Απόδημος Ελληνισμός: Η επόμενη μέρα

Ο απόδημος Ελληνισμός είναι ένα ακόμα ζήτημα που έλειψε από την προεκλογική ατζέντα, καίτοι οι Ελληνες του εξωτερικού ψηφίζουν για πρώτη φορά εξ αποστάσεως. Το δικαίωμα αυτό καταγράφηκε περισσότερο σαν μια «παραχώρηση», παρόλο που οι Ελληνες του εξωτερικού είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους και θα ψήφιζαν κανονικά αν βρίσκονταν στην Ελλάδα την ημέρα των εκλογών. Είναι λοιπόν υποκριτικό να πανηγυρίζουμε για ένα ελλιπές δικαίωμα το οποίο επί της ουσίας αφορά το αν κάποιος έχει την οικονομική δυνατότητα να ταξιδέψει στην Ελλάδα την ημέρα των εκλογών. Σίγουρα, οι περιορισμοί της υποχρεωτικής διετούς παραμονής στην Ελλάδα σε μια 35ετία και άλλα κριτήρια ή τεκμήρια σε συνδυασμό με τη γραφειοκρατία δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος.

Η άρνηση των ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΜέΡΑ25 να ψηφίσουν υπέρ της διευκόλυνσης της άσκησης του εκλογικού δικαιώματος των αποδήμων στον τόπο κατοικίας τους αντικατοπτρίζει πρωτίστως τα μικροκομματικά τους συμφέροντα και όχι το δίκαιο αίτημα των αποδήμων. Το ότι στις τρέχουσες εκλογικές αναμετρήσεις συμμετέχουν μόνο μερικές χιλιάδες Ελληνες του εξωτερικού βαρύνει όμως τη Νέα Δημοκρατία που ανέλαβε το επιχειρησιακό κομμάτι, αφού το μεγαλύτερο πρόβλημα που ανέκυψε στην πράξη ήταν η έλλειψη εκλογικών κέντρων.

Η επιστολική ψήφος, πάγιο αίτημα του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, θα ήταν η πιο δίκαιη και δόκιμη λύση μιας και έχει υιοθετηθεί από πολλές χώρες του κόσμου και τα περισσότερα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Με τα ποσοστά προσέλευσης στις κάλπες να είναι ιστορικά χαμηλά, με ακραία καιρικά φαινόμενα και πανδημίες να εισβάλλουν στις ζωές μας, με ένα αυξανόμενο ποσοστό πολιτών να ανήκουν στην τρίτη ηλικία και ένα άλλο που αφορά νεότερους πολίτες με απαιτητική καθημερινότητα, η έμμεση απαγόρευση συμμετοχής των Ελλήνων του εξωτερικού στις εθνικές εκλογές είναι ανεπίτρεπτη.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει όμως ο απόδημος Ελληνισμός δεν εξαντλούνται στο δικαίωμα ψήφου. Η πρόσφατη πολιτική του υπουργείου Παιδείας που επιμένει στη μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού οδηγεί τους συλλόγους γονέων και τις ελληνικές κοινότητες σε αδιέξοδο. Ιδιαίτερα σε κέντρα με αυξημένο αριθμό παιδιών με ελληνική καταγωγή, δεν επιτρέπεται να κλείνουν σχολεία μόνιμα ή προσωρινά λόγω έλλειψης προσωπικού ή μη συντήρησης των κτιρίων. Ταυτόχρονα η ελληνική πολιτεία πρέπει να λαμβάνει υπόψη της το επίπεδο διαβίωσης στον τόπο διαμονής και να παρέχει επαρκείς οικονομικούς πόρους σε καθηγητές στα ελληνικά σχολεία. Το ζήτημα της παιδείας αφορά από τα πιο μικρά σχολεία και τις πιο μικρές και υποβαθμισμένες κοινότητες μέχρι το Παρίσι για τις Βρυξέλλες. Ακόμα και στο Παρίσι, υπάρχουν μόνο 7 εκπαιδευτικοί για 500 περίπου μαθητές όλων των επιπέδων στα πέντε σχολεία της πόλης και των προαστίων του.

Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και η αναγκαία βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών από τη δημόσια διοίκηση για την ταχεία λήψη πιστοποιητικών, την επεξεργασία συνταξιοδοτικών υποχρεώσεων που σήμερα καθυστερεί δυσανάλογα, και το κόστος που αφορά σε διάφορες διοικητικές πράξεις.

Ας ελπίσουμε η νέα Βουλή στην οποία θα εκπροσωπείται ο απόδημος Ελληνισμός να λύσει το ζήτημα της ψήφου χωρίς περιορισμούς και αποκλεισμούς αλλά κυρίως να εργαστεί ουσιαστικά και για τα προβλήματα των απόδημων Ελλήνων. Η μεζούρα του κομματικού οφέλους δεν χωράει σε μία τέτοια συζήτηση.

Η Ελένη Χρονοπούλου είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, υποψήφια βουλευτής Επικρατείας