«Δεν τα πάω καλά με {LF}τα εύκολα, θέλω να ζορίζομαι»

Τη νύχτα που η μανιασμένη θάλασσα έπνιγε αθρόα ψυχές, ο Ιπποκράτης Πανόπουλος ρίχτηκε στα κύματα με αυταπάρνηση για να σώσει όσους μπορούσε. Υψηλόβαθμος αξιωματικός του Λιμενικού, γενναίος και γοητευτικός, φόρεσε τον μανδύα του ήρωα, επιχειρώντας στο «σημείο μηδέν» της τραγωδίας. Κάτω από αυτόν όμως έκρυβε ένα σκοτεινό πρόσωπο. Αυτή η αιώριση ανάμεσα στο καλό και το κακό είναι το χαρακτηριστικό του ρόλου που ο Γιάννης Στάνκογλου υποδύεται στο «Ναυάγιο», τη δραματική σειρά του Mega που έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον του κοινού. Με φόντο τη βύθιση του πλοίου «Φοίνιξ», η σειρά αναδεικνύει ανθρώπινες ιστορίες, σκληρές, τρυφερές, απρόβλεπτες αλλά και πικρές. Για αυτές ο πρωταγωνιστής μίλησε στα «Πρόσωπα».

Πείτε μου για τον ρόλο σας, τον Ιπποκράτη. Πώς τον αντιμετωπίζετε;

Είναι ένας πολύ μυστήριος χαρακτήρας, διφορούμενος τύπος, ο οποίος έχει και θετικά στοιχεία αλλά και πάρα πολλά αρνητικά. Εγώ προσπαθώ όσο γίνεται να δω τι τον κινεί ούτως ώστε να αντιδρά περισσότερο προς το κακό παρά προς το καλό. Είναι ένας χαρακτήρας που μου αρέσει που ασχολούμαι μαζί του, γιατί είναι αυτοί οι χαρακτήρες που έχουν πολλά επίπεδα. Ηταν ένας από τους λόγους που είπα ναι στη συγκεκριμένη σειρά, πέρα από τους συνεργάτες, το σενάριο που μου άρεσε και την ιστορία.

Το πρότυπο αυτού του άντρα που πέφτει στο νερό για να σώσει κόσμο, του ήρωα, θεωρείτε ότι υπάρχει σήμερα ή είναι σπάνιο φαινόμενο;

Πιστεύω ότι υπάρχει. Σίγουρα είναι πιο σπάνιο, δεν το βλέπεις πάρα πολύ συχνά, αλλά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βάλει όλη τους τη ζωή και όλο τους το είναι στο να σώζουν ψυχές, ανθρώπους, να κάνουν το καλό, να βοηθάνε. Υπάρχουν αλλά δεν νομίζω όμως ότι οι ίδιοι θέλουν να θεωρούνται ήρωες. Δεν νομίζω ότι το κάνουν. Υπάρχει μια ενσυναίσθηση νομίζω από αυτούς τους ανθρώπους που εμείς θα τους λέγαμε ήρωες.

Θεωρείτε ότι μπορεί να γίνει κάποιος ήρωας στη στιγμή χωρίς να το καταλάβει, δηλαδή όταν τον αναγκάσουν οι συνθήκες;

Νομίζω πως η ιστορία κατά κάποιον τρόπο αυτό δείχνει, όταν πολλές φορές έρχεται ο κόμπος στο χτένι. Εκεί πρέπει να αντιδράσεις έτσι όπως πρέπει, λόγω ανάγκης, για να σώσεις κι εσένα αλλά και τους ανθρώπους τους γύρω σου και ίσως και τα πιστεύω σου. Τότε ίσως να είναι πιο εύκολο, να ξεδιπλώσεις αυτό το οποίο μπορεί να έχεις μέσα σου, Αλλά στην εποχή την οποία ζούμε νομίζω ότι πολλά πράγματα με κάποιον τρόπο τα κρύβουμε όλοι. Δεν μας ενδιαφέρουν τόσο. Δυστυχώς υπάρχει μια απάθεια που είναι πολύ σκληρή κατά τη γνώμη μου. Υπάρχει πολλή πληροφόρηση,  βλέπεις πάρα πολλή βία, είτε στην τηλεόραση είτε στα σόσιαλ μίντια είτε σε αυτά τα οποία γίνονται. Κάπως νιώθω σαν να έχουμε και οι ίδιοι αποκτηνωθεί βλέποντας συνέχεια τέτοια πράγματα. Για κάποιους μπορεί να λειτουργεί και αλλιώς όλο αυτό, να τους κάνει να αισθάνονται φόβο.

Οι μεγάλες σύγχρονες τραγωδίες, τα ναυάγια της ζωής που ζούμε τα τελευταία χρόνια, είναι πιο σκληρά απ’ ό,τι στο παρελθόν ή απλώς εμείς που είμαστε μέσα τα βιώνουμε έτσι;

Αλλάζουν πολλά πράγματα. Η δική μου η γενιά είναι μια γενιά που δεν έχει ζήσει πόλεμο. Η γενιά του πατέρα μου και του παππού μου είχαν ζήσει πιο σκληρές καταστάσεις. Αυτή τη στιγμή εμείς τα ζούμε όλα μέσα από τα σόσιαλ μίντια, από τις ειδήσεις. Βλέπουμε ανθρώπους οι οποίοι δεν θέλουν να φύγουν από τη χώρα τους αλλά δεν μπορούν να μείνουν και την εγκαταλείπουν, τελικά γίνονται μετανάστες με κίνδυνο να χάσουν και την ίδια τους τη ζωή. Είναι πολύ πρόσφατο αυτό που συνέβη έξω από την Πύλο το καλοκαίρι, που τόσες ψυχές πνίγηκαν. Είναι τελείως κοινωνικό το φαινόμενο ούτως ή άλλως και παγκόσμιο κιόλας. Το χρήμα παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο κατά τη γνώμη μου, όπως και ο τρόπος και η ποιότητα ζωής.

