Δέσμευση

Yπήρξαν τις τελευταίες ημέρες δημοσιεύματα και «διαρροές» που υποστήριζαν ότι για την αποδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού απέναντι στον Daniel δεν φταίει τόσο ο σημερινός υπουργός Πολιτικής Προστασίας όσο ο προηγούμενος. Εκείνος δεν έκανε αυτά που έπρεπε, εκείνος άφησε κενά, όχι επειδή δεν έχει τις ικανότητες (η δουλειά του ως Επιτρόπου δεν αμφισβητείται από κανέναν), αλλά επειδή δεν γνωρίζει καλά την ελληνική πραγματικότητα, δεν ξέρει τα «κόλπα», άρα δεν μπορεί να θεραπεύσει τις παθογένειες αυτής της χώρας.

Η επιλογή του Χρήστου Στυλιανίδη για τη θέση του υπουργού Ναυτιλίας, η οποία θα έπρεπε να έχει μείνει κενή το επόμενο λεπτό της εξοργιστικής δήλωσης του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη για την ανθρωποκτονία στον Πειραιά, δείχνει ότι ο Πρωθυπουργός δεν συμφωνεί με αυτές τις εκτιμήσεις. Το ερώτημα, κατόπιν αυτού, είναι γιατί δεν κράτησε τον Στυλιανίδη στην Πολιτική Προστασία και προτίμησε να τοποθετήσει στη θέση του έναν άνθρωπο που, όπως αποδείχθηκε, δεν διαθέτει ούτε την εμπειρία ούτε τις γνώσεις ή τις επιχειρησιακές ικανότητες για να αντιμετωπίσει μια μεγάλη κλιματική κρίση. H απάντηση φαίνεται πως είναι απλή: δεν το ήθελε, για δικούς του λόγους, ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος.

Οχι επειδή φοβόταν τις ευθύνες ή ένιωθε ότι καθόταν σε ηλεκτρική καρέκλα. Ούτε επειδή διαφωνούσε με κάποιες κυβερνητικές επιλογές και δεν ήθελε να τις χρεωθεί. Αλλά επειδή ήθελε να διατηρήσει μια ευελιξία την οποία θα του στερούσε ένα υπουργικό πόστο. Κι έτσι δεν
«περπάτησε» ούτε η αξιοποίησή του σε κάποιον τομέα όπως το μεταναστευτικό, όπου η κυβέρνηση θέλει διακαώς να βελτιώσει τις σχέσεις της με την Ευρώπη και οι διεθνείς σχέσεις του Στυλιανίδη θα της ήταν χρήσιμες.

Αλλά όλα αυτά αφορούν την προ των καταστροφών εποχή. Μια εποχή, δηλαδή, όπου ο Μητσοτάκης είχε την πολυτέλεια να κρατά στην κυβέρνησή του ανθρώπους που όχι μόνο είναι άσχετοι ή ανεπαρκείς, αλλά δεν συνειδητοποιούν καν την ανεπάρκειά τους, κι έτσι, αντί να καθίσουν να ενημερωθούν και να σκιστούν να ανταποκριθούν όσο μπορούν καλύτερα στις απαιτήσεις της θέσης τους, πηγαίνουν διακοπές όταν καίγεται η χώρα, υπόσχονται να πιάσουν υποτιθέμενους «αλιτήριους εμπρηστές» ή συμπάσχουν με τις οικογένειες των μεροκαματιάρηδων που μέσα στην ένταση της δουλειάς πετούν ανθρώπους στη θάλασσα.

Οπλισμένος με τα συμπεράσματα της πρώτης του θητείας, ο Πρωθυπουργός θεωρούσε ότι η κυβέρνηση χρησιμεύει για την τήρηση των κομματικών ισορροπιών, αφού τη χώρα την κυβερνά στην πραγματικότητα το Μαξίμου. Η παγκόσμια αυτή πρωτοτυπία κατέρρευσε μαζί με τη γέφυρα του Ξηριά. Αποτελεί λοιπόν επιτακτική και επείγουσα ανάγκη να υλοποιηθεί η δέσμευση που έχει αναλάβει ο Μητσοτάκης ήδη από το 2018 για μια κυβέρνηση των «αρίστων», οι οποίοι, μολονότι θεωρητικά είναι άριστοι, θα ελέγχονται και θα αξιολογούνται καθημερινά.

Ακόμη κι αν, εκτός από τις ικανότητες, διαθέτουν και το σπάνιο πολιτικό ήθος του Στυλιανίδη.