Στίγμα

Υπουλο χτύπημα στον ΣΥΡΙΖΑ

Αυτά τώρα (αυτά που θα περιγράψω εν συνεχεία) δεν είναι ωραία νέα, αλλά ας όψονται οι εξελίξεις, διότι αν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ στα… ντουζένια του, και ο Αλέξης ο… απόμαχος στα πράγματα, θα πέρναγε πολύ δύσκολες στιγμές ο πρόεδρος Κυριάκος και ο υπουργός του των Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κάτω βόλτα, ο απόμαχος επέλεξε τον… μοναχισμό στη βίλα του 500άρικου στο Σούνιο κι ο Κυριάκος βρήκε την ευκαιρία να… κλείσει την πρεσβεία της Ελλάδας στη Βενεζουέλα!!!

Το τραγικό γεγονός, το οποίο έχει κάνει τον Νικόλα τον Μαδούρο να χάσει τον ύπνο του, μαζί και την ψυχραιμία του, μας απεκρύβη δολίως, διότι άμα γνωρίζαμε την απόφαση, η οποία ήταν προεκλογική, θα είχαμε ξεσηκωθεί μερικοί αντιφασίστες δημοκράτες αριστεροί, του Νίκου «13-0 από τα αποδυτήρια» Παππά πρωτοστατούντος, και θα την είχαμε ανατρέψει. Αλλά την κράτησαν, επαναλαμβάνω, μυστική και σε εμένα έλαχε να ανακοινώσω σήμερα τη θλιβερή την είδηση: η κυβέρνηση Μητσοτάκη λοιπόν αποφάσισε να κλείσει την πρεσβεία στο Καράκας και να μεταφέρει τις δραστηριότητές της στην ελληνική πρεσβεία της Μπραζίλια της Βραζιλίας. Επικαλούνται οικονομικούς λόγους για την απόφαση αυτή, αλλά εμένα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι είναι ένα ακόμη ύπουλο χτύπημα στον ΣΥΡΙΖΑ, που είχε αυτούς τους «ειδικούς» δεσμούς με το καθεστώς του Μαδούρο. Τα θυμάστε, τότε που ο Νικόλας «13-0 από τα αποδυτήρια» Παππάς είχε πάρει κάτι φιλαράκια και τον γνωστό δικηγόρο Αρτεμίου και έκανε καλλιτεχνική περιοδεία για λογαριασμό του Αλέξη του απόμαχου στη χώρα του Τσάβες και της διαρκούς επανάστασης.

Κλείνει η πρεσβεία στη Βενεζουέλα

Πέρα από την πλάκα πάντως, το κλείσιμο της πρεσβείας και του προξενείου στη Βενεζουέλα έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ελληνική ομογένεια της Βενεζουέλας, η οποία είναι οργανωμένη σε τρεις κοινότητες στο Καράκας, τη Βαλένσια, και το Μπαρκισιμέντο. Οι άνθρωποι για να εξυπηρετηθούν έστω και για το πιο απλό θα πρέπει να ταξιδέψουν πέντε ώρες με το αεροπλάνο ως την Μπραζίλια, το οποίο όσο να πεις είναι ένα θέμα. Για τον λόγο αυτόν έστειλαν παρακλητική επιστολή στον Πρωθυπουργό, όπως και στον τέως υπουργό Εξωτερικών Ν. Δένδια, ζητώντας να ανασταλεί η απόφαση για το κλείσιμο της πρεσβείας.

Αγνοώντας αν αυτό θα φέρει αντίμετρα από την πλευρά της Βενεζουέλας, όπως το κλείσιμο της δικής της πρεσβείας στην Αθήνα, αναφέρω ότι η Ελλάδα άνοιξε πρεσβεία στη Βενεζουέλα το 1980 – μετράει δηλαδή η παρουσία της εκεί 43 χρόνια.

Για την εδώ πρεσβεία της Βενεζουέλας τα έχουμε πει και κατά το παρελθόν – υποθέτω τα ενθυμείσθε. Με έναν πρέσβη, τοποτηρητή του καθεστώς, και με απευθείας σχέση με τον Μαδούρο, ο οποίος είχε το συνήθειο να απλώνει «χέρι» σε εργαζόμενες στην πρεσβεία, και μεταξύ αυτών και σε συγγενικά πρόσωπα κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα να εξαναγκαστεί ο απόμαχος να αποστείλει επιστολή στον Μαδούρο ζητώντας την ανάκλησή του – όπερ και εγένετο. Αλλιώς αν έμενε εδώ, ακόμη θα τραβιόταν στα δικαστηρια με το #metoo από τις συντρόφισσες…

Η «περίοδος της εξαργύρωσης»

Δυο ώρες και κάτι κράτησε η επίσκεψη – και η σύσκεψη – που είχε ο πρόεδρος Κυριάκος με την ηγεσία του υπουργείου των Εσωτερικών και το καλό το νέο που προέκυψε είναι ότι θα χρησιμοποιηθεί και Τεχνητή Νοημοσύνη για να ανιχνευθούν και να προσδιοριστούν οι προτεραιότητες και οι ανάγκες ενός κρίσιμου για τη χώρα χώρου, όπως αυτός του υπουργείου Εσωτερικών. Το δεύτερο καλό νέο (για όσους αναμένουν σχετικά) αφορά τους διορισμούς στο Δημόσιο, που είναι μια παλιά πονεμένη (για κάθε νέα κυβέρνηση) ιστορία, η οποία αφού κερδίσει τις εκλογές βρίσκεται αντιμέτωπη με τα όσα υποσχέθηκε ή και δεσμεύτηκε προεκλογικά.

Οπως μου έλεγε σχετικά και ένας παλιός κοινοβουλευτικός, «αυτή η περίοδος είναι η περίοδος της λεγόμενης εξαργύρωσης. Με την έννοια ότι αυτοί που σε βοήθησαν προεκλογικά έρχονται τώρα να εξαργυρώσουν τη βοήθεια».

Οι δυσκολίες του επαγγέλματος – κάθε ένα έχει τις δικές του…

Από εκεί και πέρα, συζητήθηκαν και φιλόδοξοι στόχοι, όπως ας πούμε εκείνος της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, επίσης μια παλιά πονεμένη ιστορία, για την οποία έχουν χυθεί τόνοι μελάνης να γραφτεί. Ειδικά, ως προς το έπος της ΑΔΕΔΥ, που έχει στυλώσει τα πόδια από δεκαετιών αρνούμενη, κάτι το οποίο αλλού αποτελεί καθημερινή πρακτική.

Εγώ μια επισήμανση να κάνω μόνο: θέλω να ελπίζω ότι μια αναφορά που έγινε για τη «βελτιστοποίηση» των διαδικασιών του ΑΣΕΠ για τις προσλήψεις στο Δημόσιο δεν θα σημάνει τίποτε καραγκιοζιλίκια με συνεντεύξεις του τύπου «τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιον είχαν πατέρα» και το «άσπρο άλογο του Κολοκοτρώνη τι χρώμα είχε». Οι διαδικασίες του ΑΣΕΠ πρέπει να μείνουν αλώβητες από νεωτερισμούς που θα στοχεύουν στην ακύρωση της αξιοκρατίας και της αντικειμενικότητας.

