Στην Ουάσιγκτον, αδελφές μου

Από τα γεγονότα των προσφάτων ημερών, δύο είναι εκείνα που χαρακτηρίζουν την κούρσα της διαδοχής στον ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι κανένα από τα δυο τους δεν την επηρεάζει αμέσως. Θα ξεκινήσω με το πρώτο, θα συνεχίσω με την επισκόπηση του τοπίου και θα καταλήξω στο δεύτερο.

Το πρώτο είναι, ασφαλώς, η ξεκούδουνη και ουρανοκατέβατη υποψηφιότητα του Στέφανου του Τζουμάκα. Το γεγονός ήρθε για να θυμίσει στους αριστερούς, που βιώνουν ως δράμα τη μετάβαση στη μετά τον Τσίπρα κατάσταση, ότι ποτέ τα πράγματα δεν είναι όσο τραγικά νομίζουμε, διότι το αστείο είναι πάντα έτοιμο να πεταχτεί σαν τον Φασουλή από το κουτί του.

Οταν ο Τζουμάκας γνωστοποίησε την απόφασή του στην Κεντρική Επιτροπή, φαντάζομαι ότι από το βάθος της αίθουσας θα ακούστηκε μια τρομακτική και απόκοσμη κραυγή: «Πασόκιααα, βρωμοπασόκιααα, μας καταστρέψατε!» Γρήγορα όμως θα φιμώθηκε από τους γύρω, που το περίμεναν και είχαν τον νου τους. Ηταν ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, που έχει πάθει με τους πασόκους ό,τι και ο προϊστάμενος του επιθεωρητή Κλουζό με τον υφιστάμενό του, αν θυμάστε τις ταινίες. Πάλι είχε πάθει κρίση ο καημένος. Ευτυχώς, τον απομάκρυναν κουκουλωμένο με μια κουβέρτα, ενώ πνιχτοί ήχοι σαν ογκηθμοί ακούγονταν κάτω από την κουβέρτα που τιναζόταν, καθώς κλωτσούσε και αντιστεκόταν. Μετά από λίγο, οι σύνεδροι άκουσαν τη σειρήνα ενός ασθενοφόρου. (Στην πραγματικότητα, τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Αλλά επειδή θα έπρεπε να έχουν συμβεί, εγώ τα φαντάστηκα…)

Η υποψηφιότητα Τζουμάκα είναι κάτι φυσικό και ατυχές, όπως π.χ. ένας μακρόσυρτος και κρουστός ήχος, που ξεφεύγει από κάποιον γηραιό συνδαιτυμόνα σε ένα δείπνο. Τι να κάνουμε; Συμβαίνουν αυτά. Προχωρείς παρακάτω σαν να μη συνέβη. Οπωσδήποτε, όμως, δεν ανοίγεις συζήτηση στο τραπέζι: «Συγγνώμη, το ακούσατε και εσείς αυτό;» Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι ο μόνος που πήρε σοβαρά την υποψηφιότητα Τζουμάκα και μάλιστα έκανε και δήλωση σχετικώς ήταν ο Νίκος Μπίστης…

Προστέθηκε η αναμενόμενη υποψηφιότητα του Γιούκλιντ Τσαλακώτου, αυτής όμως ήταν «hello and goodbye», δηλαδή ουσιαστικά έληξε με το πρώτο της βήμα. Ολο αυτό, δε, χάρη στους φίλους και υποστηρικτές του. Η θλιβερή εικόνα των Γιώργου Σταθάκη, Νίκου Φίλη και Αννέτας Καββαδία, να λειώνουν μέσα στον καύσωνα, περίλυποι στην όψη, με τον Πάνο Λάμπρου σε ρόλο ευτυχισμένου εξωτικού πτηνού δίπλα τους, κατά τη γνώμη μου τελείωσε την υποψηφιότητά του. Η αστική αυτοπεποίθηση που δίνει η καλή εκπαίδευση δεν αρκεί για να επιβληθεί στη δύναμη ενός συμβόλου όπως ο Πάνος Λάμπρου με το καρό καπελάκι του.

Ο Πολάκης, τελικά, δεν θα είναι υποψήφιος, διότι, έτσι όπως επισπεύδονται οι διαδικασίες, η υπόθεση του θυμίζει «καλλιστεία», όπως είπε και, προφανώς, δεν προλαβαίνει να κάνει δίαιτα για να παρελάσει με μαγιό. Γι’ αυτό και ήθελε εκλογές μετά τις αυτοδιοικητικές. Σε κάθε περίπτωση, το προσωπικό του δίλημμα παραμένει: ή κάνει επανεκκίνηση ή μένει στην άκρη και ξεθωριάζει. Επί Τσίπρα, ο Πολάκης είχε τον γνωστό, διακριτό ρόλο, που έχει κατά κόρον περιγραφεί. Με τις νέες ισορροπίες, μετά την αποχώρηση του φίλου του από την ηγεσία, αυτός πού στέκεται ακριβώς; Η καταγραφή των δυνάμεών του, λοιπόν, επιβάλλεται εκ των πραγμάτων, αν θέλει να τον υπολογίζουν την επομένη ημέρα, αν όχι όσο τον υπολόγιζαν επί Τσίπρα, πάντως να τον υπολογίζουν. Ενέχει, ωστόσο, το ρίσκο του εξευτελισμού, αν το ποσοστό είναι αξιοθρήνητο. Επιλέγει, συνεπώς, την αργή φθορά της αναμονής.

Η παραίτηση Σπίρτζη από την Πολιτική Γραμματεία είχε προαναγγελθεί εδώ και δύο εβδομάδες από τον ίδιο. Περίμενε, υποθέτω, ο άνθρωπος ότι θα σπεύσουν να τον παρακαλέσουν να το ξανασκεφτεί, οπότε άφησε ένα άνετο περιθώριο δεκαπέντε ημερών για τις διαβουλεύσεις, δεδομένου ότι είναι και πολύ δημοφιλής. Κανείς δεν του ζήτησε, όμως να μείνει και παραιτήθηκε. Σπίρτζης, τέλος. Από χθες είναι στη Βαλχάλα.

Το κορυφαίο γεγονός, όμως, εκείνο που σφραγίζει τη διαδικασία διαδοχής και απλώνει μια χροιά ειρωνείας είναι η πληροφορία, που δημοσιεύθηκε χθες στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», ότι οι καλοκαιρινές διακοπές του Αλέξη Τσίπρα θα είναι ένα μεγάλο ταξίδι στις ΗΠΑ. Ο τέως, δηλαδή, ψηφίζει με τα πόδια – όπως οι Ανατολικογερμανοί, όταν άνοιξαν τα σύνορα, ή όπως οι Ρώσοι, όταν έκανε επιστράτευση ο Πούτιν. Είναι μια επιλογή εκ μέρους του, που σηματοδοτεί με τον σαφέστερο τρόπο προς τα πού βρίσκεται το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Ποια Μόσχα; Ο καπιταλισμός κέρδισε. Στην Ουάσιγκτον, αδελφές μου, στην Ουάσιγκτον! (Με την άδεια του Τσέχοφ, που είναι νεκρός ούτως ή άλλως.)