Καλοκαιράκι που ’χε μεράκι και άσπρο πανάκι

Καλοκαίρια της δεκαετίας του ’60. Ευλογημένοι καιροί. Ενας ουρανός τζάμι, και μια θάλασσα πιο καθαρή κι από ελβετική λίμνη. Και για μας τους αγωνιζόμενους σε μικρά ιστορικά αθηναϊκά σωματεία, ήταν η κολυμπήθρα του η περίοδος των μεγάλων ευκαιριών. Γιατί βρίσκαμε άλλον τρόπο για να καλύψουμε τον κόσμο των αναγκών του Λευκού Αστέρα, της Αμυνας του Πανεξαρχειακού, της Υπεροχής, της κάθε ιστορικής αθλητικής κυψέλης της Αθήνας. Και με τη βοήθεια καταξιωμένων αθλητών που είχαν βγει από τα σπλάχνα των σωματείων μας, ο γάτος ο Μιχαλάκης ο Λώλος, o επιλεγόμενος και γίγας βοηθούμενος και από το γεγονός ότι ήταν ο παρακοιμώμενος του εκάστοτε προέδρου της ΕΠΟ, είχε την ικανότητα να οργανώνει αυτές τις μεικτές αθηναϊκές εκφράσεις. Ετσι λοιπόν, με τη φανέλα του Αστέρα διάβαζες τον Μίμη τον Στεφανάκο, τον Μίμη τον Δομάζο, τον Νίκο τον Αλέφαντο.

Από κει και μετά Ραδίτσας, Μανιάκης, Μελιτάς, Κοράκης, Μαργιώλης, Κρίγκος. Λουλούδια της γειτονιάς μας, που ήδη παίζαν σε ομάδες Α’ και Β’ Εθνικής. Με τέτοια αρμάτα ο Μιχαλάκης έκλεινε φιλικά παιχνίδια, από Πτολεμαΐδα μέχρι Καλαμάτα. Οποιος ήταν εύκαιρος. Βέβαια το παιχνίδι δεν ήτανε ούτε για την πλάκα μας ούτε για το κέφι μας. Του παιχνιδιού προηγείτο πάντοτε στοίχημα γενναιότατο, το οποίο πάντοτε το έπαιρνε ο νικητής. Οι διαιτησίες – σ’ αυτό καθάριζε ο Γίγαντας ο Μιχάλης – κι έβλεπες διαιτητές περιωπής, τον Λάτσιο, τον Κούγια, τον Βαμβακόπουλο, να εμφανίζονται στα ντέρμπι, της ανακατεμένης μας ομάδας με τον Ορχομενό, με τα Καμένα Βούρλα, με την Καλαμάτα, όπου υπήρχε πρόθυμο πορτοφόλι.

Και τα γήπεδα, λόγω καλοκαιριού, και με την κάψα των ποδοσφαιρόφιλων που αποτελούσε μονάκριβο δόλωμα το να μπορέσουν να δούνε στην κωμόπολή τους ή στην πόλη τους έναν Δομάζο, έναν Στεφανάκο, έναν Ασημακόπουλο, ή έναν Ραδίτσα. Και μάλιστα το μπουκέτο το διανθίζαμε και με τους δίδυμους αδελφούς Καναρέλη. Βέβαια! Μελαμψότατους, μελαχρινότατους, τους χρεώναμε και Βραζιλιάνους: ο Τσίκο και ο Πίκο.

Από κει και μετά, τις χαρές του αποτελέσματος τις απολάμβαναν πρώτα-πρώτα οι αγωνιζόμενοι, και ένα σεβαστό ποσό έμενε στην άκρη για να αγοραστούν τα αναγκαία του χειμώνα, τα οποία ήταν λίαν απαραίτητα. Και παπούτσια, και φορμούλες γιατί είχαμε βαρύτατους χειμώνες και βεβαίως εμφανίσεις, τουλάχιστον ευπαρουσίαστες. Ιερός λοιπόν ο σκοπός, αλλά από την άλλη ιερή και η κονόμα. Αποτέλεσμα, να πέφτουμε με τα μούτρα στον εκάστοτε αγώνα. Αλλά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε και το γεγονός ότι ήμασταν και παιδιά. Και ως εκ τούτου, των απροόπτων ουκ έστιν αριθμός.

Καλοκαίρι λοιπόν του ’65. Ο ήλιος στα ντουζένια του, κάτι θερμοκρασίες να κάνουν κοζερί με τα σαραντάρια, και το ρημάδι το παιχνίδι στο πανέμορφο Αλιβέρι. Εκεί βρήκε άκρη ο Λώλος, εκεί συμφωνήθηκαν τα συμπαρομαρτούντα, εκεί αφίχθημεν. Αλλά το μέγα λάθος, δεν αφίχθημεν απόγευμα. Εντεκα η ώρα φτάσαμε, και έντεκα η ώρα μέχρι τις πέντε το απόγευμα, που ήταν ο αγών, τι να κάναμε. Μπάνιο δεν μας έπαιρνε, γιατί μετά από μπάνιο δεν παίζεις ποδόσφαιρο… ηλιοθεραπεία κάνεις.

Αμοληθήκαμε λοιπόν στην παραλία πάνω-κάτω, σαν τα αφύλακτα κοπάδια. E, για κάνα 20λεπτο άντεχες τον περίπατο. Μετά όμως, και με το λιοπύρι να σου παίζει κοντραμπάσο στο κεφάλι, έπρεπε να βρεις σκιά και να αράξεις. Οι Αρβανίτες όμως εκεί τη σκιά στη δίνανε αφού κι εσύ παραγγελία. Κι εκεί ήταν το μεγάλο λάθος, πρωτοβουλία του Σωτήρη του Δράκουλα, όπου ζήτησε καραφάκι ούζο μαζί με αρμόδια καλαμαράκια.

Ε, ένα καραφάκι είπαμε, μια καλαμαράκια, πού να χορτάσουν 15 νοματαίοι. Το ένα καραφάκι έγιναν δύο, τα δύο γίναν είκοσι δύο, ανάλογα και τα καλαμαράκια, και κατά τις τρεις το μεσημέρι ήμασταν όλοι για τζακούζι. Κάποια στιγμή γύρισε και ο Λώλος ο οποίος είχε πολύωρη συζήτηση με το αντίπαλο σωματείο για να τακτοποιηθούν τα υλικά θέματα. Εμπήκε μέσα και έπαθε αυτό που λέμε «εγκεφαλικό». Και η αρμάτα του ξαπλωμένη στα δάπεδα και να ροχαλίζει αρειμανίως. Πού να ξεκινήσει παιχνίδι!

Απ’ έξω, δυο-τρεις χιλιάδες άτομα στις εξέδρες. Η αντίπαλος ομάς πάνοπλη και πανέτοιμος, κι εμείς στα αποδυτήρια με τον Λώλο σε κατάσταση ημιθανούς κραιπάλης. Βούτηξε επί τόπου τη μάνικα, μας πλάκωσε στο κατάβρεγμα και μετά από κάνα εικοσάλεπτο αρχίσαν να ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα, να κουνιόνται τα χέρια, να μετακινούνται τα πόδια, κι ένα τέταρτο προ της ενάρξεως σταθήκαμε όρθιοι. Το χειρότερο σούρωμα το είχε πάθει ο Γιατράς ο Σπύρος, ο μεγάλος στιχουργός, καθότι και κομμάτι άμαθος στο αλκοόλ. Μπήκαμε στο γήπεδο, από πάνω να ψήνει το τηγάνι που λέγεται ήλιος, και η εντεκάς απλωμένη δίκη Δραγουμάνου και δασοφυλάκων.

Στα δοκάρια ο Παπαδόπουλος, έχει αγκαλιάσει το ένα δοκάρι και κρατιέται να μην πέσει κάτω. Εναρξη του παιχνιδιού και αγωνίζεται Λώλος εναντίον 11. Οι υπόλοιποι σαν να μην υπάρχουμε. Το τέταρτο κλείνει με ένα σκορ 6-0. Προ της αναποφεύκτου διαλύσεως μας μαζεύει ο Λώλος και μας αποδράμει όπως-όπως, καταθέτοντας τον οβολό του. Αυτόν τον αγώνα τον ονομάσαμε άδακρυ μάχη. Πέσαμε δηλαδή χωρίς να μας ακουμπήσουνε, από μόνοι μας.

Με τέτοια τη βγάζαµε. Με τέτοια κρατάγαμε όρθια τα σωματειάκια μας. Οπως τις άλλες, στα εγκαίνια του γηπέδου της Παμίσου, με τον μητροπολίτη, τους βουλευτές της περιοχής, τους δημαρχαίους, τας αστυνομικάς και στρατιωτικάς Αρχάς εν τάξει και παρατάξει, και κάνα πεντάρι χιλιάδες αγριεμένους Καλαματιανούς να σκούζουν στο γήπεδο ανυπόφορα. Κι εμείς, έχοντας τη φαεινή ιδέα να βάψουμε με φούμο τους Καναρέληδες, και να μπουν στο γήπεδο χορεύοντας σάμπα ενώ τους προσφωνούσαμε «ο Τίκο και ο Ρίκο». Και οι Καλαματιανοί να ‘χουν φάει την παραμύθα ότι είναι Βραζιλιάνοι.

Και όλα μια χαρά. Ενα τούβλο του Αλέφαντου κι έγραψε το 1-0. Και να τρίβει τα χέρια του και να λάμπει η μάπα του. Η οικονόμα εν αναμονή. Κι όλα αυτά ως το δεύτερο δεκάλεπτο του δευτέρου ημιχρόνου. Εκείνο το σιχαμένο συννεφάκι έγινε η ομβροτόκος νεφέλη, και σταλαγματιά-σταλαγματιά αρχίσαν να ξεβάφουν οι κραυγές των Γαβριάδων οδηγώντας ένα στάδιο ολόκληρο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Οσο για μας, άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη. Εμένα, με τον Δομάζο και τον Γιατρά, μας φόρτωσε ένα αγροτικό και μας άδειασε έξω από τον Λάλα.

Κι όλα αυτά κάθονται τώρα 60 χρόνια μετά διαμαντάκια στην καρδιά μας. Κι αν θέλουμε να λασκάρουμε, αν θέλουμε να γελάσουμε, αν θέλουμε να διώξουμε το γκρίζο της ημέρας στέλνουμε το μυαλό μας μια βόλτα στο τότε. Στην εποχή του θερινού του σινεμά, της πατάτας τσιπς και των ταμ-ταμ με τα οποία τη βολεύαμε, το Λενάκι, το Κατερινάκι, την κάθε όμορφη ψυχή που απολάμβανε μαζί μας την ασπρόμαυρη ταινία στο Βερντέν, στο Λουξ, στα Παναθήναια.