Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

Την ώρα που η πύρινη λαίλαπα κατακαίει εδώ και σχεδόν δύο εβδομάδες εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους και περιουσίες σε διάφορες γωνιές της χώρας, ξεσπιτώνει εκατοντάδες ανθρώπους και στοιχίζει τη ζωή σε πολίτες που έτρεξαν να σώσουν το βιός τους αλλά και σε εκείνους που από ψηλά προσπαθούσαν να θέσουν υπό έλεγχο τον εφιάλτη, εμφανίστηκαν – για μία ακόμη φορά – δύο… Ελλάδες.

Στη μία πλευρά βρίσκονται όλοι εκείνοι, που στις δύσκολες ώρες άνοιξαν τα σπίτια τους για να κοιμίσουν τουρίστες και κατοίκους περιοχών, που απειλούνταν. Εκείνοι – μεταξύ αυτών και πολλά νέα παιδιά – οι οποίοι μαζεύτηκαν σε χώρους για να φτιάξουν σάντουιτς, που θα τα έδιναν στους πληγέντες. Εκείνοι, που έτρεξαν πίσω από πυροσβέστες και εθελοντές δασοπυρόσβεσης για να τους δώσουν ένα μπουκάλι νερό, μία γάζα ή έναν επίδεσμο. Εκείνοι, που έβαλαν μπροστά τα οχήματά τους – μεγάλα και μικρά -, τις βάρκες και τα καΐκια τους για να μεταφέρουν κόσμο αλλά και ζώα, τα οποία κινδύνευαν.

Ακόμα και η Εθνική ομάδα πόλο – όχι επειδή προκρίθηκε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου – αλλά επειδή έδινε τη δική της μάχη στις πισίνες της Φουκουόκα, χωρίς να ξεχνά την κατάσταση που επικρατεί πίσω στην πατρίδα. Αλλωστε, οι πολίστες μας με πράξεις το είχαν αποδείξει και την προηγούμενη φορά, όταν δώριζαν το μισό πριμ που είχαν λάβει στους πληγέντες από τις φωτιές του 2021. Αυτή, λοιπόν, είναι η μία Ελλάδα. Η Ελλάδα της αλληλεγγύης, της κατανόησης, της συμπόνιας, του εθελοντισμού.

«Ξεπήδησε», όμως, όπως σε κάθε τέτοια δύσκολη περίσταση, και μια άλλη Ελλάδα. Σε αυτή «ζουν» όσοι εύκολα και κυρίως μέσω πληκτρολογίου και μέσων κοινωνικής δικτύωσης κουνούν το δάχτυλο για όσα συμβαίνουν. Εδώ μένουν όσοι επικροτούσαν το μέτρο για απαγόρευση ντελίβερι τις ώρες που η θερμοκρασία χτυπούσε κόκκινο, αλλά όταν έφτανε η ώρα για ένα δροσερό ρόφημα, καφέ ή φαγητό, δεν έβγαιναν έξω λόγω καύσωνα αλλά σήκωναν το τηλέφωνο και έκαναν την παραγγελία τους. Τι κι αν η ώρα ήταν 2 το μεσημέρι; Τι κι αν ο υδράργυρος είχε ανέβει επικίνδυνα; Σε αυτή, λοιπόν, την Ελλάδα κινούνται όσοι παρά την απαγόρευση των προηγούμενων ημερών για εξωτερικές εργασίες μεταξύ 12 το μεσημέρι και 5 το απόγευμα, έβαζαν τους υφισταμένους τους να δουλεύουν, όταν το θερμόμετρο έδειχνε 43άρια.

Σε αυτή τη χώρα, που τα πάντα γρήγορα ξεχνιούνται, κυκλοφορούν κι αυτοί που την ώρα που αρκετές περιοχές της Ελλάδας ζουν τον πύρινο εφιάλτη, επιλέγουν να ανάψουν φωτιά μέσα στο δάσος για να κάνουν μπάρμπεκιου, να θυμηθούν παλιές ιστορίες γύρω από τη φωτιά, να περάσουν μια ρομαντική βραδιά. Σε κάτι τέτοιους κατασκηνωτές έπεσε πάνω στη Βάλια Κάλντα και ο δημοσιογράφος, Γιώργος Κακούσης.

Οχι, κανένας δεν τα βάζει με τους κατασκηνωτές. Ισα ίσα υπάρχουν κατασκηνωτές που αφήνουν το μέρος, στο οποίο κατασκηνώνουν ακόμη πιο καθαρό απ’ ό,τι ήταν πριν. Αλλά εν μέσω τέτοιων καιρικών συνθηκών, που ακόμη και η… σκέψη για άναμμα φωτιάς μπορεί να πυροδοτήσει πυρκαγιά, μια τέτοια κίνηση μόνο ανεύθυνη και επικίνδυνη μπορεί να χαρακτηριστεί.