Αριστεροί και δεξιοί αντισυστημικοί

Οποιος παρακολουθεί τα κοινωνικά δίκτυα, διαπιστώνει ότι από την πρώτη μέρα η νέα κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αντιμετωπίζεται όπως και η παλιά. Σαν να μη μεσολάβησαν εκλογές, σαν να μην κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό η ΝΔ με ποσοστό μεγαλύτερο του 40%, σαν να μην έχει ισχυρή πλειοψηφία στη Βουλή… Οι κριτικές βλέπουν ανέμπνευστη κυβέρνηση, στενοχωριούνται που υπάρχουν δεξιοί υπουργοί (υπουργοί της ΝΔ!), αλλά τους ενοχλούν και οι πασοκογενείς. Ηδη εμφανίζονται οι πρώτες εστίες αντιπαράθεσης (η εξαγγελία, π.χ., του Κυριάκου Πιερρακάκη για εντατική ψηφιοποίηση της παιδείας ήδη τροφοδοτεί με δυσαρέσκεια οπαδούς της ακινησίας εκπαιδευτικούς που, προφανώς, βάζουν τους εαυτούς τους στο κέντρο της εκπαιδευτικής πράξης).

Τι δείχνει αυτό το κλίμα; Οτι, παρά την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της, η νέα κυβέρνηση πολύ σύντομα θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει μία από τα ίδια: κύματα δυσαρέσκειας που θα διεκδικούν την έξοδο στο κοινωνικό πεδίο. Η χίπστερ θλίψη του ΣΥΡΙΖΑ και η μοιραία συρρίκνωση των μηχανισμών του, π.χ. στα κοινωνικά δίκτυα, όπως όλα δείχνουν, γίνεται προσπάθεια να συμπληρωθούν από τις κραυγές από τον χώρο ενός ΠΑΣΟΚ από το οποίο απουσιάζει η στοχαστικότητα και η επίγνωση του ιστορικού του βάρους. Την ίδια στιγμή, θα μπορούσε να κλιμακωθεί μια γκρίνια από τα δεξιά. Ούτως ή άλλως, τα κόμματα – τέρατα της Ακροδεξιάς σύντομα θα αρχίσουν να ανταγωνίζονται ποιο θα προβάλλει με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα τις δικές του θέσεις: την γκρίνια για επιλογές στο Μεταναστευτικό, τις επιθέσεις κατά των φιλελεύθερων επιλογών στην πολιτική φύλου, την οχύρωση στις γνωστές από το παρελθόν εθνικώς αδιάλλακτες πολιτικές, τον αντιευρωπαϊσμό και τη, με διάφορους τρόπους, επίκληση της υποτιθέμενης συσχέτισης της Ελλάδας με το ξανθό γένος.

Η κυβέρνηση θα βρεθεί στο κέντρο, πιεζόμενη πολιτικά και από τα δεξιά και από τα αριστερά. Ολο το πολιτικό σύστημα θα περιμένει στραβοπατήματα, κρίσεις ή την εκδήλωση αδυναμίας στην πορεία προς την εξομάλυνση και τη σταθερότητα, προκειμένου να συντονίζει τις επιθέσεις του ουσιαστικά εναντίον της μεταρρυθμιστικής πορείας της χώρας. Μπορεί η κουλτούρα διαμαρτυρίας, που σήμερα αντιμετωπίζεται ως περιθωριακή γραφικότητα, να ανθήσει εκ νέου; Θεωρητικά, δεν αποκλείεται. Οσο κι αν η επενδυτική βαθμίδα ανοίξει ευκαιρίες εργασίας ή όσο κι αν το Ταμείο Ανάκαμψης συμβάλει στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, πολύ σύντομα και στα δεξιά και στα αριστερά θα επιδιωχθεί να αναπτυχθούν κινηματικού χαρακτήρα εστίες που θα ξύνουν τα νύχια τους επιδιώκοντας να μεταφέρουν την πολιτική αντιπαράθεση από τη Βουλή και τα ΜΜΕ στους δρόμους.

Το όνειρο όλων των δυνάμεων μιας αποδομητικής, μιας χωρίς αρχές αντιπολίτευσης είναι η μεταφορά της αντιπαράθεσης στο πεζοδρόμιο. Το μοντέλο μπορεί να είναι η Γαλλία, η αντιπαράθεση από δεξιά κι από αριστερά με τον Μακρόν. Την προηγούμενη τετραετία, ο ΣΥΡΙΖΑ πάσχιζε μόνος του να καταφέρει κάτι ανάλογο, εκμεταλλευόμενος κάθε κρίση που παρουσιάστηκε. Στο εξής, θα προσπαθούν γι’ αυτό πολύ περισσότερες και πολύ πιο ετερόκλητες δυνάμεις, που ονειρεύονται την αναβίωση της πάνω και της κάτω πλατείας, του αντισυστημισμού της πλατείας.

Απέναντι σε αυτό το προς κυοφορία σκηνικό, βεβαίως, η κυβέρνηση διαθέτει στιβαρή πλειοψηφία και τη μοναδική συνεκτική πρόταση διακυβέρνησης με προοπτική σταθερότητας και προόδου. Εχει μαζί της δηλαδή τις παραγωγικές τάξεις της χώρας κι ένα πρόγραμμα ανάπτυξης, μείωσης των ανισοτήτων και δημιουργίας ευκαιριών. Οταν η χώρα προοδεύει, ηττάται ο αντισυστημισμός κι αυτός είναι λόγος αισιοδοξίας.

Πήξαμε στους Αριστοφάνηδες

Διάβασα ότι η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Πόπη Τσαπανίδου, διαμαρτυρήθηκε έντονα για ένα αυτοαποκαλούμενο σατιρικό βίντεο, στο οποίο την υποδύεται ο κωμικός μίμος Τάκης Ζαχαράτος. Η εκπρόσωπος κατηγόρησε τον μίμο για σεξισμό.

Είδα, ή μάλλον προσπάθησα να δω ολόκληρο το σχετικό βίντεο, και έχω την εντύπωση ότι η Πόπη Τσαπανίδου είναι εξαιρετικά επιεικής. Το συγκεκριμένο βίντεο δεν είναι απλώς σεξιστικό. Είναι χυδαίο, άθλιο, εμετικό, προσβάλλει όχι μόνο το πρόσωπο που σατιρίζει αλλά και όσους θεατές έπεσαν πάνω του. Κι όχι μόνο για τους σεξουαλικούς υπαινιγμούς που αφορούν ένα πρόσωπο των ΜΜΕ το οποίο έγινε πολιτικός αλλά, κυρίως, επειδή πίσω από τους βλακωδώς χυδαίους αυτούς υπαινιγμούς υπάρχει μια ισοπεδωτική αντίληψη, τύπου «θα σε λιώσω επειδή, μόνο έτσι μπορώ να κατανοήσω τη σάτιρα».

Τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε φάει στη μάπα τόνους βλακείας και μίσους στο όνομα της σάτιρας. Δημοφιλείς τηλεδιασκεδαστές, στεγνοί από ιδέες κι από μυαλό, υπηρέτησαν στρατηγικές μίσους, οχυρωμένοι πίσω από ιδεοληψίες και ακολουθώντας το ρεύμα. Εχρισαν τους εαυτούς τους σατιρικούς για να διασφαλίσουν κοινό και αποδοχή, ενώ στην ουσία πουλούσαν φανατισμό και τυφλότητα. Ως εδώ. Οχι άλλη βλακεία, όχι άλλους Αριστοφάνηδες.