Παρέες

Eνας από τους οξυδερκέστερους δημοσιογράφους της Βρετανίας, ο Τζάναν Γκάνες των Financial Times, έγραψε πέρυσι ένα άρθρο όπου αναρωτιόταν ποιος κάνει τη χειρότερη παρέα, οι αριστεροί ή οι δεξιοί. Αφορμή ήταν η κουβέντα που είχε με έναν τύπο σε ένα «φιλελεύθερο πάρτι» (δηλαδή σύναξη αριστερών, κατά την αμερικανική αργκό) στην Ουάσιγκτον. Συζητούσαν για διάφορα είδη δίαιτας, όταν ο Τζάναν τού πέταξε ότι το κλειδί είναι να αποφεύγεις τη γυμναστική, γιατί σου ανοίγει την όρεξη. Ο άλλος τον πήρε σοβαρά κι άρχισε να του λέει με δασκαλίστικο ύφος ότι, σύμφωνα με όλες τις έρευνες, η γυμναστική είναι από τα πιο αποτελεσματικά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς τόσο για το σώμα του όσο και για το πνεύμα του.

Η επιλογή, έγραφε ο δημοσιογράφος, είναι ανάμεσα στην έλλειψη χαράς και την έλλειψη καλλιέργειας. «Εχω συναναστραφεί πολλούς δεξιούς και στις δύο ηπείρους για να καταλαβαίνω πια την έλλειψη γενναιοδωρίας τους. Στην Αμερική υπάρχει ακόμη κι αυτό που αποκαλείται «δεξιά κόμμωση». Κι ύστερα συναντάς κάποιον ή κάποιαν από την Αριστερά και κρίνει σκόπιμο να σου πει ότι είναι «sex positive». Μα υπάρχει πιο αντιαφροδισιακή έκφραση απ’ αυτήν;».

O Γκάνες κατέληγε ότι, με μικρή διαφορά, προτιμά να κάνει παρέα με δεξιούς – έστω κι αν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται τη σχεδόν σωματική τους δυσφορία όταν τους πηγαίνει να φάνε σε ένα εστιατόριο που δεν σερβίρει rib eye.

Θυμήθηκα αυτό το άρθρο προσπαθώντας να κατανοήσω το φαινόμενο Κασσελάκη. Εχω την αίσθηση ότι η διάκριση που αναφέρει ο βρετανός δημοσιογράφος δεν ισχύει στην Ελλάδα. Οι αριστεροί ήταν κάποτε καλλιεργημένοι – ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης ήταν ένας αληθινός διανοούμενος –, αλλά σήμερα δεν είναι αυτό που τους χαρακτηρίζει. Παλιότερα, επίσης, ένα κομμάτι της Αριστεράς – αυτή που αποκαλούσαμε ανανεωτική – είχε κέφι, δημιουργικότητα, φαντασία. Τώρα κυριαρχούν σε όλο τον χώρο η απογοήτευση και η θλίψη. Ακόμη κι όταν βρέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, αυτό που δέσποζε δεν ήταν η χαρά για ένα μέλλον που θα σχεδιαζόταν με ισότητα και δικαιοσύνη, αλλά η ικανοποίηση για το ότι είχε γυρίσει ο τροχός και θα γ…σει επιτέλους κι ο φτωχός.

Με λίγα λόγια, στην ελληνική εκδοχή του διλήμματος του Γκάνες μάλλον θα νικούσαν οι δεξιοί με μεγάλη διαφορά. Και ξαφνικά εμφανίζεται σε αυτό το τοπίο ο Κασσελάκης. Γελαστός, άνετος, ακομπλεξάριστος, γκέι, έτοιμος να διηγηθεί ιστορίες από την Αμερική. Τον κατηγορούν ότι δεν έχει δημοσιοποιήσει τις θέσεις του για τα ελληνοτουρκικά – μα δεν χρειάζεται! Τον καταγγέλλει ο Φίλης πως όταν ο Πολάκης κι ο Ξανθός έδιναν τη μάχη για τους ανασφάλιστους, εκείνος ήταν με τον Μητσοτάκη – και λοιπόν; Χαρακτηρίζει η Αχτσιόγλου σεξιστικό το ότι της απευθύνθηκε με το μικρό της όνομα – μα έτσι κάνουν στην Αμερική!

Περισσότερη γοητεία σημαίνει λιγότερη Αριστερά; Να ένα δίλημμα ακόμα.