Ντιμπέιτ
No ντιμπέι, {LF}no party, λέμε
Η ιδέα έπεσε στο τραπέζι για να στρέψουν τους προβολείς πάνω στην εσωκομματική τους διαδικασία. Ο φωτισμός της κρίθηκε αναγκαίος επειδή οι παροικούντες στον ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν πως δεν βλέπουν την κοινή γνώμη να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το ποιον θα βγάλει αρχηγό η αξιωματική αντιπολίτευση. Ακόμη και την προηγούμενη εβδομάδα, που υποτίθεται ότι οι διεκδικητές της προεδρίας άρχισαν τα συστηματικά λουτρά στον λαό του κόμματος, η προεκλογική καμπάνια ήταν υποτονική. Ενα ντιμπέιτ, λοιπόν, θα προκαλούσε το πολυπόθητο επικοινωνιακό εφέ. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, όμως, κατέληξε να γειώσει το σχέδιο. Εν μέσω πυρκαγιών «θα έδειχνε αδιαφορία για την κοινωνία και τις πραγματικές ανάγκες», πόσταρε στο Facebook – δηλώνοντας υπέρ μιας συζήτησης υπό την αιγίδα της συριζαϊκής Νομαρχιακής Πειραιά. Δύο από τις υπόλοιπες τρεις πλευρές, βέβαια, τον κάρφωσαν. Στο μίτινγκ των εκπροσώπων των τεσσάρων δεν συμφωνήθηκε αυτό, διέρρευσαν. Οι υπόλοιποι έφυγαν, λένε, πιστεύοντας ότι θα ξανασυναντηθούν για να κανονίσουν τις λεπτομέρειες. Το συντροφικό βραχυκύκλωμα για κάτι τόσο απλό όσο μια τηλεμαχία θυμίζει τον παλιό, κακό εαυτό του ΣΥΡΙΖΑ.
Διαφήμιση
Για την ακρίβεια, επιβεβαιώνει πόσο δυσκολεύεται το κόμμα να γίνει κάποιο άλλο – αφού, αν τα στελέχη του δεν μπορούν να σταθμίσουν τα πιθανά οφέλη μιας τηλεοπτικής αναμέτρησης των υποψήφιων αρχηγών με τις ενδεχόμενες ζημιές, τότε ίσως δεν έχουν αντιληφθεί την πρώτη πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. Οι ειδήμονες του πολιτικού μάρκετινγκ ξέρουν ότι μια τέτοια δεν θα επηρεάσει την ψήφο των αναποφάσιστων οι οποίοι θα βρεθούν στα 550 αριστερά εκλογικά τμήματα την 10η Σεπτεμβρίου. Η θεωρία έχει ήδη αποφανθεί για τα ντιμπέιτ: πρόκειται για ψυχαγωγικά γεγονότα, όχι για πολιτικά. Ωστόσο, η Κουμουνδούρου, προτού πείσει ότι έχει να παρουσιάσει μια σοβαρή εναλλακτική πολιτική πρόταση σ’ εκείνη της κυβέρνησης, πρέπει κάπως να τραβήξει την προσοχή των πολιτών. Πριν κρίνουν τις πλατφόρμες των επίδοξων διαδόχων του Τσίπρα οι πολλοί, πρέπει να θελήσουν να τις ακούσουν δηλαδή. Ενας διάλογος πανελλαδικής εμβέλειας είναι αποτελεσματικότερο εργαλείο διαφήμισης από τη μάζωξη σε μια συριζαϊκή τοπική. Γιατί, όπως θα το έθετε κι ένας θετικά διακείμενος απέναντι στη μαρξιστική σκέψη – που τόσο αρέσει στους αριστερούς – ψυχολόγος, κάθε είδους κατανάλωση συνήθως είναι ικανοποίηση τεχνητά προκαλούμενων φαντασιώσεων.














