Στρατηγική ήττα χωρίς αλλαγή στρατηγικής

Μετά τις εκλογές του Ιουνίου στα social media κυκλοφορούσε ένα χιουμοριστικό σκίτσο με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να αποφαίνονται «κάναμε την αυτοκριτική μας». «Και ποιος φταίει;». «Αυτοί που δεν μας ψήφισαν». Θυμήθηκα το σκίτσο μετά τη δημοσιοποίηση των δημοσκοπήσεων από την εκλογή Κασσελάκη και το εύγλωττο συμπέρασμα που προκύπτει από αυτές. Η αλλαγή ηγεσίας, το φρέσκο, λαμπερό και συμπαθέστατο πρόσωπο του Στέφανου Κασσελάκη δεν κατάφερε να αντισταθμίσει την κακή ανάμνηση από την κυβερνητική και αντιπολιτευτική θητεία του κόμματος, να αντιστρέψει το αρνητικό κλίμα και να αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό. Αλλωστε ο ίδιος ο εκλογικός του θρίαμβος υπογράμμιζε το κλίμα που είχε δημιουργηθεί στο εκλογικό σώμα και υπό μια έννοια προμήνυε τη δυσπιστία του. Εάν ο – κατά την Deutsche Welle – «ουρανοκατέβατος στην πολιτική» κατάφερε σε 20 μέρες να πάρει το κόμμα και να κατατροπώσει πασίγνωστα στελέχη με πολιτική παρουσία ετών, αυτό καταφανώς καταδείκνυε την κριτική διάθεση των ψηφοφόρων απέναντι στο ίδιο τους το κόμμα.

Η ήττα που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στρατηγική. Η απώλεια σχεδόν 14 μονάδων που έχασε μέσα σε 4 χρόνια δεν μπορεί να ερμηνευτεί σε επίπεδο προσώπων και γι’ αυτό δεν θα μπορούσε να ανατραπεί μόνο με την αλλαγή αρχηγού. Πολλώ δε μάλλον όταν ο νέος αρχηγός συγκεντρώνει γύρω του πρόσωπα από την προηγούμενη αρχηγική ομάδα, με αν μη τι άλλο αμφιλεγόμενη δημοτικότητα και αποδοχή από το μη στενό κομματικό ακροατήριο. Την ίδια στιγμή ακολουθεί την ίδια ρητορική με αυτήν που καταδικάστηκε στις 21 Μαΐου και στις 25 Ιουνίου, εμμένει στα ίδια παρωχημένα αφηγήματα και – αν όχι ενορχηστρώνει – σε κάθε περίπτωση ανέχεται τις ίδιες τοξικές πρακτικές που χρησιμοποιούν ως αντιπολιτευτική ύλη ύβρεις, λεκτικές επιθέσεις και δολοφονίες χαρακτήρα. Ο νέος αρχηγός δεν έχει προλάβει να δημιουργήσει πολιτικό κεφάλαιο για να τον εμπιστευτεί το εκλογικό σώμα, συνεπώς κρίνει από όσα προτάσσονται από εκπροσώπους του και τον τρόπο που πολιτεύονται στελέχη που τον πλαισιώνουν.

Φίλοι αλλά και πολιτικοί αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούσαν πως η προσωπική λάμψη του Κασσελάκη αλλά και η σαφής διαφοροποίησή του από την εικόνα του μέσου συριζαίου πολιτικού μπορούσαν δυνητικά να αντισταθμίσουν την έλλειψη πολιτικού κεφαλαίου και να γοητεύσουν το ίδιο κοινό που γοητεύτηκε κάποτε και πίστεψε ότι θα βαράμε το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν. Ομως αυτό το κοινό βλέπει ότι το νταούλι και πάλι το βαράνε οι ίδιοι και κυρίως με τον ίδιο ρυθμό. Γιατί να πιστέψει ότι θα αλλάξει το αποτέλεσμα;