Τη σοβαρότητα μιας χώρας τη διακρίνεις στις λεπτομέρειες. Και δυστυχώς η Ελλάδα παίρνει κάτω από τη βάση σ’ αυτό τον τομέα. Ανέβηκαν χθες στο Διαδίκτυο άρθρα που καλούσαν τους φίλους του Παναθηναϊκού να είναι προσεκτικοί στη συμπεριφορά τους στο αποψινό παιχνίδι με την Ντνίπρο-1 γιατί η UEFA δεν αστειεύεται. Συμπέρασμα: στο ελληνικό ποδόσφαιρο αρέσουν τα αστεία.
Σε όλη τη διάρκεια του περυσινού πρωταθλήματος δεν έβλεπες τίποτε άλλο στα γήπεδα παρά βραδύνοες «φιλάθλους» που σημάδευαν με λέιζερ τα πρόσωπα των παικτών της αντίπαλης ομάδας και ενίοτε του διαιτητή. Πίστευαν και εξακολουθούν βεβαίως να πιστεύουν πως προσφέρουν υπηρεσίες στις ομάδες τους με την προσπάθεια αποπροσανατολισμού του αντιπάλου. Μέχρι εκεί φτάνει το γεμάτο ξυλόβιδες μυαλό τους.
Το εντυπωσιακό ωστόσο δεν είναι οι προσφερόμενες «υπηρεσίες» των φίλων της ομάδας αλλά το γεγονός ότι αυτή η δράση έχει ενταχθεί στην ποδοσφαιρική μας κουλτούρα και θεωρείται πια δεδομένο ότι ένας βλαξ θα σημαδεύει το πρόσωπο του αντίπαλου παίκτη. Τιμωρία; Τι είναι αυτό;
Αυτή η ατιμωρησία προκάλεσε εθισμό στη βλακεία και τώρα που αντιλαμβάνονται αυτοί που τόσο καιρό αστειεύονταν, πως ελλοχεύει ο κίνδυνος τιμωρίας, προσπαθούν να συνετίσουν τους κενοκέφαλους.
Δεν μπορούν να αντιληφθούν πως αυτοί οι τύποι που όταν φεύγουν από το γήπεδο ρωτούν τον διπλανό τους το σκορ του αγώνα γιατί το τόσο δα μυαλό τους σκεφτόταν (;) μόνο πώς θα κάνουν πράσινο το πρόσωπο του αντίπαλου παίκτη, θεωρεί πια δεδομένη τη δράση του. Οταν λοιπόν το ματς στραβώσει, μπορεί όχι με την Ντνίπρο-1 αλλά πιθανόν με τη Μαρσέιγ, τότε πολύ δύσκολα θα τους συγκρατήσουν τα ευαίσθητα λυρικά πληκτρολόγια και ο μπαμπούλας της τιμωρίας από την UEFA. Και βέβαια η μεγάλη χαμένη θα είναι η ομάδα τους.
Καλό θα ήταν όλοι αυτοί οι όψιμοι παιδαγωγοί να καταγγέλλουν και να ζητούν την παραδειγματική τιμωρία (από ποιον;) όσων κανιβαλίζουν τα παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος και να μην περιμένουν πότε θα παίζουν ευρωπαϊκά παιχνίδια οι αγαπημένες τους ομάδες.
