Κάνουν ότι δεν βλέπουν…

Η αντίληψη λειτουργίας και δομών μικρών κομμάτων, είτε κινούνται στην κατεύθυνση της διαμαρτυρίας είτε της διατύπωσης γενικών πολιτικών θέσεων και κατευθύνσεων, έχει ως πολιτικό αποτέλεσμα: να διατηρούνται οι πολιτικοί φορείς, οι κομματικές γραφειοκρατίες, οι συνεργάτες, οι ομαδοποιήσεις, οι δογματισμοί και ο μικρόκοσμος κάθε κόμματος, αλλά να μην μπορούν να σχηματίσουν την πολιτική πλειοψηφία, που θα φέρει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας. Είναι επομένως προφανής η άρνηση και οι αναστολές σε προτάσεις συμπόρευσης, συνεργασίας, ακόμη και κοινής καθόδου, των ηγεσιών ή και των ηγετικών ομάδων των υπαρχόντων πολιτικών φορέων. Είναι επίσης προφανής η άρνηση ή οι αναστολές για όσους περιμένουν, στο στενό πλαίσιο του μικρόκοσμου κάθε πολιτικού φορέα, πότε θα έρθει η σειρά τους να δοκιμαστούν είτε ως πρόσωπα είτε ως ομάδες στην ηγεσία του, βλέποντας τις μελλοντικές αποτυχίες των οροσήμων που θέτουν, με βάση τον σχεδιασμό τους. Πιθανά όλα αυτά να ήταν αποδεκτά, αν δεν υπήρχε μόνο ένας πόλος, η Δεξιά, στο πολιτικό σύστημα της χώρας μας. Αν κάποιος από τους υπάρχοντες πολιτικούς φορείς του προοδευτικού χώρου θα μπορούσε να εκφράσει πλειοψηφικά τον ελληνικό λαό, δίνοντας ελπίδα και λύσεις. Οχι στα λόγια αλλά στην πράξη. Οχι με όσα επικρατούν ως λογικές και αντιλήψεις στο εσωτερικό του, αλλά στην κοινωνία, στη διεθνή σκηνή, στην πραγματική ζωή. Σήμερα, δυστυχώς, δεν υπάρχει ένας τέτοιος πολιτικός φορέας, στον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο της χώρας, ούτε κάποια χαρισματική προσωπικότητα και ηγετική ομάδα, που μπορεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της δύσκολης συγκυρίας που ζούμε. Η αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν ανέδειξε μόνο το πολιτικό πρόβλημα του κόμματός μας, αλλά και το πολιτικό πρόβλημα στο σύνολο του δημοκρατικού και προοδευτικού κόσμου. Γι’ αυτό και οι στόχοι που έχουν τεθεί είναι χαμηλής προσδοκίας: Ποιος θα είναι δεύτερος, ποιος θα αυξήσει τα ποσοστά του, ποιος θα διατηρήσει την πλειοψηφία στο κόμμα του.

Γι’ αυτό και ένα χαμόγελο ελπίδας, που ήρθε από την κοινωνία, το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Περιφέρεια Θεσσαλίας, έσπευσαν να το οικειοποιηθούν όλοι, για να ανατάξουν, σε επίπεδο εντυπώσεων, την ανεπάρκεια των υπαρχόντων πολιτικών φορέων. Ανεπάρκεια που αποδείχτηκε τόσο στις πρόσφατες εθνικές εκλογές όσο και στον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Ανεπάρκεια που μεγιστοποιείται όταν στα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών η δυσαρέσκεια του ελληνικού λαού προς την κυβέρνηση της ΝΔ εκφράστηκε διά της πρωτοφανούς αποχής, χωρίς να μπορεί να καρπωθεί ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ούτε το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ έστω κάποια μικρή ποσοστιαία αύξηση της επιρροής τους. Ο ελληνικός λαός και οι συνέπειες από την ανυπαρξία ενός ισχυρού προοδευτικού πόλου στη χώρα δεν μπορούν να περιμένουν προσωπικές στρατηγικές στο εσωτερικό των κομμάτων. Δεν μπορούν να μένουν στο αδιέξοδο της μιας κυβερνητικής επιλογής. Δεν μπορεί να αναπτύσσεται κοινωνική δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση και να μη μετουσιώνεται σε κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία. Ο δημοκρατικός και προοδευτικός κόσμος της χώρας ξεπέρασε τις αγκυλώσεις και τις σκοπιμότητες των ηγεσιών των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Αν συνεχίσουν να κάνουν ότι δεν βλέπουν, για να διατηρηθούν όσα είναι απεχθή για την κοινωνία στο εσωτερικό των κομμάτων, το μήνυμα που στέλνουν είναι ότι δεν θέλουν. Η συνέχεια και η εξέλιξη είναι γνωστή: το πολιτικό κενό θα καλυφθεί. Είτε από πρωτοβουλία που θα υπερβαίνει τα κόμματα της Κεντροαριστεράς είτε από έκφραση της αντικυβερνητικής κοινωνικής πλειοψηφίας από κάποιον συντηρητικό πολιτικό φορέα. Η προοδευτική παράταξη δεν είναι οι ηγεσίες των κομμάτων αλλά η ψυχή κάθε δημοκράτη, προοδευτικού πολίτη. Η πρόταση για συμπόρευση ακόμη και κοινή κάθοδο των κομμάτων της Κεντροαριστεράς στις ευρωεκλογές απευθύνεται ως διαδικασία στις ηγεσίες των κομμάτων και ως ουσία στον δημοκρατικό προοδευτικό κόσμο. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ούτε το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν να απογοητεύουν τον κόσμο της παράταξής μας.

Τα ζητήματα των ευρωεκλογών, η ανυπαρξία ευρωπαϊκής στρατηγικής, τα ζητήματα σύγκλισης των οικονομιών των ευρωπαϊκών χωρών, τα ζητήματα της δημοκρατίας, του μεταναστευτικού, του τραπεζικού συστήματος, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι θέματα όπου μπορεί να υπάρχει πολιτική συμφωνία των κομμάτων. Δεν απαιτεί ούτε διάλυση των κομμάτων, ούτε νέες ηγεσίες. Απαιτεί πολιτική βούληση να δοθεί η ευκαιρία στον ελληνικό λαό για να στηρίξει πλειοψηφικά τη συγκόλληση του προοδευτικού κόσμου ή να την απορρίψει. Η απήχηση της πρότασης συμπόρευσης εκφράστηκε και βρίσκει γόνιμο έδαφος, εκεί όπου απευθύνεται. Σε κάθε δημοκράτη πολίτη. Θα αποδειχθεί αν η ανησυχία της ΝΔ και του κ. Μητσοτάκη για την πιθανότητα υλοποίησης της πρότασης συμπόρευσης είναι άρνηση συμπόρευσης και στη συνέχεια αποσύνθεσης των κομμάτων της Κεντροαριστεράς ή η αφετηρία για προσπάθεια υπέρβασης και νικηφόρας πορείας.  

Ο Χρήστος Σπίρτζης είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός