«ηταν τοτε {LF}που ξεριζωναν {LF}τισ ελιεσ μασ με {LF}τισ μπουλντοζεσ»

Οσοι πόνεσαν τη γη τους και αγωνίστηκαν γι’ αυτήν δεν ζουν πια. Η γη, όμως, παρέμεινε ατόφια, ελεύθερη και φιλόξενη για τους απογόνους τους που έγιναν μάρτυρες του δίκαιου αγώνα τους. Στα άλλοτε παιδικά μάτια τους, ήταν οι ήρωες που προστάτευαν τον τόπο, άπλωναν μαύρες σημαίες στα κουφάρια των δέντρων και δεν δίστασαν να τα βάλουν με τους ισχυρούς. Η Ντίνα Γκέλη και ο Στέφανος Δάλλας, μικρά παιδιά στα μέσα της δεκαετίας του 1970, έζησαν τα γεγονότα των Μεγάρων και σήμερα μοιράζονται μέσα από την αφήγησή τους εικόνες του παρελθόντος.

«Τότε ήμουν 10 ετών. Θυμάμαι που ήμουν μπροστά στις μπουλντόζες όταν ξερίζωναν τις ελιές μας στην Πάχη. Θυμάμαι έντονα τον αγώνα και τις φωνές των δικών μου», περιγράφει η Ντίνα, κόρη του Γιώργου Γκέλη που πρωτοστάτησε στον αγώνα των Μεγαριτών. «Ο πατέρας μου ήταν ένας δίκαιος άνθρωπος που πάντα αγωνιζόταν για το καλό του τόπου. Ενιωθα οργή και όχι φόβο για όσα συνέβαιναν. Δεν μας είχε μάθει να φοβόμαστε, αλλά να προχωράμε και να παλεύουμε γι’ αυτά που θέλουμε», συνεχίζει και ανακαλεί στη μνήμη της τη συνάντηση του πατέρα της με τους εξεγερμένους φοιτητές που είχαν κλειστεί στο Πολυτεχνείο: «Ηταν μεταξύ των μελών της αντιπροσωπείας που έφτασαν μέχρι εκεί για να καταθέσουν το ψήφισμα. Ηταν υπέρ των παιδιών που αγωνίζονταν». Βέβαια, προσθέτει, η παρουσία των μεγαριτών αγροτών στην κατάληψη δεν κράτησε για πολύ, καθώς «απωθήθηκαν βίαια από τους αστυνομικούς, οι οποίοι, μάλιστα, τους χτύπησαν κατά τη μεταφορά τους στην Ασφάλεια».

Η επίσκεψη του Παττακού

«Ο παππούς μου είχε το μοναδικό κτήμα που δεν είχε καταστραφεί μέχρι τις 6 Αυγούστου του 1973. Θυμάμαι ότι το φυλούσαμε νυχθημερόν οικογενειακώς. Ο παππούς, η γιαγιά, οι τέσσερις κόρες τους, οι γαμπροί τους και τα εγγόνια τους», εξηγεί, από την πλευρά του, ο Στέφανος Δάλλας που τότε ήταν 12 ετών. «Το μεσημέρι εκείνης της αυγουστιάτικης ημέρας είχαμε για λίγο φύγει και στην επιστροφή τα είδαμε όλα κατεστραμμένα», λέει, ανακαλώντας τις δύσκολες στιγμές που ακολούθησαν τη διαπίστωση του ρημάγματος της γης τους. «Ο παππούς μου, Κώστας Γκίνης, ήταν από τους πρωτεργάτες του αγώνα. Οι Μεγαρίτες μαζεύονταν στο περιβόλι του για να συζητήσουν τις επόμενες κινήσεις τους». Θυμάται ακόμα την επίσκεψη του Παττακού μαζί με τον τότε δήμαρχο στην περιοχή και τις απέλπιδες προσπάθειες των αγροτών να μεταπείσουν τον πρωταίτιο της χούντας: «Ο πατέρας μου τους είδε και ειδοποίησε και τους άλλους ώστε να συντονιστούν και να του εκθέσουν τα παράπονά τους για την κατάσταση. Μήπως και τους έπειθαν να μην ξεκινήσουν τα έργα. Τους σταμάτησαν, όμως, οι χωροφύλακες…».

Ασβεστη στη μνήμη του παραμένει και η κορύφωση των κινητοποιήσεων, τη 16η Νοεμβρίου, στο Συμβούλιο της Επικρατείας. «Μέσα εκεί είχαν πάει ο θείος της μάνας μου, η γιαγιά μου και η μάνα μου. Εκεί ήμουν κι εγώ», σημειώνει με περηφάνια, καθώς θεωρεί πως έβαλε το δικό του λιθαράκι στον αγώνα. «Μοίραζα προκηρύξεις έξω από το κτίριο. Θυμάμαι και τι έγραφαν: “Το αίτημα των Μεγαρέων είναι να ζήσουν εις την πόλιν των”. Θυμάμαι, επίσης, τους φοιτητές που μας πλησίαζαν και μας ψιθύριζαν στο αφτί “ελάτε στο Πολυτεχνείο, σας περιμένουμε”».

Η Ντίνα Γκέλη και ο Στέφανος Δάλλας παραμένουν μέχρι σήμερα μόνιμοι κάτοικοι Μεγάρων. Πιστοί στον τόπο τους, με τις οικογένειες που δημιούργησαν συνεχίζουν να καλλιεργούν τα δέντρα που κληρονόμησαν από τους δικούς τους. «Σήμερα είμαι αγρότισσα, το ίδιο και ο γιος μου. Οι φιστικιές μας έχουν την ηλικία μου», καταλήγει η Ντίνα Γκέλη.