Ο άτυχος Τεντόγλου {CR}

Ο Μίλτος Τεντόγλου είναι άτυχος. Είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής σε ένα αγώνισμα , το άλμα εις μήκος, που δεν του αποφέρει ούτε τα χρήματα, ούτε τη δόξα, ούτε την αναγνωρισιμότητα που αξίζει.

Η νοοτροπία του ως αθλητή μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτή του Νόβακ Τζόκοβιτς. Πρόκειται για ένα φαινόμενο ψυχικής υπερδύναμης που αν αναπτυσσόταν σε ένα πιο δημοφιλές άθλημα, σήμερα όλος ο κόσμος θα μιλούσε για τον Miltos.

Το ένα δέκατο των πρωταθληματικών αποθεμάτων του Τεντόγλου να διέθετε ο Στέφανος Τσιτσιπάς, θα μετρούσε ήδη τρία γκραν σλαμ.

Η δήλωσή του «εγώ είμαι καλός στο να βρίσκω τα λάθη μου μέσα στον αγώνα και στο τελευταίο άλμα “έδεσα” όλα τα λάθη μαζί που έκανα στα προηγούμενα άλματα και το έκανα…», θα πρέπει να τοποθετηθεί δίπλα στο απόφθεγμα του Μοχάμεντ Αλι «η θέληση πρέπει να είναι πιο δυνατή από την ικανότητα».

Ο ελληνικός αθλητισμός πρέπει να αξιοποιήσει καλύτερα το φαινόμενο Τεντόγλου. Οταν ο αθλητής ξεπερνά το άθλημά του είναι υποχρεωμένος να βρίσκει διεξόδους ώστε να μπορεί να διοχετεύει την ορμή του για να μην ξοδεύονται οι ικανότητές του όπως τα νερά των ποταμών που καταλήγουν στη θάλασσα.

Αυτή η αστείρευτη εσωτερική δύναμη που τον κάνει να βλέπει αφ’ υψηλού τους αντιπάλους του αποτελεί θείο δώρο για την Ελλάδα, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από τους «μικρονοούντες». Ο Τεντόγλου θα πρέπει να μετατραπεί σε ιεροκήρυκα του αθλητισμού μας, να μοιραστεί με τους νεοσσούς αλλά και τους μεγαλύτερους αθλητές μας αυτόν τον παράδεισο του ψυχισμού του που μετατρέπεται σε υπερόπλο τη στιγμή του αγώνα.

Υπάρχει βέβαια και ο εγωισμός. Ποιος πρωταθλητής θα χτυπούσε την πόρτα του Τεντόγλου και θα του ζητούσε να τον βοηθήσει να δει υπό άλλο πρίσμα τον τρόπο προσέγγισης της κορυφής; Ισως και ο ίδιος να αρνιόταν ευγενικά, από συστολή, ταπεινότητα ή έλλειψη αυτογνωσίας για το τι πρεσβεύει.

Ο Μίλτος είναι ένα σπάνιο φαινόμενο που μπορεί να μετατραπεί σε αιχμή του δόρατος της Ελλάδας που θέλει να πάει μπροστά.