Η Βρετανία και η πείνα στη Βόρεια Κορέα

Αυτή την εβδομάδα, το BBC μετέφερε αναφορές από το πιο αυταρχικό και αδιαπέραστο κράτος του κόσμου. Ο τίτλος: οι άνθρωποι του λιμοκτονούν. Οι ειδικοί του ΟΗΕ υπολογίζουν ότι η Βόρεια Κορέα μπορεί φέτος να θρέψει μόλις τα τρία τέταρτα των 26 εκατομμυρίων ανθρώπων της σε επίπεδο επιβίωσης. Το BBC μίλησε με ανθρώπους που έχουν δει γείτονες να πεθαίνουν από την πείνα στα σπίτια τους και στους δρόμους. Πάνω από μισό εκατομμύριο χάθηκαν στον λιμό της δεκαετίας του 1990. Αυτό θα μπορούσε να επαναληφθεί.

Οι κυρώσεις που βλάπτουν δεν είναι κυρώσεις, δεν λειτουργούν. Επιβλήθηκαν για πρώτη φορά στη Βόρεια Κορέα μετά τον πόλεμο της δεκαετίας του 1950. Ενισχύθηκαν τη δεκαετία του 1980 και έγιναν αυστηρότεροι όταν η Βόρεια Κορέα αποχώρησε από τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Οπλων το 2003. Ενισχύθηκαν περαιτέρω έπειτα από διαδοχικές δοκιμές όπλων από την Πιονγκγιάνγκ το 2006, το 2009, το 2013, το 2016 και το 2017. Καμία απόδειξη ότι είχαν ως αποτέλεσμα τον παραμικρό περιορισμό του καθεστώτος της Πιονγκγιάνγκ, αλλά αντίθετα ενίσχυσαν μάλλον την πολιορκητική του νοοτροπία και καθιστώντας το όλο και πιο απερίσκεπτο. Αυτό δεν εξυπηρέτησε το συμφέρον κανενός – ούτε των ασιατών γειτόνων της Δύσης ή της Κορέας.

Οι κυρώσεις κατά της Βόρειας Κορέας έκαναν ακριβώς αυτό που έκαναν σε αμέτρητα καθεστώτα τις τελευταίες δεκαετίες, από την Κούβα στη Μιανμάρ και τη Βενεζουέλα μέχρι το Αφγανιστάν. Εχουν εδραιώσει τις υπάρχουσες ελίτ στην εξουσία, κάνοντας τους ηγέτες αυτούς όλο και πιο παρανοϊκούς στη συμπεριφορά τους. Αποδυναμώνουν την ανοχή μιας χώρας στη διαφωνία και μειώνουν την πιθανότητα οποιασδήποτε αλλαγής. Οι λάτρεις λένε πάντα ότι χρειάζονται χρόνο. Είχαν καιρό. Αυτές οι κυρώσεις έχουν αποτύχει εδώ και μισό αιώνα.

Πάνω απ’ όλα, η καθαρή τους ωμότητα, που επιβάλλεται χρόνο με τον χρόνο, πληγώνει και αποδυναμώνει τους φτωχούς και τους αθώους στη χώρα των θυμάτων. Στην περίπτωση των ενεργειακών κυρώσεων κατά της Ρωσίας, πλήττουν επίσης τους φτωχούς. Εχουν γίνει απλώς μια άλλη εκδήλωση της έκρηξης του παγκόσμιου προστατευτισμού. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι βρετανοί φορολογούμενοι θα κληθούν τώρα να στείλουν επισιτιστική βοήθεια στην Κορέα, για να ανακουφίσουν τον λιμό στον οποίο οι κυβερνήσεις τους πέρασαν έξι χρόνια συνεισφέροντας. Θα έχουν δίκιο να το κάνουν. Αλλά η εξωτερική μας πολιτική έχει ξεχάσει το αξίωμα ότι αν δεν μπορείς να κάνεις καλό, τουλάχιστον μην κάνεις κακό. Οι κυρώσεις δεν κάνουν καλό, αλλά σίγουρα κάνουν κακό.

Ο Σάιμον Τζένκινς είναι αρθρογράφος της «Guardian»