Οι επιχειρήσεις φταίνε για τα πολύ επεξεργασμένα τρόφιμα

Πάνω από το ήμισυ της μέσης διατροφής στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ αποτελείται πλέον από υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα (UPF) – ή, όπως προτιμά να το θέτει ένας επιστήμονας, βρώσιμες ουσίες που παράγονται βιομηχανικά. Αν και ο τεχνικός ορισμός του είναι περίπλοκος, η απλή εξήγηση είναι ότι περιέχει αντικείμενα που κανονικά δεν θα βρίσκατε σε μια κουζίνα.

Τα UPF που παράγονται από μια χούφτα πολυεθνικές εταιρείες έχουν δημιουργηθεί για να είναι φθηνά στην παραγωγή και τη μεταφορά, με βιομηχανικά παραγόμενες ουσίες που αντικαθιστούν τα ακριβότερα συστατικά και εξασφαλίζουν μεγάλη διάρκεια ζωής. Εχουν επίσης σχεδιαστεί για να μας κάνουν να αγοράζουμε περισσότερα – κάτι απαραίτητο σε ένα σύστημα όπου οι επιχειρήσεις πρέπει να συνεχίσουν να αναπτύσσονται για να ικανοποιούν τους μετόχους τους κάθε τρίμηνο. Η παγκόσμια κατανάλωση αυξάνεται γρήγορα, ειδικά σε χώρες μεσαίου εισοδήματος.

Ο αντίκτυπος είναι πρώτα σε μεμονωμένους φορείς, αλλά μέσω αυτών στις υπηρεσίες υγείας. Αυτό είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που δεν μπορεί να λυθεί λέγοντας στους καταναλωτές να ελέγχουν τις ετικέτες των προϊόντων. Η κατανάλωση UPF δεν καθοδηγείται από νωθρότητα ή απληστία, αλλά από τη φτώχεια, το έντονο μάρκετινγκ και τα τρόφιμα που έχουν σχεδιαστεί για να μας κάνουν να συνεχίσουμε να τρώμε.

Η αντιμετώπιση μεγάλων εταιρειών τροφίμων είναι πιο δύσκολη από την αντιμετώπιση των καπνοβιομηχανιών. Απαιτεί την αντιμετώπιση ενός ευρέος φάσματος προϊόντων που πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν απλά να κόψουν. Είναι όμως δυνατό και απαραίτητο.

Η αντιμετώπιση της φτώχειας είναι κεντρικής σημασίας: όταν οι άνθρωποι έχουν την οικονομική δυνατότητα να τρώνε πιο υγιεινά, γενικά το κάνουν. Η επιλεξιμότητα για δωρεάν σχολικά γεύματα θα πρέπει να επεκταθεί – και η χρήση του UPF να περικοπεί ή να εξαλειφθεί σε σχολεία, φυλακές και νοσοκομεία. Η κυβέρνηση θα πρέπει να διασφαλίσει ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν όχι μόνο για τους κινδύνους του UPF, αλλά και για το πώς να τρώνε καλά.

Το μάρκετινγκ που στοχεύει παιδιά θα πρέπει να περιοριστεί και να εισαχθούν προειδοποιητικές ετικέτες στα προϊόντα, ένα μέτρο που έχει αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικό στη μείωση της ζήτησης για προϊόντα με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι και ζάχαρη στη Χιλή, για παράδειγμα. Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει καμία όρεξη για δράση: έχει αναβάλει την απαγόρευση των προσφορών δύο προς ένα σε τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, λιπαρά και ζάχαρη στην Αγγλία και καθυστέρησε την απαγόρευση διαφήμισης τέτοιων τροφίμων στην τηλεόραση πριν από τις 9 το βράδυ. Ωστόσο, απαιτείται παρέμβαση για να διασφαλιστεί ότι η κατανάλωση τροφίμων καθοδηγείται από τις διατροφικές ανάγκες και τις ορέξεις – όχι από την οικονομική ανάπτυξη.