Τάσεις

Η τάση στην Ελλάδα είναι σαφής: η Κεντροδεξιά κυριαρχεί, και θα κυριαρχεί για καιρό, όσα σκάνδαλα κι αν της τύχουν, όσα στελέχη της κι αν πέσουν θύματα της αλαζονείας τους, όσο μεγάλος μύθος κι αν αποδειχθεί το επιτελικό κράτος. Ενας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι η εμπιστοσύνη της οποίας εξακολουθεί να χαίρει ο Πρωθυπουργός. Ενας άλλος είναι η ανυποληψία της αντιπολίτευσης. Πιστεύει στ’ αλήθεια κανείς ότι αν στη θέση του Γιάννη Οικονόμου ήταν ο Νίκος Τόσκας, η αστυνομία θα είχε αντιμετωπίσει τους κροάτες χούλιγκαν πιο έγκαιρα και πιο αποτελεσματικά;

Στην Ευρώπη, όμως, διακρίνεται μια άλλη τάση. Σύμφωνα με τη χθεσινή δημοσκόπηση του Politico για τις ευρωεκλογές του προσεχούς Ιουνίου, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα παρουσιάζει πτώση, οι Πράσινοι χάνουν το ένα τρίτο της δύναμής τους, ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες εμφανίζονται οριακά ενισχυμένοι. Η μεγάλη είδηση όμως είναι η άνοδος της σκληρής Δεξιάς, δηλαδή των Ευρωπαίων Συντηρητικών & Μεταρρυθμιστών (ECR) και της ομάδας Ταυτότητα & Δημοκρατία (ID), που με 166 συνολικά έδρες θα ελέγχει σχεδόν το ένα τέταρτο των εδρών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Κινητήρια δύναμη εδώ παίζει η ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, που «κανονικοποιεί» την Ακροδεξιά πολύ πριν επιχειρήσει να το κάνει από θέση εξουσίας η Μαρίν Λεπέν.

Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη στρέφεται όχι προς τα «δεξιά», όπως βιαστικά θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει, αλλά προς τα «αντιευρωπαϊκά». Απομακρύνεται δηλαδή από τις αξίες της, με ό,τι σημαίνει κάτι τέτοιο για το περιβάλλον, για τα δικαιώματα των εργαζομένων ή για τις ζωές των προσφύγων και των μεταναστών. Είναι αλήθεια ότι οι Χριστιανοδημοκράτες, οι Σοσιαλδημοκράτες και το Renew εξακολουθούν να έχουν την πλειοψηφία. Ομως οι πρώτοι λοξοκοιτάζουν ήδη προς το ECR, όπως δείχνει και η πρόσφατη συμμαχία τους εναντίον μιας από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες για το μέλλον του πλανήτη, του νόμου για την αποκατάσταση των οικοσυστημάτων.

Πίσω από αυτές τις κινήσεις κρύβονται τα προσωπικά παιχνίδια διαφόρων ευρωπαίων αξιωματούχων, με προεξάρχοντα τον Μάνφρεντ Βέμπερ ο οποίος θέλει να πάρει την εκδίκησή του για το άδειασμα που του επιφύλαξε η ευρωομάδα του μετά τις προηγούμενες εκλογές. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, από την άλλη πλευρά, προσπαθεί να χτίσει τις συμμαχίες της, είτε για να παραμείνει στη θέση της είτε για να μετακομίσει στο ΝΑΤΟ.

Eδώ μπαίνει, εκουσίως ή ακουσίως, στην εξίσωση ο Κυριάκος Μητσοτάκης, για τον οποίο έχει ακουστεί στο παρελθόν ότι θα καλόβλεπε μια ηγετική θέση σε έναν από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Mε δεδομένο όμως ότι οι ευρωεκλογές θα γίνουν μόλις έναν χρόνο μετά τις ελληνικές, άρα αυτή τη φορά δεν την προλαβαίνει, μπορεί με την ησυχία του να καταστρώσει τα σχέδιά του για το 2029. Αρκεί μέχρι τότε να αποφύγει τα μεγάλα λάθη. Και, βέβαια, η Ευρωπαϊκή Ενωση να έχει ακόμη κάποιο νόημα.