Διαρκές καφενείο

Στον ΣΥΡΙΖΑ, αν διαβάζω σωστά τα τεκταινόμενα, προσπαθούν να βρουν τι από τα δύο μπαίνει μπροστά, το άλογο ή το καρότσι; Το δε χειρότερο όλων είναι ότι, όπως φαίνεται, τώρα προσπαθούν να μάθουν ποιο είναι το άλογο και ποιο το καρότσι. Μέχρι τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν τους ένοιαζαν τέτοιες λεπτομέρειες – άλλωστε, είναι κατά των διακρίσεων κάθε μορφής. Οσο μπορούσε να τραβάει ο Τσίπρας στην ανηφόρα, δεν τους ένοιαζε πώς και τι. Τα προβλήματα, οι αντιφάσεις, τα κενά, η ασχετοσύνη, οι ελλείψεις, όλα πήγαιναν κατευθείαν κάτω από το χαλί.

Θυμηθείτε, ας πούμε, το 2015 και πώς ξεμπέρδεψαν από τις ευθύνες και τις επιπτώσεις της ιστορικής kolotoumba με μία μόνο λέξη: αυταπάτη. Αυτή ήταν όλη κι όλη η αυτοκριτική του ΣΥΡΙΖΑ. Λογικό, επομένως, να τους πλακώνει το ίδιο τους το σπίτι, μόλις σηκώθηκε να φύγει ο Τσίπρας. Διαβάζω ότι οι διάφορες τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ καταλήγουν σε έναν συμβιβασμό για τη διαδικασία διαδοχής, που θα έχει τη μορφή του διαρκούς συνεδρίου. Συγγνώμη αν ρίχνω το επίπεδο, αλλά εγώ το βλέπω να εξελίσσεται σε διαρκές καφενείο. Ατέρμονες συζητήσεις, χωρίς αρχή, μέση και τέλος και άφθονος λυρισμός για να καλύπτει τα κενά της σκέψης…

Κλείνω με ένα παράδειγμα του λυρισμού που προστατεύει την Αριστερά από την πραγματικότητα. Μικρό και ασήμαντο, αλλά ενδεικτικό της νοοτροπίας. Παραιτούμενος ο Αλέξης Τσίπρας, δήλωσε ότι «αυτός ο αγώνας ήταν ο πιο όμορφος και ο πιο δύσκολος». Αφού ήταν ο πιο όμορφος, λοιπόν, γιατί δεν θέλει να τον ζήσει ξανά και παραιτείται; Επίσης, γιατί δεν βλέπουμε να εκδηλώνεται προθυμία από άλλα στελέχη για να χαρούν αυτή την ομορφιά; Τι είδους ομορφιά είναι αυτή από την οποία όλοι τρέχουν μακριά να γλιτώσουν;

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΝΟΜΠ
Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, θυμόμαστε όλοι ότι ο brόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε επιχειρήσει ξεδιάντροπα, όπως είναι το φυσικό του, να προσελκύσει τους αθώους, πλην παραστρατημένους, ψηφοφόρους των «Σπαρτιατών». Δεν είναι λοιπόν κάπως περίεργο να διαμαρτύρονται τώρα επειδή στη Βουλή οι «Σπαρτιάτες» κάθονται ακριβώς πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ; Ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Σωκράτης Φάμελλος έστειλε επιστολή στον Κώστα Τασούλα, με την οποία διαμαρτύρεται για τη χωροταξική γειτνίαση ΣΥΡΙΖΑ και «Σπαρτιατών» στα έδρανα της Βουλής.

Θα ήθελα πολύ να ξέρω τους λόγους της ενόχλησης του ΣΥΡΙΖΑ. Μήπως οι «Σπαρτιάτες» μυρίζουν; (Δεν θα το απέκλεια, ξέρετε, αν τιμούν το όνομά τους…) Μήπως γίνονται ενοχλητικοί; Ας πούμε, πετάνε μπαλίτσες από χαρτί στους μπροστινούς τους; Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, είναι σοβαρό και παίρνω την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ! Μαθαίνω, όμως, ότι στην έγγραφη διαμαρτυρία τους ως λόγος αναφέρεται η χωροταξική διάσπαση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, που χαρακτηρίζεται μάλιστα «πρωτοφανής». Δεν είναι όμως, επειδή και στην προηγούμενη Βουλή ήταν διασπασμένη η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. Ισως ο κ. Φάμελλος δεν το είχε προσέξει, ίσως οι καινούργιοι δεν το γνωρίζουν, πάντως έτσι ήταν.

Καταλήγω, επομένως, ότι η γειτνίαση με τους «Σπαρτιάτες» είναι μάλλον ζήτημα αισθητικής και συμβολισμού παρά ουσίας. Ισως πάλι η παρουσία των «Σπαρτιατών» πίσω από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να είναι μια χρήσιμη υπενθύμιση της επιπολαιότητάς τους, της ανευθυνότητας με την οποία έπαιξαν με τους θεσμούς της δημοκρατίας. Συνέβαλε τα μάλα ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα για να μπορούν σήμερα οι «Σπαρτιάτες» να κάθονται από πίσω τους στη Βουλή. Ας τους συνηθίσουν λοιπόν. Εδώ, με τον καιρό, συνήθισαν την τρόικα. Με την υπομονή και την προσπάθεια, ο πρώην αρχηγός τους κατάφερε να ανακαλύψει ακόμη και τον καλό σκοπό στον οποίο απέβλεπε η πολιτική του προέδρου Τραμπ. Για να μη θυμηθώ τον Καμμένο, με τον οποίο συγκυβέρνησαν, για να απορροφήσουν στη συνέχεια τα στελέχη του. Πώς γίνεται να τους ενοχλεί η γειτνίαση με τους «Σπαρτιάτες»; Είναι απορίας άξιο, σε κάθε περίπτωση, με τι βρίσκουν να ασχοληθούν στον ΣΥΡΙΖΑ, ελλείψει σοβαροτέρων θεμάτων προφανώς…

ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ
Ο Αλέξης Τσίπρας, κατά την κρίση της Εφης Αχτσιόγλου, «είναι και θα παραμείνει ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο για τη χώρα και την Αριστερά παγκοσμίως». Υπογραμμίζω το «παγκοσμίως» και το αφήνω στην κρίση των αφελών που θεωρούν την κυρία Αχτσιόγλου σοβαρή περίπτωση…