Τροπαιούχος

Ο Μητσοτάκης έκανε ρεκόρ. Εγινε ο πρώτος που κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις στη σειρά. Εντάξει. Μόνο που αυτά τα τρόπαια είναι για να τα βάζεις στο σκρίνιο, δεν έχουν καμία άλλη χρησιμότητα. Και, μεταξύ μας, σε έναν μήνα δεν θα το θυμάται κανείς. Και μετά την πρώτη στραβή μπορεί να θέλουν να του φέρουν το τρόπαιο στο κεφάλι. Γιατί το αποτέλεσμα δεν αποτυπώνει μόνο την πολιτική ηγεμονία του Μητσοτάκη. Περιγράφει και το μέγεθος της ευθύνης. Πιθανότατα δε, να είναι και ο πρώτος πρωθυπουργός που δεν θα έχει καμία δικαιολογία στο συρτάρι. Η λαϊκή ψήφος τού επιτρέπει να προσπεράσει αγκυλώσεις, να συγκρουστεί με αναχρονισμούς, να «μαστιγώσει» πολιτικά τους υπουργούς του και να υλοποιήσει πολιτικές που η ατολμία κρατάει στην άκρη.

Θα πρέπει να γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω, ίσως να φτάσουμε στα 70s, για να συναντήσουμε πρωθυπουργό που έφυγε από το εκλογικό ταμείο με μία λευκή επιταγή στο χέρι. Με ισχυρό ποσοστό και ξεδοντιασμένη αντιπολίτευση. Αυτή τη στιγμή ο Μητσοτάκης έχει αντιπάλους μόνο το κόμμα και τους υπουργούς του. Το κόμμα, επειδή μπορεί να τον τραβάει από το μανίκι να στρίψει το τιμόνι κάπως δεξιά, λαμβάνοντας υπόψη αυτά που συμβαίνουν στην άκρη του άξονα. Και τους υπουργούς του που πάντα θα πολιτεύονται με γνώμονα την προσωπική τους επίδοση στο κυνήγι του σταυρού.

Ενα ονειρεμένο σενάριο θα ήταν να βγει ο Μητσοτάκης και να πει ότι δεν θα διεκδικήσει και άλλη τετραετία, προσπαθώντας, μέχρι το 2027, να κάνει στη χώρα όσα δεν έγιναν μέσα σε δέκα ή είκοσι χρόνια. Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν μπορούν να γίνουν, ας περιμένουμε τις προγραμματικές του δηλώσεις για να ακούσουμε τα αυτονόητα: αναβάθμιση της Υγείας, λύση των προβλημάτων στη Δικαιοσύνη, λειτουργικός εκσυγχρονισμός του κράτους, προαγωγή της δημόσιας εκπαίδευσης στον μέσο όρο του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Και τα απαραίτητα στον χώρο των δικαιωμάτων, με τη θέσπιση του γάμου ομοφύλων. Αν στο τέλος της τετραετίας έχει υλοποιήσει τα περισσότερα από αυτά, η Ιστορία δεν θα τον καταγράψει μόνο ως τροπαιούχο, αλλά και ως τον πλέον πετυχημένο.

Το ωραίο θέαμα
Οι λάτρεις του καλού πολιτικού θεάματος βλέπουμε μπροστά. Στο debate για τις εκλογές του 2027 (αν όλα κυλήσουν ομαλώς), με οκτώ πολιτικούς αρχηγούς, ο ένας δίπλα στον άλλον. Και ανάμεσά τους, ο Στίγκας, η Ζωή, ο Νατσιός και ο Βελόπουλος. Αξίζει από τώρα να κλείσουν θέατρο στο Vegas και να το δώσουν με pay per view. Ασφαλώς μέχρι τότε έχουμε να δούμε πολύ πιο σπουδαία πράγματα στις συνεδριάσεις της Βουλής. Φέρτε στο μυαλό σας τον Λούκυ Λουκ και τον Αστερίξ. Εκεί που πλακώνονται στο ξύλο, σηκώνεται σκόνη και μέσα από το σύννεφο βγαίνουν μπινελίκια. Και ο Μητσοτάκης, μπορεί να κάθεται ήσυχος στη θέση του, να παίζει με το κομπολόι και να χαζεύει τι γράφουν στο Τwitter για τα νούμερα που του έτυχαν για αντιπολίτευση.

Εχουμε φασίστες
Είναι σοκαριστική η είσοδος των «Σπαρτιατών» στη Βουλή; Ναι, αλλά δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει. Οπως κάθε κοινωνία έχει ένα ποσοστό κακοποιών στοιχείων, έτσι διαθέτει και φασίστες. Είναι το πολιτικό αντίστοιχο της κοινωνικής παθογένειας. Τώρα κάποιοι κάνουν αθροίσεις και βγάζουν ανησυχητικά αποτελέσματα: έχουμε, λένε, μεγάλο ποσοστό ακροδεξιών. Αλήθεια είναι. Και ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι τι θα μπορούσε να συμβεί αν υπήρχε μια επικοινωνιακά χαρισματική προσωπικότητα για να τους βάλει όλους αυτούς κάτω από μια ομπρέλα. Ομως αναρωτιέμαι αν στη συγκεκριμένη περίπτωση το «αντισυστημικό» πρέπει να προηγείται του «ακροδεξιού». Σε μια εποχή που η woke κουλτούρα απλώνεται στα τοιχώματα των κοινωνιών, είναι αυτονόητο ότι ο αντισυστημισμός θα αποκτήσει και ισχυρή φωνή από τα δεξιά που ενισχύεται από τοπικές ιδιαιτερότητες. Συνεπώς ας το δεχτούμε. Εχουμε φασίστες. Είναι σαν να εκδηλώνεις μια αρρώστια. Δεν κερδίζεις τίποτα με το ανάθεμα ή το μοιρολόι. Κοιτάζεις τι μπορεί να κάνεις για να την αντιμετωπίσεις.