Οι γρίφοι του Λοβέρδου

Και ενεφανίσθη Λοβέρδος εν μέσω καύσωνος. Τον είδα φρέσκο-φρέσκο πρωί στο ΟΡΕΝ, στην εκπομπή του Μήτσου Καμπουράκη και του Πάνου Στάθη, των φίλων μου, στην πρώτη μετά την αποχώρησή του από το ΠΑΣΟΚ συνέντευξη, και νομίζω ότι δεν άφησε πολλά κενά. Πλην ίσως ενός. Οτι ακόμη και να είχε εκλεγεί βουλευτής, θα αποχωρούσε από το κόμμα. «Δηλαδή θα γινόσασταν ανεξάρτητος;» ρωτήθηκε, αλλά το παρέκαμψε με ένα «δεν ξέρω τι θα έκανα». Αναγνώρισε πάντως πως ότι αν είχε εκλεγεί θα ήταν πιο δύσκολο (να φύγει). Κατά τα λοιπά είπε «το ΠΑΣΟΚ για μένα τελείωσε – όχι το κόμμα, για μένα προσωπικά». Δήλωσε ότι δεν αποστρατεύεται αλλά «θα παρεμβαίνει, όχι κάθε μέρα, αλλά όποτε το κρίνει σκόπιμο», ήταν κατηγορηματικός ότι «δεν είχε καμία συνομιλία με τον Κυριάκο Μητσοτάκη» πριν αποχωρήσει και τόνισε με έμφαση ότι «δεν είχε συμφωνήσει κάτι πριν το κάνει».

Χαρακτήρισε την αποχώρησή του «μια πράξη απελευθέρωσης», διότι όπως ανέφερε «δεν ήθελε κανέναν περιορισμό στον πολιτικό του λόγο», σημειώνοντας ότι έχει βαθιές διαφορές με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε θέματα κεντρικής πολιτικής, όπως λ.χ. στην υγεία. «Εχω πολλά πράγματα να κάνω, δεν έχω το άγχος τι θα κάνω» είπε ακόμη για το μέλλον, αλλά αν θα είναι υποψήφιος με το ευρωψηφοδέλτιο της ΝουΔού δεν το διευκρίνισε.

Θα φανεί, φαντάζομαι, σε μερικούς μήνες…

Το μάθημα του Μηταράκη

Ενα καλό (πολιτικό) μάθημα πήρε ο Νότης Μηταράκης με την υπόθεση της έφιππης αστυνομίας, αλλά όχι αυτό που νομίζετε. Οτι αν είσαι νέος υπουργός σε έναν χώρο μυστήριο και περίεργο, όπως αυτός της ΕΛ.ΑΣ. πρέπει δυο και τρεις φορές να κοσκινίζεις ό,τι σου φέρνουν οι υπηρεσίες. Διότι μπορεί να βρεθείς κρεμασμένος στα μανταλάκια, πριν καν μάθεις πόσες πόρτες έχει το γραφείο σου. Εγκύρως πληροφορούμαι, και με τη σειρά μου μεταφέρω, ότι ο Μηταράκης δεν είχε καμιά ιδιαίτερη έγκαψη με την έφιππη αστυνομία, ούτε πολύ περισσότερο, ζώντας πολλά χρόνια στο Λονδίνο, σκέφτηκε ότι αυτό που λείπει από την ΕΛ.ΑΣ. είναι ένα έφιππο τμήμα. Οχι. Ο άνθρωπος βρέθηκε ενώπιον μιας εισήγησης της Αστυνομίας, η οποία είχε περάσει όλα τα στάδια της διοικητικής επεξεργασίας και έφτασε στο γραφείο του για προσυπογραφή με καμιά δεκαριά υπογραφές της ιεραρχίας της ΕΛ.ΑΣ.

Υπογραφή δεν έβαλε, αλλά – εδώ είναι το δεύτερο λάθος του – είχε τη φαεινή έμπνευση να εκμυστηρευτεί το θέμα σε δημοσιογράφους, κατά τη φάση του off the record. Οταν είδε τον σάλο που προκλήθηκε στα site λίγο αργότερα και στο καπάκι ήρθε και το κοφτό «όχι» από το Μέγαρο Μαξίμου κατάλαβε ότι το off the record έχει πεθάνει προ πολλού – να ζήσουμε να το θυμόμαστε.

Και κάπως έτσι τελείωσε η έφιππη αστυνομία, η οποία ειρήσθω εν παρόδω υπάρχει στις 24 από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.