Μπροστά σε επικίνδυνες διευθετήσεις

Η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Κύπρο κάθε άλλο παρά εθιμοτυπικό χαρακτήρα είχε. Ειδικότερα μετά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Λιθουανία, ο Κυρ. Μητσοτάκης φρόντισε να κομίσει στη Λευκωσία τούς υπό αμερικανο-νατοϊκή εποπτεία γεωπολιτικούς σχεδιασμούς, του Κυπριακού και του Αιγαίου συμπεριλαμβανομένων. Διόλου τυχαίο πως δεν διατυπώθηκε επίσημη διαφωνία από την Αθήνα επί της πρότασης του ΝΑΤΟ, όπου στα επιχειρησιακά του σχέδια η Κύπρος από χώρα μετατρέπεται σε χώρο, με αναφορά σε συντεταγμένες και όχι σε κρατική οντότητα. Ταυτόχρονα, ο μεν Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Χριστοδουλίδης αναγόρευσε τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ σε ορόσημο για το Κυπριακό, ο δε ΥΠΕΞ Γ. Γεραπετρίτης, μετά τη συνάντηση με τον ΓΓ του ΝΑΤΟ, δήλωσε πως επιβάλλεται «η εμβάθυνση των σχέσεων ΕΕ – ΝΑΤΟ και ότι απαρέγκλιτος όρος είναι η πλήρης συμμετοχή της Κύπρου στη συνεργασία αυτή». Είναι πάντως αξιοσημείωτο πως από τον Νοέμβρη του 2018, ο τότε Πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης είχε σημειώσει ότι δεν αποκλείει το ΝΑΤΟ να πάρει τη θέση των εγγυήσεων, σε διευθέτηση του Κυπριακού.

Εκ των πραγμάτων, η επίσκεψη Μητσοτάκη στη Λευκωσία σηματοδοτεί την εκκίνηση του αμερικανο-νατοϊκού «οδικού χάρτη», όπου η αποκαλούμενη «επανεκκίνηση» των ελληνοτουρκικών σχέσεων αποτελεί κεντρικό κεφάλαιο. Διόλου τυχαίο το γεγονός ότι στις χθεσινές δηλώσεις του στη Λευκωσία ο Πρωθυπουργός τόνισε πως «η βελτίωση των ευρωτουρκικών σχέσεων ίσως να έχει θετικό αντίκτυπο στο Κυπριακό». Ωστόσο, η ίδια πορεία του Κυπριακού και των ελληνοτουρκικών σχέσεων διαψεύδει την ερμηνεία της «βελτίωσης» που αποδίδει ο Κυρ. Μητσοτάκης στις εξελίξεις. Πρόδηλα ο Πρωθυπουργός προσπαθεί να καλλιεργήσει αυταπάτες, θεωρώντας συνώνυμα της «βελτίωσης» όσα είχε προαναγγείλει περί «υποχωρήσεων» και «εθνικής κυριαρχίας ως σχετικής έννοιας». Το βέβαιο είναι πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε πλήρη σύμπλευση με τους αμερικανικο-νατοϊκούς στρατηγικούς σχεδιασμούς, επιχειρεί επικίνδυνες διευθετήσεις καθώς και όρους συνδιαχείρισης / συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, προς όφελος των ενεργειακών ομίλων και εις βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Και είναι ακριβώς η ίδια αγγλοαμερικανική και νατοϊκή στρατηγική που οδηγεί – με τη συναίνεση Αθηνών και Λευκωσίας – σε διχοτομική «λύση» το Κυπριακό. Στρατηγική που ως βάση της έχει ένα συνομοσπονδιακό – διχοτομικό καθεστώς δύο «συνιστώντων κρατών», διαιωνίζοντας έτσι τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Επί της ουσίας, κλιμακώνεται η διαχρονική πολιτική των υποχωρήσεων, ακόμα και από αυτά που προβλέπονται σε κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.

Εν κατακλείδι, στην περιοχή λαμβάνουν χώρα επικίνδυνες εξελίξεις, που χαρακτηρίζονται από την ένταση των αντιθέσεων ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων. Ιδιαίτερα των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου, της ΕΕ και των αντίστοιχων διεθνικών μονοπωλίων. Σε μια περιοχή που διαθέτει ενεργειακό πλούτο κι αποτελεί «πέρασμα» των πρώτων υλών, έχει μεγάλη στρατηγική σημασία για τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατικών μητροπόλεων. Τούτων δοθέντων, η Ανατολική Μεσόγειος και, κυρίως, το σύμπλεγμα «Τουρκίας – Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Αιγύπτου», ετατρέπεται σε τεράστιο πεδίο σκληρών αναμετρήσεων και περιστασιακών συμπράξεων, συμπαρασύροντας και το Κυπριακό στη δίνη των γεωπολιτικών ανταγωνισμών, που οξύνονται ανάμεσα σε μερικά από τα ισχυρότερα κεφαλαιοκρατικά κέντρα του πλανήτη. Στην πράξη έχει αποδειχθεί πως η πολιτική της εμπλοκής στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που εφαρμόζει η κυβέρνηση της ΝΔ – συνεχίζοντας την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων (ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ και ΠΑΣΟΚ) – είναι αφενός επιζήμια για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, αφετέρου υπονομεύει την ειρήνη, θέτοντας σε σοβαρούς κινδύνους τους λαούς.

Ο Κώστας Γουλιάμος είναι τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, πρώην πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου