Κίτρινη κάρτα

Αρχές Απριλίου, ενάμιση μήνα περίπου πριν από τις εκλογές ένα από τα θέματα που κυριαρχούσαν στην επικαιρότητα ήταν οι απειλές που δεχόταν η καθηγήτρια Βάνα Νικολαΐδου Κυριανίδου, στην οποία οι γνωστές μειοψηφίες που λυμαίνονται τα πανεπιστήμα απαγόρευαν να διδάξει, κρεμούσαν πανό εναντίον της και της εμπόδιζαν την είσοδο στη Φιλοσοφική Σχολή. Η καθηγήτρια είχε υποπέσει στο… παράπτωμα να πρωτοστατήσει μετά τη ρωσική εισβολή στην αφαίρεση του τίτλου του επίτιμου διδάκτορα από τον Πούτιν. Από τότε φαιοκόκκινα άκρα της το φύλαγαν, ώσπου βρέθηκε η κατάλληλη αφορμή όταν αναδημοσίευσε ανάρτηση που μιλούσε κατά της βίας και της τοξικότητας. Πολλοί ήταν εκείνοι τότε που σκέφτηκαν πως στην τετραετία χάθηκε μία ευκαιρία. Της μάχης των ιδεών. Η κυβέρνηση έφερνε νόμους που ψηφίζονταν με ενοχικότητα από βουλευτές και ουσιαστικά έμεναν στα χαρτιά από υπουργούς που έπαιζαν άμυνα, υπό την πίεση της πλατείας που προσπαθούσε να γεμίζει τεχνητά η αντιπολίτευση και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση δόθηκε στις επόμενες δύο εκλογικές αναμετρήσεις, στις οποίες οι πολίτες παραχώρησαν προσωπικά στον Κυριάκο Μητστοτάκη τον πολιτικό χώρο να προχωρήσει σε εκείνες τις δύσκολες αλλαγές, που θα διαλύσουν παθογένειες ετών. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις και οι μπερδεμένα διατυπωμένες εκ των υστέρων διαψεύσεις και διορθώσεις για κατάργηση της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας προκάλεσαν εύλογες απορίες και κυρίως συζητήσεις.

Μία εμβληματική μεταρρύθμιση με συμβολικό, πρακτικό αλλά κυρίως πολιτικό αποτύπωμα μπαίνει σε νέες περιπέτειες και τροχιά αμφισβήτησης, από κάποιους που δεν έχουν να αντιμετωπίσουν στην πράξη τις συνέπειες από την απουσία της. Αυτοί που δεν βιώνουν όσα σχολιάζουν θεωρητικά και αφ’ υψηλού και δεν θα δουν μπροστά τους τάγματα εφόδου να «συμμορφώνουν» σε μια ισορροπία τρόμου καθηγητές ή φοιτητές που θα διατυπώσουν σκέψη εκτός γραμμής, σε πανεπιστήμια παραδομένα σε μειοψηφίες που επιβάλλουν τραμπουκίζοντας τη θέλησή τους. Κάποιοι που διατυπώνουν αβίαστα εύκολες λύσεις για την ανάληψη της ευθύνης από τα ίδια τα πανεπιστημιακά Ιδρύματα, εκεί όπου κουκουλοφόροι σε φασιστικής εμπνεύσεως ακτιβιστικά happenings περνούν ταμπέλες στον λαιμό πρυτάνεων (Οκτώβριος 2020), ξυλοκοπούν καθηγητές (Αγγελος Συρίγος) ή φοιτητές. Ηταν Σεπτέμβριος του 2021 όταν φοιτητής περιέγραφε ότι κατά τον ξυλοδαρμό του έλεγαν πως του επιτίθενται διότι μίλησε στην τηλεόραση υπέρ της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας και κατά της βίας. Κάλεσε την Αστυνομία, η οποία δεν επενέβη με τη δικαιολογία ότι «μέσα στη Σχολή ήταν φοιτητές»! Την επόμενη μέρα αντιεξουσιαστική ομάδα καλούσε σε συνέλευση εντός της ΑΣΟΕΕ για να οργανωθούν δράσεις υπέρ φυλακισμένων τρομοκρατών. Μία τετραετία μετά την πολυσυζητημένη κατάργηση του ασύλου, ακόμα συζητάμε ποιος θα παίρνει τηλέφωνο την Αστυνομία, μήπως ο πρύτανης, μήπως η Σύγκλητος ή μήπως θα πρέπει πριν να συγκαλείται και καμιά γενική συνέλευση από ακαδημαϊκούς που έτρεχαν κατά του νόμου στο ΣτΕ γράφοντας επικολυρικά κείμενα υπέρ της ελεύθερης διακίνησης ιδεών.

Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία και η φύλαξη των Ιδρυμάτων πρέπει να εφαρμοστεί για λόγους ηθικούς, συμβολικούς, πρακτικούς, μα πάνω από όλα πολιτικούς. Διότι πλέον η κυβέρνηση έχει τον πολιτικό χώρο να κάνει όσα δεν πρόλαβε ή τόλμησε την προηγούμενη 4ετία, παρασυρμένη από μειοψηφίες που φώναζαν δυνατά και ζαλισμένη από τον ψηφιακό θόρυβο των τρολ. Την ίδια στιγμή δίνεται μία λαμπρή ευκαιρία στην αντιπολίτευση να αποδείξει εάν μπορεί να είναι σοβαρή, όπως ευαγγελίζεται τόσο καιρό. Αλλά και στην ίδια τη ΝΔ, η οποία θα πρέπει να αποδείξει ότι και θέλει και μπορεί να δώσει πέραν των άλλων και τη μάχη των ιδεών. Διότι, όλοι αντιλαμβάνονται ότι πλέον έχει αλώσει τον χώρο του Κέντρου, κάποιοι λένε ότι έγινε το παλιό εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ. Ας μη γίνει και ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ.