Γκάλης ο οικουμενικός!

Η βραδιά της περασμένης Παρασκευής θα μείνει για πάντα στο μυαλό όσων γέμισαν τις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Σταδίου. Ο θρύλος του μπάσκετ, ο αξεπέραστος Νίκος Γκάλης ήταν εκεί για να τιμηθεί όπως του άξιζε. Ναι, άργησε πολύ αυτή η στιγμή για τον άνθρωπο που απογείωσε το μπάσκετ στην Ελλάδα και έφερε τον αθλητισμό σε πρώτο πλάνο και στις συζητήσεις όλου του κόσμου. Γιατί ο Γκάλης συνέβαλε με τον τρόπο του στο να αποκτήσει η Ελλάδα τη λεγόμενη «αθλητική παιδεία». Να μάθουν όλοι να παλεύουν με σύστημα και στρατηγική, με πάθος και αφοσίωση στη σωστή δουλειά, αξιοποιώντας το ταλέντο και τη γνώση στον υπέρτατο βαθμό.

Δημιούργησε, κοντολογίς, μια σχολή που έως τότε δεν υπήρχε. Χωρίς καν να το καταλαβαίνει και ίσως εδώ να κρύβεται  η σπουδαιότερη προσφορά του. Πέρα από τίτλους και ευρωπαϊκές πορείες. Μικροί και μεγάλοι εμφανίστηκαν στις εξέδρες. Οι μεσήλικες έφεραν στον νου τι έγινε χρόνια πριν, όταν με το αίμα να βράζει αποθέωναν τον Νικ. Οι νεότεροι, δεν έχουν δει τι έκανε «ο Γκάλης ο Θεός» στα παρκέ και πώς μπορούσε να σημειώνει πόντους ακόμη και απέναντι σε θεόρατος αντιπάλους όπως ήταν ο Τκατσένκο. Αλλά μάλλον… έζησαν εκείνη την εποχή από τις διηγήσεις παππούδων και γιαγιάδων.

Ολο αυτό το σκηνικό ζωντάνεψε την Παρασκευή και ήταν λες και κάποιος ξετύλιγε το κουβάρι των (μπασκετικών) αναμνήσεων όλης της Ελλάδας. Τον τίμησαν πολλοί. Ο Γιαννάκης και μπράβο του γιατί ουδέποτε είχε ξεχωριστή σχέση με τον Νίκο. Αλλά και ο Ανδρίτσος, ο Ρωμανίδης, ο Σταυρόπουλος, ο Φάνης. Οι πρώην συμπαίκτες του. Κάποιοι δεν εμφανίστηκαν. Μάλλον δεν θα μπόρεσαν… Οσο για την τωρινή εθνική ομάδα, έπαιξε στο φιλικό με τη Σλοβενία και για τον Γκάλη. Με νέα καλή εμφάνιση. Με την αύρα του κορυφαίου σκόρερ και καλύτερου έλληνα παίκτη όλων των εποχών. Θα μπορούσε να δώσει το παρών και ο Γιάννης. Δεν τα κατάφερε ούτε αυτός… Συμβαίνουν… Οπως και να έχει, η συγκίνηση του πλήθους υπήρξε ασύνορη. Οπως συγκινήθηκε και ο Γκάνγκστερ γιατί διαπίστωσε πως οι σπόροι που κάποτε έριξε δεν πήγαν χαμένοι. Το κλάμα του ήταν αυτό που είπε τα πάντα. Σε μια στιγμή που σημάδεψε μια βραδιά. Γιατί εδώ ισχύει πως ακόμη και όσοι έχουν παροιμιώδη ψυχραιμία, κάποιες φορές λυγίζουν. Ευτυχώς για τον Γκάλη και το ελληνικό μπάσκετ, αυτό προέκυψε χρόνια μετά το φινάλε της αγωνιστικής του διαδρομής.