσύνη των λαών…». Την κάτω βόλτα πάντως δεν την πήρε επειδή κρίθηκε χουντικός. Πέρασε απλώς η μόδα του.

Εχει μια νευρικότητα, σηκώνεται, ξανακάθεται, κοιτάζει γύρω του, προφανώς περιμένει κάποιος να τον πλησιάσει, να τον δροσίσει με κοπλιμέντα. Ματαίως. Πιάνει έπειτα την κουβέντα με τη συνοδό του. Αλλο φρούτο εκείνη. Μεγαλοκοπέλα, βραχύσωμη και παχουλή, με κασκέτο του μπέιζμπολ, μανικιούρ με διαμαντάκια. Τραβάει πότε – πότε στη ζούλα μια τζούρα από το ατμοτσίγαρό της, παίζει με το κινητό, πετάει μια αναβράζουσα ασπιρίνη μέσα στο μπουκαλάκι με το νερό.

Στο αεροπλάνο μάς τοποθετούν πλάι – πλάι. Δεν μου κάνει καρδιά να τον αγνοήσω. «Ανεβαίνετε στη συμπρωτεύουσα για καλλιτεχνικούς λόγους;» ρωτάω. «Ποτέ δεν ταξιδεύω για πλάκα!» ψευτοθίγεται – στο βάθος κολακεύεται, νομίζω, από το ενδιαφέρον μου. «Απόψε θα είμαι σε μια συνεστίαση αποστράτων. Αύριο στην μπουάτ «Μονμάρτη», στην Καλαμαριά, την έχετε υπόψη σας;». «Δυστυχώς όχι…». «Θα ανέβουμε και στη Σουρωτή, να προσκυνήσουμε τον τάφο του Παΐσιου!» προσθέτει η συνοδός – «ανιψιά μου» με πληροφορεί ο ποπ σταρ. «Θα χαρώ να σας δω στη «Μονμάρτη»» μου πασάρει μια πρόσκληση τυπωμένη σε ιλουστρασιόν χαρτονάκι. «Το πρώτο ποτό δωρεάν. Και για την παρέα σας. Θα περάσετε έκτακτα – σας το εγγυώμαι προσωπικά!». Στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» τους περιμένει ένας τύπος σαν μαυραγορίτης από ελληνική ταινία, βαρελοειδής, με αστραφτερή φαλάκρα, μακρύ νυχάκι στο μικρό δάχτυλο.

Δεν με έβγαλε ο δρόμος μου στη «Μονμάρτη» ούτε βεβαίως στη συνεστίαση των αποστράτων. Τον φαντάστηκα ωστόσο τον τσαλαπετεινό –ή τρυποκάρυδο;– με την ορχήστρα του, αρμόνιο, ηλεκτρική κιθάρα, ίσως και σαξόφωνο. Να ξεδιπλώνει το μισού σχεδόν αιώνα ρεπερτόριό του. Να είναι διαχυτικός με τις κυρίες, να κλείνει πονηρά το μάτι στους κυρίους όταν τραγουδάει την επιτυχία «Το Παγκάκι», να βγάζει σέλφι, να κερνιέται ουίσκι και ίσα να βρέχει τα χείλη του. Κι έπειτα –στις δύο; στις τρεις τα μαύρα μεσάνυχτα;– να του δίνει ο μαγαζάτορας μερικά πενηντάρικα, πληρώνεται πάντα μετρητοίς ο καλλιτέχνης, «κασέρι».

Στο Διαδίκτυο δεν υπάρχει το έτος γέννησής του – υπολόγισα μόνος μου – θα κοντεύει, αν δεν έχει περάσει, τα ογδόντα. Στην ηλικία του όσοι άντρες την έχουν γλιτώσει από καρκίνους και εμφράγματα και εγκεφαλικά διάγουν συντηρητικά, βουλιάζουν στον καναπέ, άντε και καμιά βόλτα στη γειτονιά για ξεμούδιασμα.

Ο τσαλαπετεινός –ή τρυποκάρυδος;– δεν θα το βάλει ποτέ κάτω. Πρώτα θα ξεπροβοδίσει όλους τους θαυμαστές του κι έπειτα, τελευταίος, θα αποχωρήσει όρθιος από τον μάταιο κόσμο. Στερνή του επιθυμία; Να του βάλουν στο φέρετρο το μικρόφωνό του. Μακάρι η ανιψιά του να τη σεβαστεί.