Επιστροφή στη διακεκαυμένη κανονικότητα

Εναν μόλις μήνα μετά το τέλος της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου η πολιτική ζωή φαίνεται να επιστρέφει ολοταχώς στη διακεκαυμένη κανονικότητα των τελευταίων θερινών περιόδων, με το κράτος να αδυνατεί να προστατεύσει αποτελεσματικά τόσο τον φυσικό πλούτο της χώρας όσο και την περιουσία των κατοίκων της, με καμένα σπίτια και δάση να αποτελούν και πάλι τον τραγικό απολογισμό ενός ακόμα θέρους που δεν έχει καν φθάσει στη μέση του. Κάπως έτσι, άλλωστε, φαίνεται να φθάνει μοιραία και το τέλος της μετεκλογικής ευφορίας του κυβερνώντος κόμματος, αφού το ξεκίνημα της δεύτερης τετραετίας του δεν μοιάζει τόσο ειδυλλιακό όσο θα ήθελε να είναι προκειμένου να κεφαλαιοποιήσει τον εκλογικό του θρίαμβο και να συντηρήσει τις προσδοκίες των ψηφοφόρων του. Πολύ δε περισσότερο που για τη συντήρηση αυτών των προσδοκιών θα απαιτηθούν ιδιαίτερα αυξημένες δόσεις αντιδότων ικανών να αμβλύνουν τις αρνητικές συνέπειες της καλπάζουσας ακρίβειας, της ανεξέλεγκτης αισχροκέρδειας και της ολοφάνερης κερδοσκοπικής απληστίας που πλέον οξύνει τις κοινωνικές ανισότητες και απειλεί ευθέως την κοινωνική συνοχή.

Τραγική ειρωνεία: ανήμερα την επέτειο του ολοκαυτώματος στο Μάτι μια από τις εμβληματικές βιτρίνες του ελληνικού τουριστικού προϊόντος, η Ρόδος, γινόταν παρανάλωμα ενός πυρός που επί σειρά ημερών κατέκαιγε έναν από τους διεθνώς δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς, με τα διεθνή μέσα να μεταδίδουν καθόλου κολακευτικές εικόνες και τους ίδιους τους Ροδίτες να μιλούν περί πλημμελούς συντονισμού των αρμόδιων φορέων και  εγκατάλειψής τους στην τύχη τους. Ανεξαρτήτως πάντως της ύπαρξης ή μη μερικών ή συνολικών κυβερνητικών ευθυνών, το γεγονός παραμένει ότι η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με πραγματικούς κινδύνους και υπαρξιακές απειλές που είναι αδύνατον να αποτραπούν αν ο δημόσιος διάλογος και ο πολιτικός ανταγωνισμός δεν επικεντρωθούν επιτέλους στα μεγάλα και βασικά στρατηγικά ζητήματα του τόπου.

Η επιταχυνόμενη κλιματική κρίση είναι ασφαλώς ένα από αυτά. Σίγουρα δεν αποτελεί πλέον σενάριο ούτε και μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι πολιτικής αδράνειας. Πολλώ δε μάλλον που η επιδείνωσή της συνεπάγεται την ερημοποίηση της χώρας με ό,τι αυτό σημαίνει για τη βιωσιμότητα, τη δημόσια υγεία και την οικονομική ανάπτυξή της. Ιδιαίτερα όταν αυτή η τελευταία εξαρτάται από μια τόσο εύθραυστη μονοκαλλιέργεια όσο είναι αυτή του δήθεν αιωνίως ακαταμάχητου μεσογειακού τουρισμού.

Πλην όμως, για να αποκτήσουν ο δημόσιος διάλογος και ο πολιτικός ανταγωνισμός ουσιαστικό νόημα και περιεχόμενο χρειάζεται η μεν συμπολίτευση να πάψει να βαυκαλίζεται με την ιδέα ότι της αρκεί η κυριαρχία Μητσοτάκη στον πλειοψηφικό ενδιάμεσο χώρο των μετριοπαθών πολιτών, η δε αντιπολίτευση να συνέλθει το ταχύτερο από το σοκ της εκλογικής της συντριβής και να αρχίσει να δημιουργεί νέα πρότυπα ηγεσίας και να παράγει ιδέες που απαντούν σε πραγματικά προβλήματα.

Η αλήθεια είναι ότι το πολιτικό σύστημα εκ των πραγμάτων θα αναδιαταχθεί και θα χρειαστεί χρόνο για να εξασφαλίσει την αναγκαία αξιοπιστία και την αντίστοιχη ισορροπία. Μέχρι τότε το πιθανότερο είναι ότι η συμπολίτευση θα επωφελείται των αδυναμιών της αντιπολίτευσης και όχι το αντίστροφο. Πολύ δε περισσότερο που η κυβέρνηση θα διατηρεί μέχρι νεωτέρας το πλεονέκτημα της διαχείρισης πόρων, όπως είναι αυτοί του Ταμείου Ανάκαμψης και όχι μόνον. Η πίτα είναι πολύ μεγάλη για να μπορεί να μοιραστεί χωρίς να προκαλούνται διαλυτικοί ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων αντικρουόμενων συμφερόντων.

Το ερώτημα είναι αν θα αποδειχθεί εξίσου μεγάλη και η αντοχή των εκτός των τειχών που ενδέχεται να φθάσουν πολύ γρήγορα στα όριά τους. Ειδικότερα σε περίπτωση αυστηροποίησης των δημοσιονομικών κανόνων.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής