Λάθος η αναίρεση του έργου

Η βασική κατεύθυνση του θεσμοθετημένου Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας θέτει ως μία από τις βασικές προτεραιότητες για τις μετακινήσεις την προαγωγή της βιώσιμης αστικής κινητικότητας, η οποία έχει τρεις πυλώνες: την έμφαση στη δημόσια συγκοινωνία, την ευνόηση ήπιων τρόπων μετακίνησης, όπως είναι το ποδήλατο και η πεζή μετακίνηση, και την αποθάρρυνση της περαιτέρω υπερβολικής χρησιμοποίησης του ΙΧ αλλά και την αποθάρρυνση της κυκλοφορίας στην ιδιαίτερα βεβαρημένη κεντρική περιοχή της Αθήνας, εντός του εσωτερικού οδικού δακτυλίου.

Για αυτούς τους λόγους άλλωστε, ο Αντώνης Τρίτσης, ήδη από το 1983, είχε θεσπίσει τον απαγορευτικό δακτύλιο για τα μονά – ζυγά. Τότε αυτό υπήρξε μια πρωτοποριακή τομή η οποία πρέπει σήμερα να αντικατασταθεί από άλλους πιο αποτελεσματικούς τρόπους διαχείρισης της ζήτησης των μετακινήσεων κατά τρόπο βιώσιμο περιβαλλοντικά. Στην κατεύθυνση αυτή και στη λογική του ενιαίου πολεοδομικού και κυκλοφοριακού σχεδιασμού προβλέπονται παρεμβάσεις πεζοδρόμησης στο κέντρο της πόλης και γενικώς παρεμβάσεις με τις οποίες ευνοείται η κίνηση των ΜΜΜ, των πεζών, των ποδηλατών και αποθαρρύνεται η διαμπερής διάσχιση του κέντρου από την οδική κυκλοφορία. Το γεγονός αυτό σε συσχετισμό με την ανάπτυξη των οδικών περιφερειακών κινήσεων μέσω ολοκληρωμένων οδικών δακτυλίων και την ανάπτυξη και αναβάθμιση των ΜΜΜ για τις ακτινικές προς κέντρο ή και τις διαμετρικές μετακινήσεις μέσω κέντρου με κορμό τα μέσα σταθερής τροχιάς – εν προκειμένω το μετρό, το τραμ και τον προαστιακό σιδηρόδρομο – διευκολύνει τις μετακινήσεις οι οποίες μπορούν να εξυπηρετήσουν χωρίς να επιβαρύνουν το σε πλήρη ανεπάρκεια ευρισκόμενο αστικό, οδικό δίκτυο, που συμβαίνει να είναι ένα κοινωνικό αγαθό εν ανεπαρκεία, την ώρα που και οι θέσεις στάθμευσης είναι κορεσμένες.

Μέτρα περαιτέρω προσέλκυσης της κυκλοφορίας στο κέντρο της Αθήνας είναι σε αντίθετη κατεύθυνση με τον θεσμοθετημένο σχεδιασμό. Θυμίζω ότι στο ΡΣΑ του 1985 υπήρχε η κατεύθυνση της πεζοδρόμησης της Πανεπιστημίου με ταυτόχρονη λειτουργία γραμμής τραμ που θα τη διέσχιζε. Επίσης θυμίζω ότι στο πλαίσιο προετοιμασίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 έγιναν εμβληματικές παρεμβάσεις, όπως η πεζοδρόμηση της Διονυσίου Αρεοπαγίτου – Αποστόλου Παύλου, η ημιπεζοδρόμηση του εμπορικού τριγώνου και η πεζοδρόμηση της Ερμού. Οι πεζοδρομήσεις αυτές συνιστούσαν ένα οργανωμένο σύνολο παρεμβάσεων που ήθελε να αναδείξει τον αρχαιολογικό περίπατο της Αθήνας ο οποίος ολοκληρώνεται στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Κατά συνέπεια, η πεζοδρόμηση της Β. Ολγας είναι μέσα στο πλαίσιο της ολοκλήρωσης του αρχαιολογικού περιπάτου της Αθήνας που είναι μια εμβληματική παρέμβαση τόσο για την ανάδειξη του ιστορικού κέντρου όσο και για την αποθάρρυνση της περαιτέρω διόγκωσης της κυκλοφορίας που μετά τη λήξη της πανδημίας έχει επανέλθει δριμύτερη και θα μας αναγκάσει πολύ σύντομα σε πολύ πιο οδυνηρά μέτρα. Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι είναι λάθος του δημάρχου να θέλει να αναιρέσει ένα έργο αυτής της σημασίας, όπως η πεζοδρόμηση της Β. Ολγας που προβλεπόταν ήδη από την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων. Αντίθετα, θα έπρεπε να μελετήσει σε συνεργασία με την πολιτεία ευρύτερες παρεμβάσεις για την ανάδειξη και βελτίωση της δημόσιας συγκοινωνίας, της χρήσης του ποδηλάτου αλλά και της κίνησης των πεζών, όχι μόνο στο κέντρο αλλά και στις γειτονιές όπου τα πεζοδρόμια είναι σε άθλια κατάσταση.

Ο Γιώργος Νάθενας είναι μαθηματικός, συγκοινωνιολόγος στην αρμόδια υπηρεσία για το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας