Ολος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα

Λυπάμαι, αλλά έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, είμαι υποχρεωμένη να το παραδεχτώ. Κακώς, πολύ κακώς χλευάσαμε τον καημένο τον Τσίπρα τότε που μιλούσε για στροφή «360 μοιρών», αχαχούχα. Είναι κι άλλοι πολλοί που το πάνε φιρί φιρί να ζαλιστούν και να μηδενίσουν, γιατί η αυτοκαταστροφή, όπως και να το κάνεις, είναι λιβιδινική κατάσταση. Ιλιγγος, στρόβιλος σκέτος, σπείρα που σε ρουφάει γλυκά, υποσχόμενη αχ αχ αχ, τις ηδονές του πάτου.

Η περίπτωση της γαϊδουρινής συμπεριφοράς του κόμματός του προς τον Ανδρέα Λοβέρδο, χαρακτηρίζει τη νέα (ανανεωμένη) ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η οποία, μολονότι ανανεωμένη, κινείται με εργαλεία παλιατσούρες, και θα σας εξηγήσω αμέσως το πώς και τι. Πώς τόλμησε π.χ. ο Γιώργος Α. Παπανδρέου το 2008 να διαγράψει τον εμβληματικό Κώστα Σημίτη και τι να είχε άραγε στο μυαλό της η αείμνηστη όταν το 2019 έδειχνε την πόρτα στην μοναδικότητα του Ευάγγελου Βενιζέλου; Ενας σαιξπηρικός κύκλος αίματος χοχλάζει στον χώρο της κεντροαριστεράς που δεν τόλμησε ποτέ να γίνει Κεντροαριστερά κι ας έβραζε το 2013 ο χώρος από ελπίδες, σφρίγος και θέληση, με την κίνηση των 58, αν θυμάστε. Και γιατί να θυμάστε; Ούτε εγώ θυμάμαι. Ξέχασα. Κι ας μην ήμουν τότε ημιπιτσιρίκι όπως ο Ανδρουλάκης, τον καιρό που ο Λοβέρδος έδινε μάχη για την αξιοπρέπεια του χώρου απέναντι στη μεγάλη συκοφαντία του Τσίπρα για την υπόθεση Νovartis. Kαι που την κέρδισε, τι κέρδισε;

Δυστυχώς δεν έχω στα χέρια μου την εμπιστευτική επιστολή που έστειλε επί τη παραιτήσει του ο κ. Λοβέρδος στον κ. Ανδρουλάκη, οπότε αυτά που γράφω τα έχω βγάλει όλα από το μυαλό μου. Το μυαλό του πολίτη όμως φτιάχνει κατάσταση που μετράει πολύ περισσότερο από την πολιτική ευπρέπεια του τελευταίου ευπρεπούς. Και η κορυφαία απρέπεια είναι αποκλειστικό προνόμιο της Ιστορίας η οποία, ως γνωστόν, δεν δίνει δεκάρα για τα προσχήματα παρά αποφαίνεται επί γεγονότων, και μόνον. Μη μου παραχαλαρώνετε όμως, και δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ, έτσι που πακτώνεται ο πολιτικός χρόνος.