Πολιτικοί {LF}ή influencers;

Την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου διεξάγονται εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για την εκλογή νέας ηγεσίας. Τα ήρεμα νερά τάραξε η υποψηφιότητα Κασσελάκη. Θα έπρεπε όμως να το περιμένουμε το φαινόμενο της μεταπολιτικής Στέφανο Κασσελάκη. Ισως κι άργησε. Αυτό είναι λογική συνέπεια της μετατροπής της πολιτικής ιδεών σε πολιτική των μπούλετ, των influencers, της στηριζόμενης σε παιχνίδια εντυπώσεων και επικοινωνίας. Οποιος «κατουρά στη θάλασσα, το βρίσκει στ’ αλάτι».

Ο μετασχηματισμός αρχικά των κομμάτων από κόμματα ιδεών σε κόμματα καρτέλ – σουπερμάρκετ και από εκεί σε τεχνοκρατικά κόμματα δεν θα αργούσε να αναζητήσει και ιδεότυπους όπως ο κύριος Κασσελάκης, ακόμη κι αν αυτούς τους στηρίζει ό,τι πιο παλαιοκομματικό όπως ο κύριος Πολάκης. Η πηγή αυτής της νέας «ανακάλυψης» βρίσκεται στην επικράτηση της ιδεολογίας των «άξιων».

Γιατί τι άλλο από «άξιος», πετυχημένος επιχειρηματίας, που γνωρίζει την αγορά, είναι καλύτερος μάνατζερ από τον Μητσοτάκη και συνεπώς μπορεί να κυβερνά καλύτερα από τους πολιτικούς παλαιάς κοπής, είναι ο κύριος Κασσελάκης; Συνεπώς είναι και ο πιο κατάλληλος για να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος της ελληνικής Αριστεράς; Οταν καλλιεργείται στην κοινωνία η ιδεολογία των άξιων και όχι των ισότιμων και ίσων είναι πολύ εύκολο μετά πολλοί πολίτες να θέλγονται από τη «δύναμη του ισχυρού». Δεν γίνεται, αφού γνωρίζει την αγορά και την κοινωνία ως επιτυχημένος μάνατζερ, γιατί να μην είναι και καλός κυβερνήτης.

Αφού εντέλει δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας οικονομίας, μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας ζωής, τότε γιατί να μη μας κυβερνήσουν και οι πλούσιοι που γνωρίζουν από πλούτο και ποιος ξέρει μπορεί κάποια στιγμή, αν κυβερνήσουν, να μας κάνουν και εμάς πλούσιους; Και να που τώρα μέσω της Αριστεράς επανέρχεται η περίφημη νεοφιλελεύθερη θεωρία του trickle down economics, της διάχυσης του πλούτου από τα πάνω. Μόνο που τώρα δεν μιλάμε ακριβώς για «διάχυση του πλούτου» των πλουσίων αλλά για αντικατάσταση της πολιτικής από τον «πλούτο» και τους πλούσιους. Και μάλιστα στ’ όνομα της Αριστεράς.

Βεβαίως τον δρόμο είχε ανοίξει και η περιβόητη εκλογή από τη βάση. Οταν στην εκλογή από τη βάση ο καθένας μπορεί σ’ οποιαδήποτε στιγμή να αποκτήσει τα δικαιώματα των μελών, τότε γιατί να μην  περνά ο καθένας από κόμμα σε κόμμα, ψηφίζοντας ό,τι «γουστάρει»; «Η «εκλογή από τη βάση» αποτελεί την κορύφωση της απολιτικοποίησης, αφού το κομματικό μέλος αντικαθίσταται από τον θαυμαστή του influencer  ηγέτη. Τυχαίο που όσοι υποστηρίζουν τον κύριο Κασσελάκη, απαξιώνουν τη συμμετοχή στα κόμματα μιλώντας για κομματική επετηρίδα;

Να γιατί πρέπει να βρεθούν αντίβαρα σ’ αυτή την επέλαση της αντιπολιτικής και της μεταπολιτικής. Και με όλο μου τον σεβασμό στους υπόλοιπους τρεις υποψηφίους του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και ιδίως στον Ευκλείδη Τσακαλώτο, πιστεύω πως η μόνη υποψηφιότητα που μπορεί να αντισταθεί με μεγαλύτερη ακτίνα επιρροής στο κύμα της μεταπολιτικής είναι αυτή της κυρίας Αχτσιόγλου. Αυτή που όπως έδειξε και η συνέντευξή της στην Αυγή (20-08-2023) βλέπει την πολιτική όχι ως έκφραση του πλούτου αλλά ως «καθημερινή παραγωγική δύναμη» και το κόμμα της Αριστεράς ως κόμμα της εργασίας και όχι των «άξιων βραχμάνων».

Ενώ είναι και η πιο ανοικτή στην πολιτική τέτοιων συμμαχιών που θα μετασχηματίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε μοχλό για την ανασύνταξη της όλης ελληνικής Κεντροαριστεράς και όχι σε κλασικό ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ. Πάντως όσοι προωθούν τον κύριο Κασσελάκη ως αντιΜητσοτάκη, δεν καταλαβαίνουν τίποτα από πολιτική. Βούτυρο στο ψωμί του.