Λες και ήταν χθες

Ξεχασμένα κείμενα σε κιτρινισμένα χαρτιά από την εποχή των νεανικών σκιρτημάτων, γραμμένα σε εποχές Βαλέσα, μιας ταβέρνας μπασκετοπαρέα που ζουζούνιζαν αδιάκοπα οι μπασκετοκαψούρηδες. Κυρίαρχοι, οι Πανιώνιοι με Βαρίκα, Λαζαρίδη, Κορκίδη, Γιάνναρο και από δίπλα οι Δαφνιώτες με τον Γιάννη τον Γάιδαρο, τους Μπίληδες και βεβαίως οι μπασκετικοί γραφιάδες Σκουντής, Κογκαλίδης, Μανουσέλης και η αφεντιά μου πρόεδρος του Αστέρα Εξαρχείων και χομπίστας δημοσιογράφος στην «Ηχώ» του Σέμπου και του Γεωργαλά και στον «Φίλαθλο» του Καραγιαννίδη.

Καλοκαίρι του ’83 και απολογισμός του πρωταθλήματος. Αποχαιρετισμός στην ΕΟΚ του Μαλακατέ και του Κυνηγόπουλου, και αυλαία στην ΕΟΚ του Αλεξάνδρου, του Βασιλακόπουλου, του Νότη Μαστρογιάννη. Απολογισμός, λοιπόν, και κείμενο και αναμνήσεις τα καταθέτω αυτούσια, σαράντα χρόνια… later.

Το φετινό πρωτάθλημα μπάσκετ μπορεί να παρουσίασε μεγαλύτερο βαθμολογικό ενδιαφέρον από το προηγούμενο, αλλά η ποιότητα παιχνιδιού και παικτών δεν μας είπαν και σπουδαία πράγματα. Αυτό οφείλεται κυρίως στην αντίληψη της Ομοσπονδίας που μην έχοντας σπουδαίους οραματισμούς για το άθλημα, αρκείται σε μια ψευτοερασιτεχνική επίσημη ρουτίνα. Ποιοι είναι οι λόγοι που αυτός ο γίγαντας του αθλητισμού μας – το μπάσκετ – το πιο λαϊκό σήμερα άθλημα, κοιμάται και δεν ξυπνά;

Γιατί αν αυτή τη στιγμή τα περισσότερα Ελληνόπουλα έχουν ένα καλάθι στη γειτονιά τους, αν έχουμε πέντε κατηγορίες μόνο στην Αθήνα, δεν έχουμε ένα γήπεδο να βάλουμε τον κόσμο μέσα. Και επιπλέον το σύστημα των μεταγραφών είναι τόσο ανόητο, που σπουδαίοι παίχτες σβήνουν στη B’ και Γ’ κατηγορία χωρίς να μπορέσουν προχωρώντας σε μια άλλη από τις μεγάλες ομάδες να ασχοληθούν και να αποδώσουν μπάσκετ εθνικού επιπέδου.

Ας ξεχάσουμε το παράδειγμα του άτυχου Μέντζου (Μίλωνα), που αν του είχε δοθεί μεταγραφή όταν έπρεπε, θα ήταν 200 φορές διεθνής και ας σκεφθούμε ότι παίκτες σαν τον Σερέτη, τον Στασινό, τον Καλαμπάκο, τον Αριδά, τον Καρατζά, παίκτες νέοι και ικανότατοι, αν δεν περάσουν σύντομα σε μια μεγάλη ομάδα, θα πάψουν να εξελίσσονται. Τέλος μια άστοχη ομοσπονδία, που δεν αφήνει να παίζουν στην Εθνική μας ομάδα ο Στεργάκος και ο Κάππος, ενώ οι Ισραηλινοί μέχρι και μαύρους έχουν και οι Ισπανοί κατεβάζουν αρχηγό της ομάδας τους τον Μπράντεμπερ. Ας τα πούμε καθαρά. Οι αθλητικές αρχές θέλουν να διατηρήσουν το μπάσκετ σαν φτωχό συγγενή του ποδοσφαίρου, ενώ συγχρόνως το μπάσκετ διαδίδεται όσο πάει περισσότερο από μόνο του.

Το φετινό πρωτάθλημα το κέρδισε ο Αρης των Ιωαννίδη – Γκάλη. O Ιωαννίδης, ένας σπουδαίος έλληνας κόουτς πέτυχε σχεδόν πάντα στις αμυντικές τακτικές, ενώ ο Γκάλης πέτυχε το ακατόρθωτο: να κερδίσει όλα τα παιχνίδια επιθετικά μόνος του. Από τους υπόλοιπους, o Παραμανίδης δικαιολογημένα υστέρησε, αφού ο προηγούμενος προπονητής προσπάθησε να τον εξαφανίσει, ο Ρωμανίδης καλός στην άμυνα αλλά χωρίς επαφή με το καλάθι, ο ταλαντούχος Φιλίππου αδικαιολόγητα στάσιμος, ο Καραγιώργης καλός για B’ Εθνική, ο Δοξάκης λίγα πράγματα, ο Τουκμενίδης παραγκωνίσθηκε αδικαιολόγητα, ίσως λόγω Παπαγεωργίου, αλλά αν χρησιμοποιούνταν θα ήταν ο No 2 παραγωγικός παίκτης στην ομάδα, και τέλος ο Παπαγεωργίου, που πολύ φοβάμαι ότι μόνο μια μεταγραφή θα εξυπηρετούσε και τον ίδιο και το εθνικό μπάσκετ.

O δεύτερος Παναθηναϊκός έχει την πληρέστερη ελληνική ομάδα, αλλά μια σειρά από απίστευτα λάθη, διοικητικά, τον έφεραν στη δύσκολη θέση. Και πρώτα απ’ όλα ο Κώστας Πολίτης – ο προπονητής που κέρδισε κύπελλα και πρωταθλήματα για τον Παναθηναϊκό και που τον οδήγησε στην περσινή ευρωπαϊκή έξοδο, οραματιζόμενος έναν Παναθηναϊκό διεθνούς επιπέδου – επέτυχε με τη μεταγραφή των Ανδρίτσου και Κάππου να βάλει τις βάσεις για τη δημιουργία υπερομάδας με πεντάδα ψηλών, ικανούς περιφερειακούς και αλλαγές. Πράγμα που θα έφερνε επανάσταση στο ελληνικό μπάσκετ.

Αυτό όμως άφησε έξω από την πεντάδα τον Aπ. Κόντο, έναν παίκτη που έχει προσφέρει βέβαια τόσα στο ελληνικό μπάσκετ, αλλά που αυτό δεν του δίνει το δικαίωμα να υπερτιμάει τον εαυτό του και την προσφορά του στην ομάδα. O Aπ. Κόντος δημιούργησε θέμα: ή εγώ ή ο Πολίτης. Αν υπήρχαν σοβαροί αθλητικοί παράγοντες, και ο Κόντος θα έμενε στη θέση του με μια καλή φετινή εμφάνιση, παίζοντας όποτε και όπως το ήθελε ο προπονητής του, και ο Πολίτης θα πραγματοποιούσε τους οραματισμούς του για το καλό του μπάσκετ γενικότερα.

Δυναμική επέμβαση του άσχετου Βαρδινογιάννη – που διέλυσε τον Παναθηναϊκό, για να μη διαλύσει τις εταιρείες των αδελφιών του – και ο Aπ. Κόντος, ως Δομάζος του μπάσκετ, διώχνει τον Γκόρσκι, τον Πολίτη ήθελα να πω! Αποτέλεσμα, για βρώμικους λόγους δεν κατεβαίνει από την αρχή ούτε ο Στεργάκος. Αλλά ούτε και ο εξαιρετικός Κοκολάκης βοηθάει από την αρχή την ομάδα. Πάντως ο Aπ. Κόντος πεντάδα τα σκατώνει, άθλιο ψυχολογικό κλίμα. Φεύγει ο Κόντος και παίρνουνε Κύπελλο.

Απ’ τους παίκτες νομίζω ότι φέτος ο Κορωναίος έκανε την καλύτερη συνολικά εμφάνισή του. Σ’ αυτό τον βοήθησε ο σταθερός και θαυμάσιος Ιωάννου, που παίζοντας τον ρόλο του καθοδηγητή επέτρεψε στον Κορωναίο να σκοράρει και να παίξει ελεύθερα. O Κοκολάκης παραμένει ανεκτίμητος, ο Κάππος λίγα πράγματα, αλλά κι αυτός, όπως και ο Ανδρίτσος που υστέρησε, σίγουρα του χρόνου θα έχουν κατακόρυφη άνοδο.