Εσείς με τα ναυάγια πώς τα πάτε;

Δεν έχω ναυαγήσει ποτέ κανονικά. Τα προσωπικά μου μικρά ναυάγια τα έχω περάσει. Νομίζω ότι είναι αυτά που με έχουν καθορίσει και με έχουν διαμορφώσει. Είναι σίγουρα στεναχώριες. Είναι δυσκολίες που μπορεί κατά καιρούς μικρότερος να αντιμετώπισα. Αυτά όμως με έκαναν πιο δυνατό. Από τη στιγμή που είμαι πια και πατέρας δύο παιδιών, δεν αφήνω τα ναυάγιά μου να συμβαίνουν.

Ποια σωσίβια αναζητάτε κάθε φορά για να βγείτε στην επιφάνεια;

Συνήθως είναι οι φίλοι μου, οι άνθρωποι που αγαπάω, τα παιδιά μου, η φύση πολύ συχνά είναι ένα φάρμακο, είτε με τη θάλασσα είτε με το βουνό. Η μουσική επίσης, η δουλειά μου.

Αν ναυαγούσατε σε ένα νησί, τι θα θέλατε να είχατε μαζί σας για να επιβιώσετε;

Πέρα από την τροφή και νερό που τα χρειάζεσαι, σίγουρα θα ήθελα κάποιο μουσικό όργανο, κάποιο βιβλίο, μια καλή παρέα.

Βλέποντας το «Ναυάγιο» ο τηλεθεατής τι νομίζετε ότι αποκομίζει από αυτό;

Νομίζω ότι είναι μια σειρά η οποία έχει μια υπέροχη παραγωγή, έχει πολύ ωραία φωτογραφία, είναι σχεδόν κινηματογραφικά τα φώτα, τα πλάνα κ.τ.λ. Εχει μια ιστορία με βάθος, καταπιάνεται με διάφορα θέματα, καταπιάνεται με τέσσερις-πέντε διαφορετικές ιστορίες. Σε πάει σε μιαν άλλη εποχή και νομίζω ότι είναι μια σειρά που έχει ένα κομμάτι αλήθειας.

Προερχόμενος από σημαντικές τηλεοπτικές παραγωγές, πόσο δύσκολο είναι να αφήσετε πίσω σας τους ρόλους αυτούς που αγαπήθηκαν από κοινό και τώρα να συστήνεστε με έναν καινούργιο;

Είναι πολύ εύκολο για μένα. Εγώ κάνω restart με το που τελειώνει μια δουλειά. Ο σκληρός μου δίσκος σβήνει τα πάντα. Δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα. Και όχι μόνο από σειρές, που μου είναι πολύ πιο εύκολο, αλλά ακόμα και από τα θεατρικά που έχω παίξει. Αν μου ζητήσεις τώρα να σου πω έναν μονόλογο από τον «Οιδίποδα», μπορεί να μην μπορώ να θυμηθώ παρόλο που τελείωσα πριν από έναν μήνα τις παραστάσεις και τον έπαιζα δυόμισι μήνες. Πρέπει δηλαδή να κάτσω μια-δυο μέρες να ξαναδιαβάσω και μετά μπορεί να το ξαναπώ. Είναι σαν να σβήνει ο σκληρός δίσκος, να καθαρίζω και να πηγαίνω στο επόμενο. Αυτό μου αρέσει κιόλας. Είναι ένας από τους λόγους που κάνω αυτή τη δουλειά. Γιατί το να αφήνεις έναν χαρακτήρα που τον έχεις βιώσει, τον έχεις ψάξει επιστημονικά, σωματικά και πνευματικά, έχεις μάθει, έχεις πάρει πράγματα, και ειδικά όταν μιλάμε για χαρακτήρες του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου, είναι πολύ σημαντικό. Μετά πας σε κάτι καινούργιο, το οποίο είναι σαν ένα μάθημα ζωής, και γι’ αυτό μου αρέσει αυτή η δουλειά.

Εχετε κάποιο καλλιτεχνικό απωθημένο, κάποιον ρόλο που θα θέλατε να παίξετε;

Είχα πριν από τρία-τέσσερα χρόνια τον Αμλετ που ήθελα να παίξω αλλά νομίζω ότι σιγά σιγά με παίρνουν τα χρόνια και μπορεί να παίξω έναν Αμλετ πιο μεγάλο, γερασμένο. Εμένα με ενδιαφέρουν πάρα πολύ οι αρχαίοι μας ποιητές. Η τραγωδία και η κωμωδία μού αρέσουν. Υπάρχουν ακόμα έργα που θέλω να κάνω, όπως ο «Φιλοκτήτης», ο «Αίαντας» και κάποιες κωμωδίες του Αριστοφάνη. Από εκεί και πέρα, θα ήθελα να παίξω κάποια στιγμή τον Μάκμπεθ και να ασχοληθώ με τον Μπέκετ.  Με τους κλασικούς, με ήρωες που έχουν ένα βάθος, μπαίνεις σε μιαν άλλη διαδικασία κατά τη γνώμη μου. Κάποιοι ρόλοι σού φαίνονται μετά κάπως εύκολοι και εγώ προσωπικά δεν τα πάω καλά με τα εύκολα. Θέλω να ζορίζομαι, να παιδεύομαι.