Ανθρωπισμός

Nα που το Προσφυγικό μπορεί να αποσυντονίσει ακόμη και έναν έμπειρο πολιτικό: ο ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε, που βρίσκεται στην εξουσία από το 2010 και είναι ο δεύτερος μακροβιότερος ηγέτης της Ευρώπης, υπέβαλε προχθές την παραίτησή του στον βασιλιά επειδή τα έσπασε με δύο από τους τρεις εταίρους του για το διάστημα που πρέπει να περιμένουν οι πρόσφυγες μέχρι να σμίξουν με τις οικογένειές τους. Ο Ρούτε πρότεινε να είναι πάνω από δύο χρόνια, ώστε να μη φωνάζουν οι ακροδεξιοί, αλλά το φιλελεύθερο D66 και η κεντρώα Χριστιανική Ενωση είχαν αντιρρήσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα.

Το πρόβλημα της Ολλανδίας είναι ότι οι αιτήσεις για παροχή ασύλου, κυρίως από σύρους πρόσφυγες, αυξήθηκαν από 36.620 το 2021 σε 47.991 το 2022 και αναμένεται να φτάσουν μέχρι το τέλος του 2023 τις 70.000. Η κυβέρνηση βρέθηκε έτσι αντιμέτωπη με το κλασικό δίλημμα: να παραμείνει πιστή στις αρχές της, αναγνωρίζοντας ότι η κατάσταση στη Συρία δεν διασφαλίζει την ασφαλή επιστροφή των προσφύγων, ή να σκληρύνει τη στάση της, προκειμένου να μειωθούν οι ροές. Εγινε διάλογος και οι διαφωνίες αποδείχθηκαν αγεφύρωτες.

Η Ελλάδα, ως χώρα εισόδου, αντιμετωπίζει πολύ σοβαρότερα προβλήματα. Και η σκληρή γραμμή αποτελεί σχεδόν μονόδρομο, πολύ περισσότερο μάλιστα που η Ευρώπη αδυνατεί χρόνια τώρα να χαράξει μια κοινή γραμμή για την αντιμετώπιση αυτής της διαρκούς κρίσης. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν αυτή η σκληρότητα δεν περιορίζεται στα θεμιτά και τα δικαιολογημένα (την αποτροπή δηλαδή της εισόδου προσφύγων και μεταναστών στο ελληνικό έδαφος), αλλά επεκτείνεται στα αθέμιτα και τα παράνομα (την κακομεταχείριση και επαναπροώθηση ανθρώπων που βρίσκονται ήδη στο ελληνικό έδαφος ή την αδιαφορία μπροστά στον κίνδυνο ενός ναυαγίου). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που αντίθετα με τον Ρούτε δεν είναι αναγκασμένος να στηρίζεται σε πιο φιλελεύθερους εταίρους, σκοπίμως συγχέει αυτά τα δύο πεδία. Γιατί γνωρίζει πως μπορεί το κράτος δικαίου να βγαίνει ζημιωμένο, η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας όμως είναι μαζί του.

Ο νέος υπουργός Μετανάστευσης προσαρμόστηκε πολύ γρήγορα σε αυτή την τακτική. Ο Δημήτρης Καιρίδης θα μπορούσε προχθές στη Βουλή να αναφερθεί στις πιέσεις που δέχεται η χώρα, να εξάρει τις αρχές για το δύσκολο έργο που επιτελούν και να βεβαιώσει ότι οποιαδήποτε παραβίαση του νόμου δεν θα γίνει ανεκτή. Αντί γι’ αυτό, τα έβαλε πάλι με τα ξένα μέσα ενημέρωσης, τις ΜΚΟ και τους ευρωβουλευτές, διακηρύσσοντας ότι «δεν αναγνωρίζουμε σε κανέναν το μονοπώλιο ανθρωπισμού». Μόνο που ο στόχος αυτών των κακών ξένων δεν είναι πάντα να μας κουνάνε το δάχτυλο. Πολλές φορές κάνουν τις έρευνες που δεν κάνουμε εμείς, αναζητούν τις ευθύνες που δεν αναζητούμε εμείς, αποκαλύπτουν πτυχές που εμείς, εκουσίως ή ακουσίως, δεν βλέπουμε. Κι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το αναφαίρετο δικαίωμά μας να φυλάμε τα σύνορα.

Πώς να το κάνουμε, πρέπει να μάθουμε τι έγινε στην Πύλο.