Τέλος ο Καλογερόπουλος εξελίξιμος. O ΠΑΟΚ του Ροδόπουλου έχει φόντα μεγάλης ομάδας και με μια μεταγραφή ή του Γιαννάκη ή του Γιατζόγλου μπορεί του χρόνου να χτυπήσει τον ΠΑΟ. O Φασούλας είναι πιθανό να γίνει παγκόσμιας κλάσης παίκτης, έχει το μυαλό, τη θέληση, το ταλέντο. Ο Αλεξανδρής – τι να πω – πετάει. Ο Μπακόπουλος καλός φέτος, του χρόνου θα είναι ατού. Ο Zαχαρίας Κατσούλης κωλόχερο. Ο Κωνσταντινίδης ταλέντο. Ο Mάνθος Κατσούλης πάντα καλός επιθετικά και αμυντικά. Γενικά μια μοντέρνα ομάδα με μέλλον, που της λείπει ένας παίκτης με προσωπικότητα για να παίρνει το παιχνίδι επάνω του στα ντέρμπι.

Από τις άλλες ομάδες, ο Ολυμπιακός θέλει γενική επισκευή και (sic:= ή) πέταμα. Ομάδα χωρίς στόχους, χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς μέλλον. Κάτι πήγε να κάνει ο καλύτερος έλληνας προπονητής K. Αναστασάτος, αλλά εθισμένοι στις μετριότητες τον φάγανε. Εξαιρετικός ο Γιατζόγλου. H ΑΕΚ, αξιοπρεπής εμφάνιση, βασισμένη στον 38χρονο, μεγαλύτερο έλληνα καλαθοσφαιριστή όλων των εποχών, Bασίλη Γκούμα και στον Γκέκο. Θετικός ο Παπάζογλου. Ανύπαρκτος ο Κάλλας. Αναξιοποίητος ο χεράς Φώτσης και μετριότατοι οι δυο ψηλοί Αγιασωτέλλης, Αποστολίδης.

M’ ένα ψηλό σαν τον Αριδά ή τον Καρατζά η ΑΕΚ μπορεί να πρωταγωνιστήσει. Ηρακλής, Πανιώνιος, Λάρισα, Δημόκριτος, κάνανε ακόμα μια ρουτινιάρικη εμφάνιση. O μόνος ίσως νέος παίκτης από τις ομάδες αυτές είναι ο Καραμανώλης (Πανιωνίου), ο οποίος πρέπει, αν προσεχθεί, να σκίσει στο μέλλον. O Ιωνικός χωρίς τον Γιαννάκη δεν είναι για εθνική κατηγορία, όπως και ο Πανελλήνιος χωρίς τον Μάλλαχ.

O Απόλλων Πατρών του Kώστα Πετρόπουλου μ’ εντυπωσίασε. Εχει τον Πετρόπουλο που αν επιμείνει έχει πολλά ακόμα να δώσει, τους αξιολογότατους Μέλη και Νικήτα, τον Λιανό που είναι… σκύλος και τον Πολυδωρόπουλο που κάποτε πρέπει να αξιοποιηθεί γιατί ξέρει πολύ μπάσκετ. M’ έναν ψηλό ο Απόλλωνας, σαν τον Κοκολάκη, τον Καρατζά, τον Σερέτη ή τον Δημακόπουλο είναι δύσκολο να νικηθεί.

Επεσαν ομάδες που έπρεπε να πέσουν: Εσπερος και Πιερικός. Μόνη αξιόλογη παρουσία ο Δημακόπουλος του Εσπερου, που πρέπει όμως να πάει σε μεγάλη ομάδα γρήγορα ειδάλλως θα χαθεί. Αυτά εύχομαι σαν ανιδιοτελής φίλαθλος: Οι μεταγραφές να γίνουν ελεύθερα, να επιτραπούν οι ξένοι παίκτες και να γίνει ένα καλύτερο ποιοτικά μπάσκετ του χρόνου. Δωδεκάδα πρωταθλήματος: Κορωναίος – Γκάλης – Φασούλας – Φιλίππου – Μάλλαχ – Στεργάκος – Γκούμας – Γιαννάκης – Γιατζόγλου – K. Πετρόπουλος – Μέλης – Γκέκος. Τέλος, σας θυμίζω ότι το ελληνικό μπάσκετ βασίζεται αποκλειστικά στους παίκτες, και στους πρώην παίκτες που από αγάπη ασχολούνται με το άθλημα.