Φρόσω Λύτρα

Είδα, λέει, την πιο όμορφη και διαυγή θάλασσα που είχα δει ποτέ και ήμουν στην έρημο πάνω στο ποδήλατό μου που σκαρφάλωνε με άνεση τους χρυσούς και επάργυρους αμμόλοφους σαν από μόνο του, σαν να μην είχα βάρος και ύψος και ποιος ξέρει τι άλλο…

…Η θάλασσα στραφτάλιζε μπροστά μου με χιλιάδες άστρα και με καλούσε στην υδάτινη αγκαλιά της, άφησα το ποδήλατό μου και βούτηξα, ένιωσα το νερό να με αγκαλιάζει και να με παρασέρνει στα γαλαζοπράσινα λιβάδια του, χίλια χάδια και άλλα τόσα φιλιά κάνανε το σώμα μου ευτυχισμένο και πειθήνιο στις δίνες του νερού που με παράσερνε στα άπειρα βάθη του και έπειτα με πέταγε ψηλά πάνω στα σύννεφα από τους αφρούς και ξεφώνιζα ξετρελαμένη ώσπου άρχισα, λέει, να στροβιλίζομαι, να γίνομαι νερό και ένιωσα τέτοια ηδονή σαν χίλιοι οργασμοί μαζί…

Οταν βγήκα, με περίμενε το ποδήλατό μου στην ακτή, ήμουν ταχυδρόμος, λέει, και παρέδωσα στους ανθρώπους που με περίμεναν κάτι χαρτιά, σαν κείμενα έμοιαζαν που τυπώνουμε για την πρόβα…

Τα παρέδωσα και ξαναέπεσα στη θάλασσα, αυτή τη φορά άρχισα να στροβιλίζομαι κατευθείαν σαν αυτός να ήταν ο τρόπος να κολυμπάω πια, με το ίδιο συναίσθημα να με παρασέρνει στα άδυτα της απόλαυσης και της ευδαιμονίας, βγήκα και καβάλησα το ποδήλατο, σαν από πάντα πρόθυμο και ευγενικό, λες και ήταν έμψυχο! Εφτασα σε μια σπηλιά και μπήκα, με τύφλωνε το σκοτάδι και η υγρασία τρυπούσε το δέρμα μου, ένα καινούργιο φως ξημέρωσε που εκπορευόταν από μια ολόξανθη γυναίκα, φορούσε ένα φόρεμα σαν από μαλακή λινάτσα και στο μέτωπο ένα απλό χρυσό στέμμα, στάθηκε μπροστά μου, κρατούσε μια κοκάλινη χτένα και άρχισε να με χτενίζει τρυφερά, είχα και εγώ, λέει, τα ίδια ξανθά ως τη μέση μου μακριά και ολόισια μαλλιά…

Είσαι η κόρη μου, μου συστήθηκε χαμογελώντας και οδήγησε το βλέμμα μου σε ένα σκοτεινό σημείο της σπηλιάς…

Ο άντρας με κοίταζε σοβαρός με ανεξιχνίαστο ύφος, μου φάνηκε όμορφος αν και ήταν μισοφωτισμένος, ήταν ψηλός και υπερσυντέλικος, γεμάτος σάρκα, είχε μουστάκι και μούσι και φορούσε, θυμάμαι χαρακτηριστικά, ένα λευκό πουκάμισο, χωρίς δεύτερη σκέψη όρμησα πάνω του και τον έφαγα ζωντανό με τα χέρια μου, τον ξερίζωνα και τον έτρωγα… αν είναι ποτέ δυνατόν!!!

Γέμισα αίματα και βγήκα από τη σπηλιά, αυτή τη φορά δεν πήρα ποδήλατο, η θάλασσα με περίμενε ακριβώς έξω από τη σπηλιά, βούτηξα και στροβιλίστηκα ξανά για τρίτη φορά, τώρα ήξερα τι ήταν εκείνο το πρωτόγνωρο αίσθημα που ένιωθα στο σώμα και στο μυαλό και σε όλα μου, ήτανε έκσταση, ήμουν σε έκσταση…

Οταν ξύπνησα, πήγα στην κουζίνα και άνοιξα τη βρύση, ήταν απόγευμα, «τι έχεις, παιδί μου;» με ρώτησε ο μπαμπάς μου, «τίποτα, μπαμπά» απάντησα και τα γόνατά μου λύγισαν από το ελάχιστο που ζύγιζα, έπειτα κλείστηκα στο δωμάτιό μου και άρχισα να γράφω το πρώτο μου διήγημα: …Τρίτη φορά, λέει, έρχομαι σε αυτόν τον κόσμο. Τρίτη φορά που το κοράλλι της πιο όμορφης θάλασσας με πετάει εξόριστη από το απόλυτο αίσθημα και τον πολιτισμό μου…

Ετσι άρχισε η μικρή και ανέκδοτη νουβέλα μου που την ονόμασα «Χαϊδεμένο μου νερό».

Η Φρόσω Λύτρα είναι σκηνοθέτρια και αυτήν τη στιγμή σκηνοθετεί την παράσταση «Ονειρο…», βασισμένη στο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας», στο πλαίσιο του καλοκαιρινού προγράμματος του ΚΘΒΕ. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στις 12 Ιουλίου στο Κυβερνείο Θεσσαλονίκης